VI SA/Wa 2402/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2011 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi R. D. (nazywany dalej "skarżącym") pismem nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 22 listopada 2011 r. (k. 3 akt sądowych), zatytułowanym "Prośba", wniósł o skierowanie sprawy Nr [...] z dnia [...] września 2011 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.000 złotych na drogę postępowania sądowego. Zarządzeniem Sędziego z dnia 30 stycznia 2012 r. skarżący został wezwany do wskazania, w terminie 7 dni, czy przedmiotem skargi zatytułowanej "Prośba" jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2011 r. Nr [...], czy też decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2011 r. Nr [...] wymieniona w piśmie, pod rygorem uznania, że przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2011 r. Nr [...]. Wezwanie zostało przesłane pismem sądowym z dnia 1 lutego 2012 r., które z uwagi na niemożność jego osobistego doręczenia skarżącemu zostało złożone w placówce pocztowej w dniu 6 lutego 2012 r. na okres 7 dni z adnotacją o jej niedoręczeniu, o czym powiadomiono skarżącego, umieszczając stosowne zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata (awizo). Powtórnie przesyłkę awizowano w dniu 14 lutego 2012 r. na kolejne 7 dni. Ponieważ skarżący, po upływie powyższego terminu, nie odebrał przesyłki, urząd pocztowy zwrócił ją do Sądu z adnotacją "nie podjęto w terminie". Zarządzeniem Sędziego z dnia 1 marca 2012 r. wezwanie zostało uznane za doręczone w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a.") z dniem 20 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl art. 52 § 2p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Oznacza to, że przedmiotem skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego można uczynić jedynie decyzję ostateczną w administracyjnym toku postępowania. Skarga zatytułowana "Prośba" z dnia 22 listopada 2011 r. dotyczy decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2011 r. (v. zarządzenie z dnia 30 stycznia 2012 r. oraz z dnia 1 marca 2012 r.), tj. decyzji, od której przysługiwał skarżącemu wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że skarżący taki wniosek złożył. Główny Inspektor Transportu Drogowego sprawę ponownie rozpatrzył i wydał decyzję z dnia [...] października 2011 r., którą utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] września 2011 r. Nr [...], pouczając skarżącego, iż wydana decyzja jest ostateczna w toku instancyjnym, zaś stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W związku z powyższym, skargę, której przedmiotem skarżący uczynił decyzję organu z dnia [...] września 2011 r. czyli decyzję nieostateczna, należało uznać za niedopuszczalną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Odnośnie pkt 2, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.