VI SA/Wa 2404/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2011 r. sprawy ze skargi B. P. i L. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu. VI SA/WA 2404/10 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] września 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło, że odwołanie B. i L. P. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w sprawie zajęcia pasa drogowego ulicy S. zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego złożenia. Do wydania postanowienia doszło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] Prezydent Miasta P. udzielił zezwolenia B. P. na zajęcie pasa drogowego ulicy S. i ustalił wysokość należnej opłaty. Została ona doręczone B. P. [...] lipca 2010 r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru pisma. Termin do wniesienia odwołania upłynął stronie [...] sierpnia 2010 r. Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta P. zostało wniesione w dniu [...] września 2010 r. SKO w P. postanowieniem z dnia [...] września 2010 r., na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 kpa stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania B. i L. P. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lipca 2010 r. w sprawie zajęcia pasa drogowego ulicy S. Podkreśliło, że obowiązkiem organu jest, stosownie do art. 134 kpa, stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Rozpoznanie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony na wniosek strony, stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2010 r. złożyli B. i L. P. bez wskazania zarzutów i wniosków. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wnosiło o jej oddalenie, argumentując jak w postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej także: p.p.s.a.). Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia P. września 2010 r. stwierdzające uchybienie terminu przez B. i L. P., do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lipca 2010 r. Skarżący swoje pismo z dnia [...] października 2010 r. oznaczyli jako skargę na postanowienie organu wnosząc o jej skierowanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Nie obejmuje ono wyraźnie sprecyzowanych naruszeń prawa i nie zawiera żądania w zakresie wniosków. Oznaczenie pisma jako skarga i żądanie jej skierowania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazuje na intencje strony - brak zgody na rozstrzygnięcie organu oraz zamiar żądania uchylenia zaskarżonego postanowienia. Oceniając postanowienie SKO w P. z dnia [...] września 2010 r. w świetle powyższych zasad, Sąd stwierdził naruszenie prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia. W pierwszej kolejności należy zauważyć, co wynika z akt administracyjnych, że wniosek o zezwolenie zajęcia pasa drogowego ulicy S. w P. podpisali B. P. i L. P., co oznacza, że złożyli go obydwoje. Prezydent Miasta P., wydając decyzję w przedmiocie zezwolenia zajęcia pasa drogowego, potraktował wniosek o zajęcie pasa drogowego, jako pochodzący tylko od B. P. i tylko jej doręczył odpis decyzji. Odwołanie od decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. złożyli także B. P. i L. P.. Ten fakt SKO w P. odnotowało, stwierdzając w postanowieniu z dnia [...] września 2010 r., że odwołanie Państwa B. i L. P. zostało wniesione z uchybieniem terminu. Jednakże doręczenie postanowienia nastąpiło tylko do rąk B. P. Z niewiadomych powodów SKO w P. nie traktowało L. P. jako strony mimo, iż każde pismo do organu było sygnowane także jego podpisem. Zgodnie z art. 40 § 1 kpa każde pismo doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. W aktach brak pełnomocnictwa dla B. P., udzielonego przez L. P. Decyzja winien więc zostać doręczona także L. P. Z braku jej doręczenia L. P., decyzja wobec niego nie weszła do obrotu prawnego. Przepis art. 109 kpa statuuje obowiązek doręczenia decyzji stronie. Wskazuje na sposób doręczenia. Nie jest znany status prawny Państwa B. i L. P. Zawsze jednak adresem doręczeń jest strona, która wskazuje siebie jako autora wniosku, odwołania albo jej pełnomocnik, jeżeli został ustanowiony. Aby pismo mogło być skutecznie doręczone stronie, która oznacza siebie jako strona, należy jej doręczać wszelkie pisma (decyzje, postanowienia). Nawet pisma adresowane do obojga małżonków, aby były skutecznie doręczane na adres ich zamieszkania, w sytuacji, gdy oboje małżonkowie wskazują siebie jako autorów odwołania od decyzji organu I instancji, należy każdemu z nich doręczyć decyzje (postanowienia) organu. Wobec niedoręczenia L. P. decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lipca 2010 r., SKO w P. nie mogło stwierdzić uchybienie wniesionego przez niego odwołania od decyzji, skoro decyzja nie została mu doręczona. Zaskarżone postanowienie SKO w P., wobec naruszenia przepisów prawa w zakresie doręczeń należało uchylić w całości, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1)c) p.p.s.a. Dotyczyło bowiem niepodzielnie B. P. i L. P. Rozpoznając ponownie sprawę organ winien w pierwszej kolejności doręczyć decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. L. P. tak, aby wobec niego mogła zaistnieć w obrocie prawnym. Od daty doręczenia decyzji L. P. dopiero rozpocznie bieg termin na złożenie przez niego odwołania. Przepis art. 109 § 1 k.p.a. wprost przewiduje, że decyzję doręcza się stronom na piśmie. W związku z tym, uchybienie tego typu uniemożliwia skuteczne zaskarżenie decyzji osobie zainteresowanej i tym samym skorzystanie z konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu administracyjnego (art. 78 oraz 175 ust. 1 Konstytucji RP), a także stoi w sprzeczności w szczególności z art. 8 i 9 k.p.a. O wykonalności uchylonego postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.