VI SA/Wa 2406/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego 2021 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie zakazu reklamy apteki ogólnodostępnej oraz nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] września 2019 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w P.; 2. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz skarżącej A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 1017 (jeden tysiąc siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2020 roku Główny Inspektor Farmaceutyczny, na podstawie na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 115 ust. 1 pkt 4, art. 94a ust. 1 oraz art. 129b ust. 1 i 2 ustawy z 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2020 r., poz. 944 z późn. zm.) dalej: "u.p.f.", art. 104 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] (dalej: "WIF") z dnia [...] września 2019 r. którą organ I instancji: 1) stwierdził, że przedsiębiorca [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...], prowadzi najpóźniej od dnia 26 kwietnia 2019 r. reklamę działalności apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" zlokalizowanej przy ul. [...] w [...], czym narusza zakaz wynikający z treści art. 94a ust. 1 u.p.f.; 2) z dniem otrzymania decyzji nakazał przedsiębiorcy [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] zaprzestania stosowania niedozwolonej reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" zlokalizowanej przy ul. [...] w [...] polegającej na wystawieniu baneru zlokalizowanego na terenie [...] zawierającego nazwę apteki i strzałkę kierunkową; 3) nałożył na przedsiębiorcę, o którym mowa w punkcie 1, karę pieniężną w kwocie 2 000 zł (słownie: dwa tysiące złotych); 4) decyzji, o której mowa w punkcie 2, nadał rygor natychmiastowej wykonalności, - uchylił zaskarżona decyzję w części tj. w zakresie punktu 2 i w tym zakresie: I. umorzył postępowanie w części dotyczącej nakazania zaprzestania prowadzenia przez przedsiębiorcę - [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] niedozwolonej reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" zlokalizowanej przy ul. [...] w [...] polegającej na wystawieniu baneru zlokalizowanego na terenie [...] zawierającego nazwę apteki i strzałkę kierunkową ze względu na zaprzestanie prowadzenia przez Stronę - [...] Sp. Z o.o. z siedzibą w [...] reklamy apteki przed wydaniem decyzji. II. w pozostałej części utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Główny Inspektor Farmaceutyczny wskazał, że inspektorzy WIF w dniu 26 kwietnia 2019 r. w ramach czynności służbowych realizowanych na terenie miasta [...] stwierdzili występowanie baneru, który dotyczył apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" zlokalizowanej przy ul. [...] w [...]. Została sporządzona notatka służbowa, do której dołączono zdjęcie przedstawiające przedmiotowy baner. Pismem z dnia 30 maja 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w [...] zawiadomił [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie podejrzenia prowadzenia reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" oraz nałożenia kary pieniężnej za prowadzenie reklamy przedmiotowej apteki. Pismem z dnia 30 maja 2019 r. WIF wezwał stronę do złożenia pisemnych wyjaśnień, w szczególności o udzielenie informacji: - kto i na czyje zlecenie wykonał przedmiotowy baner, - czy podobne reklamy lub banery promujące ww. aptekę zostały rozmieszczone również w innych lokalizacjach na terenie [...] lub województwa [...], - kiedy przedmiotowy baner został zamontowany i czy znajduje się on dalej na terenie [...], - czy apteka ogólnodostępna o nazwie "[...]" zlokalizowana przy ul. [...] w [...] jest promowana w jakikolwiek inny sposób, jeśli tak, to wskazanie jakie to działania i przekazanie do WIF potencjalnych materiałów. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 7 czerwca 2019 r. strona wskazała, że "drogowskaz nie jest reklamą ani banerem promującym reklamą" oraz, że na terenie województwa [...] nie ma żadnej reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" zlokalizowanej przy ul. [...]. Ponadto Strona poinformowała, że drogowskaz stoi przy ul. [...] od dłuższego czasu i nadal się tam znajduje. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny zakończył przedmiotowe postępowanie opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2019 r. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, w którym wskazała, że przedmiotowy baner miał charakter jedynie informacyjny, a faktyczną intencją jego umiejscowienia było informowanie pacjentów o lokalizacji apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" zlokalizowanej przy ul. [...]w [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Główny Inspektor Farmaceutyczny przytoczył treść przepisów mających w sprawie zastosowanie oraz powołał się na orzecznictwo sądowe. GIF uznał za bezsporne i udowodnione to, że strona prezentowała baner zawierający nazwę przedmiotowej apteki, opatrzony strzałką wskazującą kierunek do apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" zlokalizowanej przy ul. [...] w [...]. Powyższe potwierdza dokumentacja fotograficzna zgromadzona w sprawie oraz oświadczenie zawarte w piśmie z dnia 7 czerwca 2019 r. W ocenie organu odwoławczego przedsiębiorca, który podejmuje decyzję o zamieszczeniu przy drodze baneru o znacznych rozmiarach i czyni w tym celu określone nakłady finansowe zmierza w istocie do zareklamowania swojej działalności i świadczonych usług. W realiach przedmiotowej sprawy, w ocenie Głównego Inspektora Farmaceutycznego, działanie polegające na wykorzystaniu przyciągającego uwagę baneru, zlokalizowanego nieopodal przystanku autobusowego, rozpowszechniającego nazwę przedmiotowej apteki oraz strzałkę wskazującą kierunek do apteki, stanowi działanie podjęte w celu zwiększenia poziomu sprzedaży w aptece ogólnodostępnej poprzez dotarcie do jak najszerszego grona odbiorców i zachęcenie do zapoznania się z ofertą apteki oraz skorzystania z jej usług. Organ odwoławczy nie dał wiary wyjaśnieniom co do okoliczności zamieszczenia przedmiotowego baneru. Jego zdaniem głównym celem zamieszczenia wielkoformatowej reklamy apteki nie było wyłącznie poinformowaniem o jej lokalizacji, ale również zamiarem przyciągnięcia potencjalnych klientów do dokonania zakupu produktu leczniczego lub wyrobu leczniczego w reklamowanej aptece, a co za tym idzie, zwiększenia konsumpcji produktów leczniczych i zwiększenie obrotów tej apteki. W ocenie GIF, zebrane w sprawie dowody wzajemnie uzupełniają się i nie budzą wątpliwości. Z tego względu nie było potrzeby przeprowadzania dodatkowego postępowania dowodowego. Główny Inspektor Farmaceutyczny umorzył postępowanie w części dotyczącej nakazania zaprzestania prowadzenia niedozwolonej reklamy apteki ze względu na zaprzestanie prowadzenia przez Stronę reklamy przed wydaniem decyzji, w związku z czym wydanie decyzji nakazującej zaprzestanie prowadzenia reklamy apteki stało się bezprzedmiotowe. Odnosząc się szczegółowo do stanowiska strony wyrażonego w odwołaniu organ odwoławczy uznał je za bezzasadne. Wskazał na przesłanki wymiaru kary pieniężnej, określone w art. 129b ustawy - Prawo farmaceutyczne, uznając, że kara pieniężna w wysokości 2 000 zł jest adekwatna do okresu, stopnia oraz okoliczności naruszenia przepisów i brak jest podstaw do obniżenia wysokości nałożonej kary pieniężnej. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania w sprawie. Podniosła zarzut naruszenia: 1) przepisów prawa materialnego tj. - art. 94a ust. 1 i 2 ustawy Prawo farmaceutyczne przez jego błędną, rozszerzającą wykładnię polegającą na uznaniu, że informacja o nazwie i lokalizacji apteki w jest reklamą apteki, a następnie poprzez błędne zastosowanie tego przepisu, które polegało na uznaniu przez organ, że skarżąca posługująca się nazwą własną apteki i strzałką kierunkową, informującą o lokalizacji, prowadzi niedozwoloną reklamę apteki w sytuacji, podczas gdy działanie skarżącej polegało jedynie na udzieleniu pacjentom informacji o nazwie i lokalizacji apteki, co nie stanowi niedozwolonej reklamy apteki; - art. 129b w związku z art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne poprzez jego zastosowanie wynikające z uznania, że każda informacja, mająca jakikolwiek związek z działalnością apteki lub podmiotu prowadzącego aptekę, w tym będącą informacją o lokalizacji lub godzinach otwarcia apteki, stanowi reklamę i jest niedozwolona, podczas gdy zgodnie z prawidłową wykładnią tego przepisu, za reklamę należy uznać tylko takie działanie, które ma na celu, wyłącznie lub przede wszystkim, zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z usług konkretnej apteki - co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 129b ust. 1 Prawa farmaceutycznego przez jego zastosowanie; - art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt. 4 ustawy Prawo farmaceutyczne oraz art. 68 ust. 1 Konstytucji poprzez przyjęcie, że informacja o nazwie apteki i jej lokalizacji stanowi niedozwoloną reklamę, podczas gdy takie twierdzenie narusza prawo do informacji o aptece, świadczonych przez nią usługach oraz produktach leczniczych i wyrobach medycznych oraz prawo do ochrony zdrowia, obejmującego również prawo do dostępu do aptek i informacji o ich położeniu; - art. 22 Konstytucji RP, poprzez uniemożliwienie skarżącej realizowania jej konstytucyjnego prawa, tj. wolności prowadzenia działalności gospodarczej, poprzez uniemożliwienie prowadzenia działalności gospodarczej pod nazwą, do której używania Skarżąca posiada prawo i informowania o lokalizacji i dostępności apteki; 2) przepisów postępowania tj.: - art. 7, 7a, w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, usunięcia wątpliwości oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także braku oparcia rozstrzygnięcia na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym oraz jego dowolnej, sprzecznej z zasadami logicznego myślenia ocenie; - art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, przejawiającą się w nieuwzględnieniu dowodów znajdujących się w aktach sprawy, przemawiających za tym, że umieszczona przez skarżącego tablica informacyjna nie jest reklamą, a informacją o nazwie i lokalizacji apteki, dopuszczalną przez przepisy Prawa farmaceutycznego, - art. 8 k.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania, mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa, które polegało na karaniu wykorzystania przez skarżącą oznaczenia wprost nawiązującego do nazwy apteki, nadanej w drodze decyzji administracyjnej i braku tożsamego karania innych przedsiębiorców, stosujących podobne tablice informacyjne i banery reklamowe na terenie [...]; - art. 11, poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, a także nie odniesienie się w uzasadnieniu do zarzutów, podniesionych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, które miały istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 81a § 1 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości na korzyść strony i przyjęcie przez Organ arbitralnego, subiektywnego, stronniczego i niepopartego materiałem dowodowym stanowiska, zgodnie z którym tablica informacyjna umieszczona przez skarżącego stanowi niedozwoloną reklamę, podczas gdy tablica ta nie zawierała żadnych treści, które mogłyby za taką reklamę być uznane. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła oraz uzasadniła wskazane zarzuty. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Farmaceutyczny wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie rozważań, mając na uwadze treść zarzutów skargi, przypomnieć należy, że dla prawidłowej oceny zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, istotne jest ustalenie prawidłowego rozumienia prawa materialnego, bowiem jego rozumienie determinuje ocenę przyjętego stanu faktycznego sprawy. Z tego też względu w pierwszej kolejności należy dokonać oceny zarzutu dotyczącego, błędnej wykładni art. 94a ust. 1 u.p.f. Prawidłowa wykładnia powyższego przepisu ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd chciałby też podkreślić, iż co do wykładni powyższego przepisu, w pełni podziela poglądy wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt II GSK 3613/17 oraz wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 409/20 oraz z dnia 29 września 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 252/20 wydanych w bardzo zbliżonym stanie faktycznym i prezentowane w nim tezy przedstawi niżej jako własne. Zgodnie z art. 94 a ust.1 u.p.f. zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. W przepisach prawa farmaceutycznego nie zawarto legalnej definicji, "reklamy aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności". Odwołując się jednakże do brzmienia art. 52 ust. 1 u.p.f., wskazać należy, iż zawiera on definicję reklamy produktu leczniczego wskazując, że reklamą produktu leczniczego jest działalność polegająca na informowaniu lub zachęcaniu do stosowania produktu leczniczego, mająca na celu zwiększenie: liczby przepisywanych recept, dostarczania, sprzedaży lub konsumpcji produktów leczniczych. Posiłkując się zasadą racjonalnie działającego prawodawcy przyjąć należy, że w danym akcie prawnym ustawodawca posługuje się tymi samymi terminami w jednakowym znaczeniu, chyba że wskazuje inaczej. (Zasady techniki prawodawczej § 147, załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908). Przyjmując powyższe założenie, odwołując się do art. 52 ust. 1 u.p.f., uznać należy, że reklamą jest działalność sprzedawcy polegająca na informowaniu lub zachęcaniu do określonego zachowania się nabywcy, mająca na celu zwiększenie jego obrotów. W przypadku reklamy apteki lub jej działalności, będzie to zachęcanie do korzystania z jej usług. Natomiast zwiększeniem obrotów sprzedającego, w przypadku reklamy apteki lub jej działalności, będzie zwiększenie liczby przeprowadzanych przez nią transakcji lub ich wartości. Tak więc, w przypadku reklamy apteki lub jej działalności, chodzi o zwiększanie przychodu względem przychodu prognozowanego, jaki byłby osiągnięty, gdyby nie podjęto działań reklamowych (wyrok NSA z dnia 11 października 2016 r., II GSK 1996/15). Orzecznictwo sądowe wskazuje, że reklamą działalności apteki może być więc każde działanie zmierzające do zwiększenia sprzedaży. Reklama może przy tym przyjmować różne formy, w szczególności: haseł, sloganów, spotów TV, ulotek, billboardów, folderów, czy też gazetek (wyrok WSA w Warszawie z 1 lutego 2008 r., VII SA/Wa 1960/07). Stanowi reklamę apteki np. przedstawienie listy leków o obniżonej, promocyjnej cenie, wykazanej przez porównawcze zestawienie ceny niższej, stosowanej przez aptekę, obok ceny wyższej lub w inny sposób sugerujący, iż apteka okresowo sprzedaje lek po obniżonej, promocyjnej cenie (wyrok SN z 2 października 2007 r., sygn. akt II CSK 289/07). W art. 94 a ust. 1 u.p.f. ustawodawca wskazał natomiast, iż zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Natomiast nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Ustawodawca uznał więc, że w przypadku reklamy apteki lub punktu aptecznego, bądź ich działalności reklama jest zakazana, z jednym wyjątkiem, reklamy nie stanowi bowiem informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Jednakże przepis art. 94 a ust. 1 u.p.f., poza stwierdzeniem, że nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego, nie zawiera uszczegółowienia zakresu tego pojęcia. Ustawodawca nie określił bowiem formy dopuszczalnej informacji, miejsca i czasu jej rozpowszechniania. Nie określił także, że ze względu na zawarte w niej intencje, już tylko sama informacja o godzinach pracy apteki, czy jej lokalizacji może stanowić zakazaną reklamę. Nie oznacza to jednak, że reklamą apteki może być działanie strony, polegające na skierowaniu do publicznej wiadomości informacji, o jej nazwie i lokalizacji oraz godzinach pracy mimo, iż może spowodować zwiększenie sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych w niej oferowanych. Niewątpliwie bowiem informacja o nazwie i lokalizacji oraz godzinach pracy apteki zawiera się w katalogu działań reklamowych, jednakże z mocy art. 94a ust.1 zd. 2 u.p.f. informacja ta wyłączona jest z zakazu reklamy apteki, przy czym wyłączenie to dotyczy ściśle treści dotyczącej informacji o nazwie i lokalizacji oraz godzinach pracy apteki. Podkreślić należy, że informacja o nazwie i lokalizacji oraz godzinach pracy apteki, może budzić w nabywcy, chęć nabycia towaru i zachęcać do skorzystania z jej usług. Stanowi więc reklamę apteki, która jednakże z mocy art. 94a ust. 1 zd. 2 u.p.f. została wyłączona z zakazu reklamy. Na etapie skargi sporne pomiędzy stronami pozostaje rozstrzygnięcie organu dotyczące prowadzenia przez skarżącą Spółkę reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" zlokalizowanej przy ul. [...] w [...] polegającej na wystawieniu baneru zawierającego nazwę apteki i strzałkę kierunkową. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie, informacja o nazwie i lokalizacji apteki zamieszczona na wyżej wymienionym banerze wbrew wywodom organu nie zawiera jakichkolwiek treści reklamowych, poza określeniem nazwy i lokalizacji apteki. Tak więc ustalony stan faktyczny sprawy nie wskazywał na przypisywane skarżącej intencje. Organ nie wykazał w postępowaniu, iż sporna informacja, która w jego ocenie stanowi przekaz reklamowy zawiera zachętę do skorzystania z usług apteki, przeważającą nad intencją wskazania nazwy i lokalizacji apteki. Nie wskazał na takie elementy które stanowiłyby o innym zamiarze strony skarżącej, niż przekazanie informacji dozwolonych przez przepisy u.p.f. Na uwzględnienie nie zasługuje w ocenie Sądu stanowisko organu, iż informacja ta, jest zamieszczona na banerze znacznych rozmiarów i strona poniosła nakłady, finansowe w tym zakresie. Wydaje się oczywiste, że informacja o lokalizacji i nazwie apteki, po to jest zamieszczana żeby była widoczna, celem jest przecież rozpowszechnienie tej informacji, ale nadal jest to informacja wyłączona z pojęcia reklamy o której mowa w art.94a u.p.f. W konsekwencji okoliczność ta pozostaje bez wpływu na wynik sądowej kontroli w tej sprawie. W ocenie Sądu informacja ta nie zawiera elementów stanowiących część przekazu reklamowego. W ustalonym stanie faktycznym brak jest przesłanek do uznania, iż faktyczne intencje strony skarżącej, wykraczałaby poza podanie do publicznej wiadomości informacji o nazwie i lokalizacji apteki. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi natomiast do wniosku, że ustalenia faktyczne nie dają podstaw do oceny, iż wskazana informacja spełnia rolę zakazanego przekazu reklamowego, która wykraczałaby poza dozwoloną formę określoną w art. 94a ust. 1 u.p.f. Nie dają one podstaw do oceny, że w warstwie informacyjnej zawartej na wymienionej wyżej tablicy (plakacie), przeważa zachęta do skorzystania z usług apteki oraz, że właśnie taki cel przyświecał stronie. Reasumując, zdaniem Sądu w tej sprawie zachowania stanowiącego reklamę apteki w rozumieniu art. 94a ust. 1 zdanie pierwsze u.p.f. skarżącej przypisać nie można. Wystawiony przez nią baner nie wykracza poza sferę dozwolonej informacji. Organy nie wykazały tego, by zawarty tam przekaz nosił znamiona reklamy, której prowadzenie jest w świetle prawa krajowego zabronione. Ani zakres informacji ani forma jej podania nie świadczą bowiem o tym, że doszło do naruszenia art. 94a ust. 1 zdanie pierwsze u.p.f. Tym samym zarzuty skargi należało uznać w tym zakresie za zasadne. Wobec powyższego, za zasadne należało również uznać zarzuty określone w skardze poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 129 b ust. 1 i 2 p.f. w zw. z art. 94 a ust. 1 u.p.f. w sytuacji gdy nie doszło do naruszenia art. 94 a ust. 1u.p.f. Z tych właśnie względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) oraz art.135 tej ustawy orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 ww. ustawy w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radcy prawnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 t.j.), na które złożyły się: kwota 100 złotych tytułem wpisu od skargi, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym w wysokości 900 złotych oraz 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.