VI SA/Wa 2409/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant st. ref. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi "K." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w W. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] października 2018 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego w W. (dalej "Dyrektor OW NFZ") utrzymał w mocy własną decyzję z [...] września 2018 r., którą oddalił odwołanie K. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "Skarżąca") od rozstrzygnięcia konkursu ofert w sprawie zawarcia umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. Jako podstawę skarżonej decyzji organ wskazał art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1510 ze zm.), dalej "ustawa o świadczeniach" oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej "k.p.a.". Decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. W lipcu 2018 r. Dyrektor OW NFZ ogłosił postępowanie w sprawie zawarcia dwóch umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w trybie konkursu ofert, w rodzaju: ambulatoryjna opieka specjalistyczna, w zakresie: świadczenia w zakresie chorób metabolicznych, w tym: świadczenia w zakresie chorób metabolicznych – świadczenia pierwszorazowe, na obszarze: W., na okres od 1 września 2018 r. do 30 czerwca 2023 r. (dalej "postępowanie konkursowe", "konkurs"). Do konkursu przystąpiło ośmiu oferentów, w tym Skarżąca. Komisja Konkursowa ( dalej "Komisja") przeanalizowała złożone oferty pod kątem spełnienia przez oferentów kryteriów określonych w rozporządzeniach Ministra Zdrowia: z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1372 ze zm.), dalej "rozporządzenie kryterialne" oraz z dnia 22 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu ambulatoryjnej opieki specjalistycznej (Dz.U. z 2016 r. poz. 357 ze zm.), dalej "rozporządzenie w sprawie świadczeń", tj. przez pryzmat: ciągłości, kompleksowości, jakości, dostępności i ceny. Ostatecznie, działając na postawie art. 148 ustawy o świadczeniach oraz stosownych zarządzeń Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, Komisja Konkursowa sporządziła ranking końcowy, w którym oferta Skarżącej zajęła czwarte miejsce, z liczbą punktów - 0 pkt za ciągłość, 0 pkt za kompleksowość, 28 pkt za jakość, 11 pkt za dostępność i 5 pkt za cenę oraz 0 pkt za inne - łącznie 44 pkt. Rozstrzygnięcie postępowania konkursowego nastąpiło 24 sierpnia 2018 r., w wyniku czego wybrano dwóch konkurentów Skarżącej, których oferty uzyskały najwyższa liczbę punktów. Skarżąca, czyniąc to z zachowaniem trybu i terminu, odwołała się od rozstrzygnięcia konkursu zarzucając: 1) prowadzenie postępowania konkursowego z naruszeniem prawa, tj. nieprawidłowe zastosowanie przez Komisję konkursową przepisów dotyczących warunków wymaganych od oferentów oraz kryteriów wyboru ofert, co doprowadziło do naruszenia interesu prawnego oferenta, którego oferta w wyniku takiego działania Komisji konkursowej nie została wybrana, otrzymując mniejszą liczbę punktów od pozostałych wybranych do zawarcia umowy ofert; 2) naruszenia w toku postępowania zasad uczciwej konkurencji i równego traktowania oferentów, w szczególności art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach, zgodnie z którym Fundusz zobowiązany jest zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji; 3) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. Podniosła, że posiada certyfikat ISO 27001; wskazała na kwestię błędnej punktacji za kryterium ciągłości oraz nie zaproszenia do negocjacji. Dyrektor OW NFZ zawiadomił oferentów wybranych w konkursie oraz Skarżącą o możliwości zapoznania się z aktami sprawy do 4 września 2018 r. Dyrektor OW NFZ w uzasadnieniu decyzji na wstępie wyjaśnił kiedy może dojść do uszczerbku interesu prawnego uczestnika postępowania. Organ uznał, że odwołanie Skarżącej jest niezasadne bowiem nie wykazała, w jaki sposób wynik niniejszego konkursu naruszył jej interes prawny. Organ wskazał, że metodyka wyliczenia punktów, składających się na ocenę zawartą w rankingu, powstaje przy pomocy systemu informatycznego. Punkty oblicza się na podstawie danych przekazanych w ofertach podmiotów biorących udział w konkursie. W ocenie organu, zatem to oferent ma decydujący wpływ na ilość punktów, które uzyska jego oferta w rankingu końcowym. W kwestii postulatu równego traktowania oferentów, o którym mowa w art. 134 ustawy o oświadczeniach, Dyrektor OW NFZ stwierdził, że był on w niniejszym przypadku realizowany poprzez zastosowanie narzędzia informatycznego, służącego do sporządzenia rankingów, obiektywnie wykluczającego uznaniowość członków Komisji przy ocenach ofert. Odnosząc się do kwestii posiadania/nieposiadania przez Skarżącą certyfikatu ISO 27001 to zgodnie z rozporządzeniem w sprawie kryteriów oferenci uzyskiwali 2 pkt w kryterium jakość jedynie w przypadku posiadania takiego certyfikatu lub dokumentu potwierdzającego akredytację systemu teleinformatycznego wydanego zgodnie z przepisami o ochronie informacji niejawnych. Organ wyjaśnił, że Skarżąca wprawdzie wskazała w ofercie, że posiada ów certyfikat, jednakże nie przedłożyła go ani w załączeniu oferty, ani na wezwanie Komisji konkursowej. Przedłożyła zaś fakturę nr [...] z [...] czerwca 2015 r., wystawioną dla niej przez firmę K. sp. z o.o. w W., za wdrożenie systemu informatycznego K. wraz z informacją, że certyfikat ISO 27001 posiada dostawca tegoż oprogramowania. W tej sytuacji skoro to dostawca oprogramowania, a nie Skarżąca, posiada certyfikat ISO 27001, zatem zdaniem Dyrektora OW NFZ, Komisja zasadnie postanowiła o zmianie odpowiedzi twierdzącej udzielonej przez Skarżącą w ofercie na pytanie ankietowe o treści: "jakość: Certyfikat ISO 27001 systemu zarządzania bezpieczeństwem informacji lub dokument potwierdzający akredytację systemu teleinformatycznego wydany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie informacji niejawnych", wynikiem czego odjęto Skarżącej 2 punkty. W ocenie Dyrektora OW NFZ nie można było bowiem uznać, że certyfikat ISO 27001, posiadany przez K. sp. z o.o. w W., poprzez wdrożenie u Skarżącej systemu informatycznego, stał się również certyfikatem Skarżącej. Organ nie zgodził się z zarzutem odwołania dotyczącym uniemożliwienia Skarżącej złożenia/zachowania terminu do wniesienia protestu na ww. czynność Komisji konkursowej. Stwierdził, że z analizy przebiegu postępowania wynika, że Komisja prawidłowo wezwała Skarżącą do złożenia wyjaśnień odnośnie posiadania przez nią ww. certyfikatu, a następnie przeanalizowała udzielone przez nią wyjaśnienia oraz podjęła czynność dotyczącą zmiany ilości punktów. W kwestii punktów przyznanych w tym postępowaniu za kryterium ciągłość organ stwierdził, że nastąpiło to prawidłowo, bowiem w chwili składania oferty brak było umowy Skarżącej z Funduszem, w przeciwieństwie do Instytutu Żywności i Żywienia, który taką umowę posiadał. Organ podał przy tym, że równe traktowanie oferentów nie oznacza przyznawania wszystkim oferentom tej samej ilości punktów, ale przyznawanie punktów na tych samych zasadach. W badanym postępowaniu zastosowano tą zasadę, gdyż punkty za ciągłość otrzymywali wyłącznie ci oferenci, którzy w dniu złożenia ofert mieli zawarte z Funduszem umowy. Skoro Skarżąca takiej umowy nie posiadała, to oczekiwanie przyznania jej punktacji za ciągłość było niezasadne. Organ wyjaśnił, że interes Skarżącej byłby w tym zakresie naruszony wyłącznie w sytuacji, gdyby nie otrzymała ona punktów za ciągłość, gdy zawartość jej oferty wskazywałaby na zasadność ich przyznania, bądź też, gdyby konkurującym oferentom przyznano punkty za ciągłość, gdy nie mieli oni zawartych umów z Funduszem, w okresie wymaganym w rozporządzeniu w sprawie kryteriów, co w sprawie nie wystąpiło. Niezależnie Dyrektor OW NFZ wskazał także, że oferent, który zajął drugie miejsce w rankingu, tj. C. sp. z o.o., który ostatecznie został wybrany do realizacji umowy, identycznie, jak Skarżąca, nie uzyskał punktów za ciągłość. To dowodzi, że wbrew stanowisku Skarżącej, nie punkty za ciągłość stanowiły warunek konieczny uzyskania kontraktu z Funduszem. Organ wyjaśnił, że wyliczenie punktacji oferenta, a co za tym idzie ustalanie jego pozycji w rankingu, dokonywane było automatycznie w systemie informatycznym NFZ, w oparciu o zweryfikowaną przez Komisję konkursową zawartość oferty. Jak wynika z rankingu końcowego, ustalona przez system kolejność oferentów, uwzględniała wyłącznie liczbę punktów uzyskaną w zakresie podstawowym. Zasada ta dotyczyła nie tylko Skarżącej, ale także wszystkich oferentów, którzy zostali uwzględni w rankingu końcowym. Odnośnie nie zaproszenia Skarżącej do negocjacji organ przywołał treść § 15 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (Dz.U. 2014 r., poz. 1980 ze zm.) oraz przypomniał, że jej oferta, w rankingu, zajęła 4 pozycję, przy pierwotnym założeniu, że w wyniku konkursu dojdzie do zawarcia wyłącznie dwóch umów. Mając to na uwadze organ stwierdził, że prawidłowo do negocjacji zaproszono wyłącznie trzech pierwszych oferentów, bez Skarżącej, której oferta znalazła się na pozycji czwartej. Oferenci zaproszeni do negocjacji uzyskali bowiem odpowiednio od 70 do 44,75 pkt za kryteria niecenowe. Skarżąca zaś, będąc na 4 miejscu w rankingu, nie została zaproszona do negocjacji, ponieważ złożyła ofertę zwierającą minimalną cenę za punkt rozliczeniowy, uzyskując tym samym maksymalną liczbę punktów za ofertę cenową (5 pkt). Nie było więc możliwości zwiększenia jej ogólnej punktacji w wyniku negocjacji. Zatem powodem nie zaproszenia Skarżącej przez Komisję konkursową do negocjacji było otrzymanie przez nią niewystarczającej liczby punktów na podstawie kryteriów niecenowych, przy uwzględnieniu maksymalnej ilości planowanych do zawarcia umów. Do negocjacji zapraszani są bowiem jedynie ci oferenci, którzy, przy założeniu możliwości otrzymania dodatkowych punktów za kryterium ceny, mogliby zostać wybrani do udzielania świadczeń. Powyższa sytuacja nie mogłaby mieć zaś miejsca w przypadku Skarżącej. Zdaniem organu w sprawie nie doszło także do naruszenia art. 10 k.p.a. gdyż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami, prowadzone na podstawie ustawy o świadczeniach, nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Sprawa o zawarcie umowy staje się sprawą administracyjną dopiero z chwilą złożenia przez świadczeniodawcę, w trybie art. 154 tej ustawy o świadczeniach, odwołania od rozstrzygnięcia postępowania. Reasumując Dyrektor OW NFZ stwierdził, że przyczyną niewybrania oferty Skarżącej, pomimo spełnienia przez nią wymaganych warunków, była zbyt niska, łączna liczba punktów. Skarżąca, z zachowaniem trybu i terminu, wniosła o ponowne rozpatrzenie prawy zarzucając nieuzasadnione nie przyznanie jej punktów zarówno za posiadanie przez nią certyfikatu ISO 27001, jak i za kryterium ciągłości oraz przyznanie jej niewłaściwej punktacji łącznej za zakres "główny" oraz skojarzony. Ponownie podniosła, że nie została zaproszono do negocjacji. Zarzuciła naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 135 ust. 1 i ust. 2 ustawy o świadczeniach, a także art. 134 § 1 ustawy o świadczeniach. W uzasadnieniu skarżonej decyzji Dyrektor OW NFZ powtórzył argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu swojej wcześniejszej decyzji, a nadto stwierdził, że postępowanie w sprawie prowadzono zgodnie z zasadami określonymi art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Dokumentację postępowania konkursowego zbadano z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W jego ocenie w toku postępowania, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., zapewniono Skarżącej czynny udział w każdym jego stadium, poprzez umożliwienie jej zapoznania się z całością zebranego w sprawie materiału oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Co do certyfikatu ISO 27 001 organ podkreślił, że system zarządzania bezpieczeństwem informacji ma na celu zapewnić bezpieczeństwo przechowywanych i przetwarzanych danych wrażliwych. Wymagania ISO 27 001 obejmują m.in.: politykę bezpieczeństwa, organizację bezpieczeństwa informacji, bezpieczeństwo zasobów ludzkich, zarządzanie systemami i sieciami oraz zgodność z wymaganiami prawnymi. Wdrożenie ISO 27 001 przebiega zgodnie z pewnymi etapami, spośród których wymienić można m.in. takie etapy jak: analizę, opracowanie dokumentacji, wdrożenie i opracowanie dokumentacji systemowej, szkolenie pracowników, audyt wewnętrzny i certyfikacja. Aby móc uzyskać certyfikat ISO 27 001 konieczne jest spełnienie ww. wymagań i przejście następujących po sobie etapów wdrażania procedury, a nie, jak utrzymuje Skarżąca, jedynie zakupienie i zainstalowanie systemu informatycznego. Natomiast wdrożenie ISO 27 001 nie przebiegało u Skarżącej zgodnie z przedstawionymi powyżej etapami, a ograniczyło się jedynie do zakupu i uruchomienia systemu informatycznego, co strona sama przyznaje w złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W związku z tym, nie można było uznać, iż certyfikat ISO 27 001 posiadany przez firmę K. Sp. z o.o. w W. stał się również certyfikatem strony. Dlatego zarzut nieprzyznania punktów za posiadanie certyfikatu ISO 27 001 jest nieuzasadniony. Zdaniem organu Komisja zapewniła wszystkim oferentom, w tym Skarżącej, na etapie prowadzone przez siebie postępowania konkursowego, zachowanie zasad uczciwej konkurencji i równo traktowała wszystkich świadczeniodawców biorących udział w postępowaniu konkursowym. Oferty oceniane były w sposób jednakowy, pod kątem spełnienia warunków określonych w rozporządzeniu w sprawie świadczeń oraz w rozporządzeniu w sprawie kryteriów. W świetle powyższego organ przyjął, że postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone zgodnie z dyrektywami wynikającymi z art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach, zatem nie było podstaw do uwzględnienia odwołania Skarżącej. Skarżąca niezgadzając się z decyzją Dyrektora OW NFZ, w terminie, zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wnosząc o jej uchylenie, zarzuciła naruszenie: 1. art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach, poprzez jego niezastosowanie i niezapewnienie równego traktowania oferentów, zwłaszcza podczas oceny ofert i przyznanie oferentowi – I. im. prof. dr med. A. S. (dalej "I. punktów za kryterium ciągłości, w sytuacji bezprawnego, uprzedniego przedłużenia umowy z tym podmiotem, z naruszeniem przepisów ustawy o świadczeniach i tym samym bezpodstawnym uprzywilejowaniu tego świadczeniodawcy w postępowaniu; 2. § 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej - załącznika nr 2, tabela nr 2 AOS - część wspólna, dział III Jakość - pozostałe warunki, Ip. 1 i 2, przez przyjęcie, że Skarżąca nie dysponowała certyfikatem ISO 9001 systemu zarządzenia jakością oraz ISO 27001, co spowodowało odjęcie jej łącznie 4 pkt w ofercie, podczas gdy posiadała opatrzony tym certyfikatem system informatyczny, dostarczony jej przez K. SA, która przekazała jej ten certyfikat, co zostało wykazane w toku postępowania konkursowego; 3. art. 148 ust. 1 ustawy o świadczeniach, poprzez zaniechanie rzetelnego porównania ofert w toku postępowania, podczas gdy z tego przepisu wynika obowiązek porównania ofert według kryteriów wyboru wymienionych przez ustawodawcę i wykazanych w ofertach przez samych oferentów; 4. art. 132 ust. 1 i ust. 2, art. 134 ust. 1, art. 148, art. 152 ust. 1 i art. 154 ustawy o świadczeniach, poprzez wadliwe uznanie, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie doszło do naruszenia interesu Skarżącej oraz zasad postępowania konkursowego w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, mimo że postępowanie prowadzone było z naruszeniem zasad postępowania, skutkującym naruszeniem interesu prawnego Skarżącej; 5. art. 10 k.p.a. zw. z art. 135 ust. 1 i ust. 2 ustawy o świadczeniach, poprzez wyznaczenie zbyt krótkiego terminu na zapoznanie z aktami sprawy i złożenie końcowego oświadczenia oraz terminu wydania decyzji w sprawie oraz nieudostępnienie Skarżącej kompletnych akt postępowania administracyjnego w postaci dokumentacji konkursowej, ponieważ nie zawierają wszystkich dowodów i materiałów, w szczególności brakuje w nich jakichkolwiek danych dotyczących przyznania punktów w ofertach za konkretne kryteria wyboru ofert, poza kryteriami, co do których Komisja konkursowa dokonywała zmiany odpowiedzi ankietowych w ofertach, które powodowały zmniejszenie lub zwiększenie punktów oferty, protokołów ustaleń, głosowań, protokołów z prowadzonego postępowania konkursowego dotyczących wykładni, którą przyjęła Komisja konkursowa dla poszczególnych kryteriów wyboru ofert oraz wymogów obligatoryjnych, na podstawie których Komisja konkursowa dokonywała czynności w postępowaniu, a także zasad podziału środków finansowych przeznaczonych na postępowanie; 6. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 12, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów odwołania i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a przez to niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz polegającego na dokonaniu dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia wszystkich twierdzeń i zarzutów Skarżącej. Uzasadniając zarzuty skargi stwierdziła, że umowy ze Skarżącą, jak również z C. sp. z o.o. i z I., zgodnie z zapisem art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 marca 2017 r. o zmianie ustawy o świadczeniach, wygasły z dniem 30 czerwca 2018 r. Zgodnie z tym przepisem – który ma charakter bezwzględnie obowiązujący, na wniosek dyrektora właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, za zgodą świadczeniodawcy, obowiązywanie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie ambulatoryjnej opieki specjalistycznej, w zakresie dotyczącym świadczeń, które nie zostaną objęte umowami zawartymi na podstawie art. 159a ustawy zmienianej w art. 1 (tzw. umowami w ramach sieci szpitali), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, realizowanych w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (czyli w dniu 4 maja 2017 r.), może zostać przedłużone na okres nie dłuższy niż do dnia 30 czerwca 2018 r. Zatem, aby mogły zostać zawarte nowe umowy z zakresu AOS - choroby metaboliczne, Fundusz obowiązany był ogłosić nowe postępowanie konkursowe, nie było bowiem możliwe przedłużenie przez Dyrektora OW NFZ żadnej dotychczasowej umowy, z jakimkolwiek świadczeniodawcą, na okres po 30 czerwca 2018 r. w sytuacji, w której na zakres AOS - świadczenia w zakresie chorób metabolicznych, kilka miesięcy wcześniej został ogłoszony konkurs na zawarcie umów na 5 lat i zapewnione zostało w ramach tego konkursu udzielanie świadczeń na rzecz ubezpieczonych. Zgodnie z ww. kryterium, opisanym w rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej - załącznika nr 2, tabela nr 2 AOS - część wspólna, dział VI Ciągłość, punkty za to kryterium otrzymuje oferent, który w chwili złożenia oferty realizuje umowę z NFZ (13 pkt) i realizuje ją nieprzerwanie od 5 lat (7 pkt) lub od 10 lat (10 pkt). W związku z powyższym w poprzednim postępowaniu – poprzedzającym niniejsze, spełniała warunek ciągłości i otrzymała za to kryterium 23 pkt (13 plus 10), ponieważ realizowała na ów czas - w dniu złożenia poprzedniej oferty, umowę nieprzerwanie od 10 lat. Wygaśnięcie umowy z NFZ z dniem 30 czerwca 2018 r. spowodowało zaś przerwę w realizacji umowy z NFZ i dlatego nie mogła, w obecnej ofercie, wykazać, że kryterium ciągłości spełnia, wobec czego otrzymała za nie 0 pkt, zaś Instytut Żywności i Żywienia 23 pkt, podczas gdy na podstawie ww. art. 6 ustawy zmieniającej ustawę o świadczeniach, jego umowa także wygasła z dniem 30 czerwca 2018 r. i nie było ani prawnej, ani faktycznej możliwości jej przedłużenia aneksem, ani zawarcia nowej umowy bez przeprowadzenia procedury przewidzianej w ustawie o świadczeniach. Zdaniem Skarżącej został jej o nieprawidłowo odjęte punkty za brak certyfikatu ISO, gdyż z przepisów rozporządzenia kryterialnego, w szczególności z treści § 6 bezpośrednio nie wynika, że oferent aby mógł z tego tytułu uzyskać dodatkowe punkty musi niejako osobiście otrzymać certyfikat ISO – w tym przypadku systemu zarządzania (kryterium podmiotowe). Z ww. regulacji wynika jedynie, że ocenie organu (Komisji) podlega - czy taki system ma zastosowanie w przedmiocie postępowania (kryterium przedmiotowe). Skarżąca wykazała, że system zarządzania z certyfikatem ISO wdrożyła w miejscu udzielania świadczeń (przedstawiła fakturę za wykonane usługi i oświadczenie właściciela systemu z ww. certyfikatem o udzieleniu licencji na jego użytkowanie), który to stan faktyczny nie był przez organ kwestionowany, lecz posiadany przez skarżącą tytuł prawny do takiego systemu. W takim przypadku istotna jest okoliczność, że oferent deklaruje spełnienie określonego warunku podlegającego ocenie w postępowaniu konkursowym i jest zobowiązany go spełniać, nie tylko w okresie związania ofertą, ale przede wszystkim przez cały czas realizacji umowy. Zatem to nie kwestia braku prawa własności systemu z certyfikatem ISO podlega ocenie rankingowej organu lecz zgodności oferty skarżącej ze stanem faktycznym, zapewniającym realizację kontraktowanych świadczeń na deklarowanym poziomie, w tym zarządzania bezpieczeństwem informacji, w całym okresie trwania umowy. Organ nie wykazał, aby istniało w tym zakresie zagrożenie niedotrzymania przez skarżącą tego warunku, stąd też nie było podstaw do odjęcia punktów skarżącej za brak posiadania certyfikatu ISO. Tym samym organ naruszył przepis § 6 rozporządzenia kryterialnego, w związku z art. 148 ustawy o świadczeniach. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. Skarżąca wskazała, że informację o możliwości zapoznania się z aktami sprawy do 4 września 2018 r., otrzymała 3 września 2018 r., co czyniło, że ów termin nie był realny na zapoznanie się z aktami i ustosunkowanie się do nich. Dodatkowo wskazała, że w przekazanych jej do wglądu aktach brakowało protokołów Komisji konkursowej dotyczących przyznania punktów. Do skargi załączono pismo Skarżącej z 26 października 2018 r. dotyczące kwestii posiadania certyfikatów ISO 27001 i ISO 9001 przez K. SA oraz certyfikaty. W odpowiedzi na skargę Dyrektor OW NFZ, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację, wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Zdaniem organu wszystkie oferty zostały ocenione według tych samych, jednolitych kryteriów i zasad, określonych w art. 148 ustawy o świadczeniach oraz w rozporządzeniu w sprawie kryteriów, tj. jakości, kompleksowości, dostępności, ciągłości oraz ceny. Na ocenę ofert nie miały zaś wpływu inne, pozanormatywne, kryteria. Zdaniem Dyrektora OW NFZ Komisja Konkursowa zasadnie przyznała oferentowi - Instytutowi Żywności i Żywienia, 23 pkt za ciągłość, ponieważ w dniu złożenia oferty realizował on, na podstawie umowy, proces leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń i w ramach obszaru, którego dotyczy postępowanie i to nieprzerwanie przez 10 lat. Skarżąca zaś takiej umowy nie realizowała, zatem nie mogła otrzymać za to punktów. Dodatkowo organ wyjaśnił, że kwestia okoliczność aktualizacji umowy w rodzaju ambulatoryjna opieka specjalistyczna, łączącej Fundusz z Instytutem Żywności i Żywienia, wykracza poza granice środka odwoławczego, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, określone w art. 152 ust. 1 w zw. z art. 154 ust. 4 ustawy oświadczeniach. Zarzut przedłużenia owej umowy nie dotyczy bowiem żadnej z czynności Komisji Konkursowej, a także nie wpisuje się w ramy czasowe przedmiotowego postępowania konkursowego. Odnośnie certyfikacji, jaką legitymowała się Skarżąca, organ wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu złożyła ona certyfikat ISO 9001:2015, za co przyznano jej 2 pkt. Natomiast certyfikat ISO 27001 wystawiony został zaś na inny podmiot niż Skarżąca, tj. na podmiot, który wdrożył u niej system informatyczny, co nie czyni, że zakup owego systemu i wdrożenie go powodowało, że ów Certyfikat stał się również certyfikatem Skarżącej. Certyfikat przedstawiony przez Skarżącą oznacza wyłącznie, że spółka K. SA została oceniona i certyfikowana jako spełniająca wymagania zawarte w ISO/IEC 27001:2013 w zakresie: "Projektowanie i instalowanie nowych systemów informatycznych i nadzorowanie baz danych". Wobec tego Komisja konkursowa prawidłowo ustaliła, że Skarżąca nie przekazała ani certyfikatu ISO 27001, ani dokumentu potwierdzającego akredytację systemu teleinformatycznego, wydanego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 412 ze zm.), obejmującego przedmiot postępowania i miejsce udzielania świadczeń, a tym samym właściwie wprowadziła, w tym zakresie, zmiany w odpowiedzi ankietowej Skarżącej. W kwestii zarzucanego, nierealnego terminu na zapoznanie się z aktami sprawy Dyrektor OW NFZ wskazał, że taki termin – 7- dniowy, wynika z woli ustawodawcy, któremu, przy jego ustalaniu, przyświecał nadrzędny cel, tj. zawarcie umowy i zabezpieczenie dostępu do świadczeń. Organ wyjaśnił także, że powołane w skardze dokumenty, które nie zostały Skarżącej udostępnione, nie były wytwarzane w postępowaniu konkursowym w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, a zatem niemożliwym było ich udostępnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd - który kontroluje zaskarżony akt wyłącznie pod kątem zgodności z prawem/legalności, a nie celowości, czy słuszności – musi stwierdzić, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 ust. 1 p.p.s.a.). Takiego naruszenia Sąd w tej sprawie – wbrew zarzutom skargi - nie odnotował. Przedmiotem kontroli jest decyzja dotycząca rozstrzygnięcia postępowania konkursowego w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ambulatoryjna opieka specjalistyczna, w zakresie: świadczenia w zakresie chorób metabolicznych, w tym: świadczenia w zakresie chorób metabolicznych – świadczenia pierwszorazowe, na obszarze: W., na okres od 1 września 2018 r. do 30 czerwca 2023 r. Zadaniem organu NFZ, któremu powierzono przeprowadzenie postępowania administracyjnego jest ustalenie, czy postępowanie konkursowe przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami prawa, z zachowaniem wyrażonej w art. 134 ustawy o świadczeniach, zasady równego traktowania świadczeniodawców w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Chodzi tu zatem nie tylko o kontrolę postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów prawa, ale także zbadanie stanu faktycznego sprawy w takim zakresie, który mógł mieć wpływ na uszczerbek interesu prawnego uczestnika postępowania. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że zarzuty strony skarżącej nie mają usprawiedliwionych podstaw. Kluczową dla rozstrzygnięcia kwestią jest to, czy Skarżąca powinna otrzymać punkty za kryterium jakość czyli posiadanie certyfikatu ISO 27001. Ponadto Skarżąca zakwestionowała przyznanie I. punktów za ciągłość. Zdaniem Skarżącej zostały jej o nieprawidłowo odjęte punkty za brak certyfikatu ISO 27 001. W tym zakresie Skarżąca uważa, że wystarczające było przedłożenie faktury wystawionej przez firmę K. sp. z o.o. w W., za wdrożenie systemu informatycznego K. wraz z informacją, że certyfikat ISO 27001 posiada dostawca tegoż oprogramowania. Sąd podzielił stanowisko organu, że certyfikat przedstawiony przez Skarżącą oznacza wyłącznie, że spółka K. SA została oceniona i certyfikowana jako spełniająca wymagania zawarte w ISO/IEC 27001:2013 w zakresie: "Projektowanie i instalowanie nowych systemów informatycznych i nadzorowanie baz danych". Stosownie do § 6 rozporządzenia kryterialnego kryterium posiadania certyfikatu systemu zarządzania, zwanego dalej "certyfikatem", jest spełnione, jeżeli: 1) certyfikat ma zastosowanie w przedmiocie postępowania, na który złożono ofertę; 2) certyfikat obejmuje miejsce udzielania świadczeń wskazane w ofercie, a w przypadku dysponenta zespołów ratownictwa medycznego - miejsce stacjonowania zespołów ratownictwa medycznego wskazane w ofercie; 3) certyfikat jest wydany przez jednostkę certyfikującą systemy zarządzania posiadającą akredytację udzieloną przez Polskie Centrum Akredytacji lub przez jednostkę akredytującą będącą sygnatariuszem porozumienia o wzajemnym uznawaniu "EA Multilateral Agreement" i jest opatrzony symbolem akredytacji jednostki akredytującej; 4) certyfikat jest wydany w zakresie systemów zarządzania: ISO 9001, ISO/IEC 27001, ISO 17025 lub 15189 - zgodnie z ich przyporządkowaniem do poszczególnych zakresów świadczeń wynikającym z załączników do rozporządzenia; 5) akredytacja, o której mowa w pkt 3, obejmuje certyfikację systemów zarządzania wymienionych w pkt 4 oraz jest wydana w zakresie usług medycznych (branża "Zdrowie i opieka społeczna" zgodnie z kodem 38 EA, w przypadku: ISO 9001, ISO 14001, PN-N 18001 lub OHSAS 18001). Zdaniem Sądu z treści § 6 rozporządzenia kryterialnego wynika, że oferent aby mógł z tego tytułu uzyskać dodatkowe punkty musi osobiście otrzymać certyfikat ISO – w tym przypadku systemu zarządzania (kryterium podmiotowe). W konsekwencji nie jest wystarczające przedstawienie faktury na zakup oprogramowania, jak również oświadczenia firmy K. czyli innego podmiotu gospodarczego posiadającego taki certyfikat. Zresztą w złożonym przez firmę K. wyjaśnieniu z dnia 1 sierpnia 2018 r. dotyczącym certyfikatu ISO 27 001 wskazano wprost, że ten certyfikat dotyczy K. tj. jej centrali oraz biur i filii, które są wymienione w tym certyfikacie. Zasadnie również organ w zaskarżonej decyzji wywodzi, że posiadanie takiego certyfikatu ISO 27 001 jest procesem, który przebiega zgodnie z pewnymi etapami i składa się m.in. z analizy, opracowania dokumentacji, wdrożenia i opracowania dokumentacji systemowej, szkolenia pracowników, audytu wewnętrznego i certyfikacji. Aby móc uzyskać certyfikat ISO 27 001 konieczne jest spełnienie ww. wymagań i przejście następujących po sobie etapów wdrażania procedury, a nie, jak utrzymuje Skarżąca, jedynie zakupienie i zainstalowanie systemu informatycznego. Kwestia posiadania przez oferenta (a nie jakąś inną firmę) stosownego certyfikatu nie budzi wątpliwości w dotychczasowym orzecznictwie. Przykładowo prawomocny wyrok WSA w Poznaniu sygn. akt III SA/Po 263/18 potwierdza, że interpretacja treści § 6 rozporządzenia kryterialnego przeprowadzona przez organ jest prawidłowa. ( por. też wyrok WSA w Gdańsku z 8 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 984/17). Tym samym Sąd uznał, że organ nie naruszył § 6 rozporządzenia kryterialnego, w związku z art. 148 ustawy o świadczeniach, a zatem zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd w składzie orzekającym nie podzielił zatem przeciwnego poglądu zawartego w wyroku WSA sygn. akt VI SA/Wa 1903/18. Należy też zaznaczyć, że określone dla oferentów warunki muszą zostać spełnione najdalej na ostatni dzień składania ofert. Oferta musi zatem być aktualna w toku całego postępowania, poczynając od jej złożenia, aż do dnia rozpoczęcia obowiązywania umowy, co służyć ma konkretnemu celowi, a mianowicie stworzeniu możliwości jej zweryfikowania na odpowiednim etapie postępowania konkursowego (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2017 r.; sygn. akt II GSK 2345/15; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Idąc tym tokiem rozumowania nie można dopatrywać się naruszenia prawa w tym, że Komisja Konkursowa w toku postępowania konkursowego domagała się złożenia przez Skarżącą stosownego certyfikatu ISO 27 001. Jednocześnie, wbrew twierdzeniom skargi, nie można doszukiwać się nieprawidłowości w tym, że Komisja ostatecznie uznała za niezgodną z prawdą odpowiedź twierdzącą udzieloną przez Skarżącą w ofercie na pytanie ankietowe o treści: "jakość: Certyfikat ISO 27001 systemu zarządzania bezpieczeństwem informacji lub dokument potwierdzający akredytację systemu teleinformatycznego wydany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie informacji niejawnych", wynikiem czego odjęto Skarżącej 2 punkty. Dlatego w tym zakresie zarzuty podniesione w skardze zostały przez Sąd uznane za niezasadne. Natomiast co do drugiego certyfikatu ISO 9001:2015 to organ wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu Skarżąca złożyła ten certyfikat za co przyznano jej 2 pkt, zatem zarzut skargi w tym zakresie nie zasługiwał na uwzględnienie. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach, poprzez przyznanie oferentowi – I. im. prof. dr med. A. S. (dalej "I.") punktów za kryterium ciągłości, w sytuacji bezprawnego, uprzedniego przedłużenia umowy z tym podmiotem i tym samym bezpodstawnym uprzywilejowaniu tego świadczeniodawcy w postępowaniu Sąd uznał, że zarzut ten jest niezasadny. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że kwestia ciągłości udzielania świadczeń zdrowotnych ma istotne znaczenie z punktu widzenia szeroko pojętej opieki zdrowotnej. W szczególności Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2017 r. (sygn. akt II GSK 5488/16; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl), że cel kryterium "ciągłości" wiąże z ograniczeniem ryzyka przerwania procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń opieki zdrowotnej realizowanego na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w dniu złożenia oferty w postępowaniu w sprawie zawarcia umów. Cel ten ma zatem ma na uwadze dobro pacjentów. Wagę interesu pacjentów trzeba uznać za proporcjonalną do pewnego uprzywilejowania świadczeniodawców zainteresowanych zawarciem umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej już świadczących te usługi. Przedstawionego wyżej rozumienia kryterium "ciągłości" - w zgodzie z motywami wprowadzonych zmian ustawy o świadczeniach - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie podważa fakt, że ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, w art. 134 w ust. 1, nakłada na Fundusz obowiązek zapewnienia równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Sposób realizacji tej zasady określa ust. 2 tego artykułu, zgodnie z którym, wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępniane są świadczeniodawcom na takich samych zasadach. Zasada równego traktowania świadczeniodawców przejawia się w stosowaniu takich samych kryteriów do wszystkich świadczeniodawców biorących udział w danym postępowaniu. Naruszeniem omawianej zasady byłoby stosowanie w danym postępowaniu w stosunku do niektórych świadczeniodawców dodatkowych kryteriów, względnie wyłączenie stosowania określonych kryteriów wobec niektórych świadczeniodawców. Ocena zróżnicowania sytuacji podmiotów wymaga zaś wyważenia, czy zróżnicowanie to można uznać za uzasadnione, w szczególności czy pozostaje w związku bezpośrednim z celem przepisów, wagą interesu, dla którego zróżnicowanie jest wprowadzone, czy pozostaje w proporcji do interesów naruszanych (zob. w tej materii: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 2010 r.; sygn. akt I PK 201/09; publ. OSNP 2011/21-22/270 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 490/10 oraz z dnia 11 stycznia 2013 r.; sygn. akt II GSK 2331/11; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie Skarżąca podnosi, że doszło do nieprawidłowości w punktacji obejmującej kryterium "ciągłości" ponieważ poprzednie umowy oferentów z NFZ wygasły z dniem 30 czerwca 2018 r., zaś przedłużenie umowy wyłącznie z jednym oferentem było bezprawne. Dzięki temu przedłużeniu ów konkurent Skarżącej bezpodstawnie otrzymał punkty za kryterium ciągłości. W tym zakresie Sąd podzielił stanowisko organu, że skoro do przedłużenia umowy z I. doszło poza ramami postępowania konkursowego oraz, że to przedłużenie w ogóle nie dotyczy żadnej z czynności Komisji Konkursowej, zatem nie można uznać argumentów Skarżącej za skutecznie podważające prawidłowość przeprowadzonego konkursu ofert. W konsekwencji także Sąd administracyjny nie może ingerować w ważność umowy zawartej przez NFZ z I. do czego doszło przed przeprowadzeniem tego konkursu. Zgodnie z art. 139 ust. 4 ustawy o świadczeniach Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu powołuje i odwołuje komisję konkursową w celu przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Jednocześnie w myśl art. 151 ust 5 ustawy o świadczeniach z chwilą ogłoszenia rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej następuje jego zakończenie i Komisja Konkursowa powinna zostać rozwiązana przez Dyrektora. (por. Agnieszka Pietraszewska-Macheta, Tytuł: Komentarz do art.151 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, stan prawny:2018.01.01,Lex). W tym stanie rzeczy ten zarzut skargi dotyczący punktacji za kryterium ciągłości nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Stawiając zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. zw. z art. 135 ust. 1 i ust. 2 ustawy o świadczeniach Skarżąca nie wskazuje w skardze, w jaki sposób krótki termin na zapoznanie się z aktami sprawy mogłoby w tym konkretnym wypadku wpłynąć na rozstrzygnięcie. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się bowiem, że naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu stanowi naruszenie przepisów prawa procesowego, które może stanowić podstawę uchylenia decyzji, jeśli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. przykładowo wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, opubl. w ONSA WSA 2006, nr 6, poz. 157 oraz postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r., II GSK 431/12, wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2012 r., II OSK 1490/11 i wyrok NSA z dnia 26 maja 2011 r., I OSK 842/11 - niepublikowane). Na stronie stawiającej zarzut naruszenia przepisów postępowania spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia adekwatnego związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyrok. NSA z dnia 2 lutego 2011 r., I OSK 575/10, niepubl.). W rozpoznawanej sprawie Skarżąca takiego związku nie wykazała. Sąd zauważa, że o skuteczności pozostałych zarzutów procesowych nie decyduje każde naruszenie przez organ administracji przepisów procesowych, ale jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Zatem dla ich uwzględnienia wymagane jest uprawdopodobnienie istnienia związku przyczynowego między podnoszonym w skardze naruszeniem, a treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z tych samych względów tj. braku wykazania możliwości wpływu na wynik sprawy (a Sąd z urzędu ich się nie dopatrzył) za niezasadny należy uznać zarzut opisany w punkcie 6 petitum skargi mianowicie art. 7, 8, 77, 80 i art. 107 § 3 k.p.a.. Wbrew poglądowi Skarżącej organ uzasadnił zaskarżoną decyzję zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. na co wskazuje treść podanych w niej motywów, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Z kolei akcentowana przez stronę konieczność ustosunkowania się przez organ do zarzutów odwołania co do zasady jest słuszna. Jednakże nie ma charakteru bezwzględnego z punktu widzenia art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) p.p.s.a. gdyż tylko w sytuacji, gdy uchybienie przepisom prawa materialnego i/lub przepisom procedury miało – w pierwszym przypadku wpływ na wynik sprawy, w drugim – jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takiego wpływu strona nie wykazała, a Sąd z urzędu nie stwierdził. Podsumowując, Sąd uznał, że w toku postępowania nie doszło do naruszenia art. 132 ust. 1 a także innych przepisów ustawy o świadczeniach wskazanych w punkcie 4 petitum skargi. Wszyscy uczestnicy konkursu składali ofertę udzielając odpowiedzi na te same pytania. Ocena ofert odbywała się na podstawie jasno określonych kryteriów. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, że w postępowaniu konkursowym doszło do naruszenia zasady równego traktowania oferentów, albowiem zasada ta przejawia się w stosowaniu takich samych kryteriów do wszystkich świadczeniodawców biorących udział w danym postępowaniu. Tym samym naruszeniem omawianej zasady byłoby stosowanie w danym postępowaniu w stosunku do niektórych świadczeniodawców dodatkowych kryteriów, względnie wyłączenie stosowania określonych kryteriów wobec niektórych świadczeniodawców. Jednakże zdaniem Sądu taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiła. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił na jednoznaczne stwierdzenie, że w tym postępowaniu konkursowym nie doszło do naruszenia interesu prawnego Skarżącej. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.