VI SA/Wa 2411/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2006 r. sprawy ze skargi A. O. "T." z siedzibą w C. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] maja 2000 r. Nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę W dniu [...] marca 1991 r. wpłynęło do Urzędu Patentowego RP podanie "T." w Z. o zarejestrowanie znaku towarowego słowno-obrazowego. W świetle opisu tego znaku ma on postać trójkąta. Wewnątrz trójkąta umieszczony jest mikroskop, na bokach trójkąta napis w języku niemieckim BIO LABOR KONTROLLE QUALITATIS. W górnym narożniku trójkąta strzałka skierowana do dołu. Znak przeznaczony jest do oznaczania towarów dotyczących pokarmów i preparatów dla flory i fauny wodnej oraz małych zwierząt hodowlanych (klasa 31). Decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 1993 r. zarejestrowano powyższy znak towarowy, wpisując go do rejestru znaków towarowych pod numerem [...]. Zarówno podanie o zarejestrowanie powyższego znaku jak i wspomniana decyzja nie wskazały osoby właściciela powołanego przedsiębiorstwa. W świetle decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 1996 r. nr [...] właścicielem przedsiębiorstwa "T." w Z., które zmieniło siedzibę na miasto [...], jest H. S., zwany "uczestnikiem postępowania". Decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2000 r., wydaną w trybie art. 155 k.p.a., dokonano zmiany decyzji z dnia [...] grudnia 1993 r. [...] w części dotyczącej nazwy przedsiębiorstwa, wpisując ją jako "T." H. S. A. O., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą T. w C., zwany dalej "skarżącym", w dniu [...] września 1999 r. złożył do Urzędu Patentowego RP wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji wskazanego wyżej znaku towarowego. Zdaniem skarżącego jest on autorem spornego znaku, zaś H. S. (uczestnik postępowania) był osobą nieuprawnioną do zgłoszenia tego znaku do rejestracji na swoją rzecz. Powołał się na umowę użyczenia z dnia [...] czerwca 1982 r. zawartą z uczestnikiem postępowania, w świetle której skarżący ma być właścicielem spornego znaku, podobnie jak i innych znaków, które oddaje w użytkowanie uczestnikowi postępowania na okres 10 lat dla wykorzystania ich na potrzeby nowopowstającej firmy – [...] z siedzibą w Z., ul. [...]. Użyczający, to jest A. O., będzie zarządzał tym przedsiębiorstwem jako pełnomocnik w imieniu biorącego w użyczenie. Stosownie do § 6 umowy biorący w użyczenie zapewnia, iż użyczonego znaku "T." oraz innych znaków dotychczas opracowanych i stosowanych przez użyczającego, będzie używał wyłącznie w celach określonych niniejszą umową i nie udostępni ich w jakiejkolwiek formie innym firmom. Jednakże sporządzona umowa cesji na skutek przeoczenia, jak to twierdził skarżący, nie objęła spornego znaku BIO LABOR KONTROLLE QUALITATIS. W 1996 r. skarżący zwrócił się do uczestnika postępowania o scedowanie tego znaku, lecz spotkał się z odmową. Z uwagi na używanie spornego znaku przez skarżącego uczestnik postępowania w dniu [...] kwietnia 1999 r. wystąpił z powództwem przeciwko skarżącemu przed Sądem Wojewódzkim w [...]. Domagał się zakazania skarżącemu używania znaku BIO LABOR KONTROLLE QUALITATIS. Według skarżącego sporny znak BIO LABOR KONTROLLE QUALITATIS (tłumaczenie niemieckie: laboratoryjna kontrola jakości biologicznej) nie ma zdolności odróżniającej w świetle art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.), zwanej u.z.t. Z uwagi na zgłoszenie spornego znaku w złej wierze skarżący powołał się na przepis art. 31 cytowanej ustawy. Stosownie do tego przepisu z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego można wystąpić w okresie pięciu lat od daty rejestracji. Po upływie tego okresu z wnioskiem takim można wystąpić jedynie w stosunku do uprawnionego, który uzyskał rejestrację działając w złej wierze. Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] maja 2000 r. Sp. [...], doręczoną skarżącemu w dniu [...] września 2000 r., powyższy wniosek oddalił. W ocenie tego organu skarżący nie wykazał, aby zgłoszenie spornego znaku do rejestracji przez uczestnika postępowania nastąpiło w złej wierze. W szczególności dowodem na tę okoliczność nie jest umowa użyczenia [...] czerwca 1982 r., gdyż nie precyzuje ona, jakie znaki stanowią jej przedmiot. W odwołaniu od powyższej decyzji, wniesionym do Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym w dniu [...] listopada 2000 r. (data stempla pocztowego), skarżący upatruje w oddaleniu wniosku naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącego Urząd Patentowy powinien był, a czego zaniechał, wezwać uczestnika postępowania do złożenia wyjaśnień na okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej, czemu zaprzeczał skarżący. Fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez uczestnika postępowania Urząd Patentowy RP wywiódł z faktu wszczęcia przeciwko skarżącemu powództwa cywilnego. W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2001 r. skarżący powołał się na prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w [...] Wydział [...] Karny Odwoławczy z dnia [...] kwietnia 2001 r. sygn. akt [...], w którym uniewinniono skarżącego od zarzutu popełnienia przestępstw na szkodę uczestnika postępowania. W świetle ustaleń Sądu rzeczywistym właścicielem "T." w Z. był skarżący, nie zaś uczestnik postępowania, który był tylko "firmantem". Według ustaleń Sądu umowa z dnia [...] czerwca 1982 r. o użyczeniu znaków towarowych miała charakter umowy pozornej. Strony nie miały bowiem zamiaru przenoszenia na uczestnika postępowania jakichkolwiek praw, gdyż uczestnik postępowania nie był właścicielem przedsiębiorstwa. To nowo powstałe przedsiębiorstwo miało korzystać ze znaków towarowych, które były własnością skarżącego. Kiedy dalsza współpraca z uczestnikiem postępowania ustała, gdyż ten zaczął odbierać towar od konkurencyjnej firmy i żądał coraz większych kwot za dalsze utrzymywanie fikcji związanej z utrzymywaniem przedsiębiorstwa, skarżący złożył doniesienie do Urzędu Skarbowego, w którym ujawnił prawdę, kto jest właścicielem przedsiębiorstwa "T.". W trakcie postępowania odwoławczego zmarł skarżący, którego następcą prawnym (spadkobiercą) jest brat T. O., reprezentowany przez adwokata J. B. Ponadto zmarł również uczestnik postępowania, którego następcami prawnymi (spadkobierczyniami) są żona B. S. i córka J. A., której pełnomocnikiem jest rzecznik patentowy A. M. W dniu [...] lutego 2006 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo następców prawnych uczestnika postępowania, w tym dodatkowo M. G. [...], który jest wyłącznym licencjobiorcą spornego znaku towarowego. Powołali się na wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. z powództwa uczestnika postępowania przy udziale interwenienta ubocznego M. G. przeciwko A. O., w którym zakazano skarżącemu używania spornego znaku towarowego. Sąd Apelacyjny w [...] wyrokiem z dnia [...] maja 2002 r. sygn. akt [...] utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie, zaś Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia [...] czerwca 2004 r. sygn. akt [...] oddalił kasację skarżącego. Ponadto wskazali, iż w sprawie z powództwa skarżącego o ustalenie praw autorskich do spornego znaku towarowego zapadł wyrok oddalający (wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] lipca 2002 r. sygn. akt [...]). Postanowieniem z dnia [...] lutego 2003 r. sygn. akt [...] Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania kasacji od powołanego wyżej wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie: • ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zwana u.s.a., • ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwana p.p.s.a., • ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p. Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie. W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma więc miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie p.s.a. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia prawa, przynajmniej w stopniu uzasadniającym uchylenie tej decyzji. Jak już wspomniano powodem oddalenia wniosku skarżącego o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy było, w ocenie Urzędu Patentowego RP, nieudowodnienie przez skarżącego złej wiary uczestnika postępowania w dokonaniu zgłoszenia do rejestracji na swoją rzecz omawianego znaku towarowego, co było warunkiem wstępnym dopuszczalności unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego po upływie 5 lat od jego rejestracji (art. 31 u.z.t.). Już po wydaniu zaskarżonej decyzji zakończyły się postępowania cywilne pomiędzy skarżącym a uczestnikiem postępowania, których przedmiotem było ustalenie praw do spornego znaku towarowego. Wynik tych postępowań był negatywny dla skarżącego. Innymi słowy, zostało prawomocnie przesadzone, iż prawo do omawianego znaku przysługiwało uczestnikowi postępowania, nie zaś skarżącego. W tej sytuacji, skoro w świetle prawomocnych orzeczeń sądów cywilnych prawo do spornego znaku BIO LABOR KONTROLLE QUALITATIS przysługiwało uczestnikowi postępowania, tym samym był on uprawiony do zgłoszenia na swoją rzecz rejestracji tego znaku. W rezultacie bezpodstawny okazał się zarzut skarżącego, leżący u podłoża wniosku o unieważnienie wspomnianego znaku towarowego, iż zgłaszając ten znak do rejestracji uczestnik postępowania działał w złej wierze, w rozumieniu art. 31 u.z.t. Z powyższych względów skarga podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).