VI SA/Wa 2411/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2011 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez E. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Powyższe naruszenie zostało stwierdzone podczas kontroli przeprowadzonej w dniach [...] września 2009 r. w siedzibie przedsiębiorstwa E. prowadzonego przez skarżącą. Kontrolę przeprowadził upoważniony inspektor transportu drogowego K. N. na podstawie upoważnienia nr [...]. Zakres kontroli obejmował okres od [...] października 2008 r. do [...] sierpnia 2009 r. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego po przeprowadzeniu postępowania w I instancji wydał decyzję administracyjną dnia [...] listopada 2009 r. nakładającą na skarżącą karę pieniężną w wysokości 12850 (dwanaście tysięcy osiemset pięćdziesiąt) złotych. Strona wniosła odwołanie w zakresie naruszenia z lp. 1.2. Po przeprowadzeniu postępowania w II instancji Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję dnia [...] marca 2010 r. nr [...], którą uchylił decyzję w zaskarżonym zakresie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu [...] WITD wydał w dniu [...] czerwca 2010 r. decyzję Nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych tytułem Ip. 1.2. W odwołaniu od decyzji strona wnosi o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Strona wskazuje, iż nie zgadza się ze stanowiskiem organu I instancji, gdyż w chwili kontroli pojazd był zgłoszony do licencji. Jak podnosi skarżąca, już raz była za nią nałożona kara za niezgłoszenie pojazdu do licencji; po kontroli drogowej w dniu [...] stycznia 2009 roku strona dopełniła obowiązku i zgłosiła wszystkie pojazdy do licencji, zatem kara przyniosła zamierzony skutek. Skarżąca twierdzi, iż organ I instancji nie wykazał, czy kontrolowanym pojazdem w "krytycznym okresie" był wykonywany transport drogowy, czy może przewóz na potrzeby własne. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów podniesionych w odwołaniu i wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] września 2010 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1, ust. 2 pkt 4 i ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3, art. 14, art. 92 ust. 1, ust. 2 oraz ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm. ) zwanej dalej utd oraz lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji GITD podniósł, że podczas ponownego rozpatrywania sprawy organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy o protokół nr [...] z kontroli drogowej, która miała miejsce w dniu [...] października 2008 r. i dotyczyła wykonywania transportu drogowego pojazdem marki [...] nr rej. [...] w imieniu przedsiębiorcy Pani E. R. Powyższy pojazd został zgłoszony do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego z dniem [...] stycznia 2009 r. Co ustalono na podstawie pisma ze Starostwa Powiatowego w L. z dnia [...] września 2009 r., w tym stanie rzeczy, zdaniem organu, strona wykonywała w kontrolowanym okresie zarobkowy przewóz drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji, zatem kara pieniężna w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych została na stronę nałożona słusznie. W ocenie GITD przedsiębiorca posiadający licencję może w oparciu o nią wykonywać przewozy tylko pojazdami, na które ma do tego uprawnienie, a więc zgłoszonymi do licencji. Transport drogowy może być wykonywany zgodnie z prawem tylko w sytuacji, gdy użyty przez przedsiębiorcę pojazd samochodowy należeć będzie do tych środków transportu, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do wydania licencji. Jednocześnie organ uznał za bezzasadne argumenty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy zważył, iż powoływana przez stronę okoliczność nałożenia na nią kary z lp. 1.2 w drodze decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 roku nr [...] nie może mieć wpływu na zmianę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, gdyż powyższa decyzja dotyczyła nałożenia na skarżącą kary tytułem niezgłoszenia do licencji innego pojazdu, mianowicie pojazdu marki [...] o nr rej. [...]. Nadto decyzja nr [...] dotyczy innego postępowania wszczętego na podstawie protokołu kontroli niezwiązanego z niniejszą sprawą. Fakt zgłoszenia obu pojazdów, tj. o nr rej. [...], do licencji po kontroli drogowej z dnia [...] stycznia 2009 roku nie wyłącza odpowiedzialności skarżącej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji w okresie objętym kontrolą w przedsiębiorstwie. Organ odwoławczy wskazał, iż decyzja [...] WITD dotyczyła jednego z dwóch niezgłoszonych przez skarżącą w kontrolowanym okresie pojazdów, tj. pojazdu marki [...] nr rej. [...]. W omawianym przypadku niezgłoszenie każdego pojazdu jest odrębnym naruszeniem i za każde naruszenie można nałożyć karę pieniężną w wysokości 8000 złotych, co uzasadnia rozbieżność w czasie pomiędzy stwierdzonym podczas kontroli drogowej w dniu [...] października 2008 roku wykonywaniem transportu drogowego pojazdem o nr rej. [...], a kolejną kontrolą drogową ([...] stycznia 2009 roku), skutkiem której nastąpiło nałożenie kary za naruszenie w postaci wykonywania transportu drogowego pojazdem o nr rej. [...]. GITD zaakcentował, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą winien liczyć się z konsekwencjami, jakie przewiduje ustawodawca za naruszenie przepisów, w tym przypadku ustawy o transporcie drogowym. Powyższe potwierdza również wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 marca 2008 roku (OTK-A 2008/2/30, Dz. U. RP 2008/57/349), który to stwierdza iż, wskazane regulacje zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. W skardze do Sądu na powyższą decyzję E. G. wskazała, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem organów obydwu instancji, gdyż kara została nałożona za okres poprzedzający dzień [...].01.2010r. a w chwili dokonywania kontroli w przedsiębiorstwie pojazd był zgłoszony do licencji. Ponadto zarzuciła, że na stronę została juz raz nałożona kara pieniężna z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem nie zgłoszonym do licencji, mianowicie, po kontroli drogowej w dniu [...].01.2009r. strona dopełniła ciążącego na niej obowiązku i zgłosiła wszystkie posiadane pojazdy do licencji. Zatem nakładanie kary pieniężnej w sytuacji, gdy strona już raz z tego tytułu została ukarana i co więcej kara pieniężna przyniosła zamierzony skutek, jest bezcelowe i powoduje podwójne ukaranie przedsiębiorcy za to samo naruszenie. Przepis lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, nie pozwala nałożyć kary pieniężnej z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, za każdy stwierdzony pojazd a jedynie za sam fakt wykonywania takiego przewozu, zatem niedopuszczalne jest zwielokrotnianie w/w kary. Ponadto, zdaniem skarżącej, organ I instancji w toku postępowania nie wykazał istotnej kwestii, mianowicie nie wykazał czy kontrolowanym pojazdem w krytycznym okresie były wykonywane usługi transportowe czy też przewóz na potrzeby własne. Mimo iż strona posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego, na podstawie posiadanych uprawnień mogła też wykonywać przewozy na potrzeby własne. Zaś karze pieniężnej będzie podlegało jedynie wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. W związku z powyższym organy I i II instancji naruszyły szereg zasad postępowania administracyjnego m.in. zasady szczegółowego, wszechstronnego wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie, ponadto zasadę pogłębiania zaufania obywateli do Państwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Licencji udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy, który powinien zawierać m.in. rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji (art. 8 ust. 1 i 2 pkt 4 w/w ustawy). Do wniosku o udzielenie licencji należy dołączyć m.in. wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi (art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym). Stosownie do przepisu art. 11 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Zgodnie z art. 14 ust. 1 w/w ustawy przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji (ust. 2). W myśl przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 (pięćdziesiąt) do 15000 (piętnaście tysięcy) złotych. Suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty 15000 złotych - w odniesieniu do kontroli drogowej (art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92 ust. 1 oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy, w myśl art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z Ip. 1.2 załącznika wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych. W niniejszej sprawie organ ustalił, że w dniu 3 października 2008 r. skarżąca wykonywała przewóz drogowy rzeczy pojazdem [...] nr rej [...] niezgłoszonym do licencji. Powyższe ustalenie jest prawidłowe, gdyż znajduje potwierdzenie w znajdującym się w aktach sprawy protokole kontroli drogowej z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w którym odnotowano fakt wykonywania przewozu drogowego wzmiankowanym pojazdem oraz informacji zawartej w piśmie ze Starostwa Powiatowego w L. z dnia [...] września 2009 r. z którego wynika, że ww. pojazd został zgłoszony dopiero w dniu [...] stycznia 2009 r. do licencji transportowej udzielonej skarżącej. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej natomiast strona nie przedstawiła przeciwnych dowodów, kontrola drogowa przeprowadzona [...] października 2008 r. zakończyła się bez nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za brak licencji, choć przepis lp. 1.2 załącznika do utd przewidywał wówczas możliwość nałożenia kary pieniężnej w wys. 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Podkreślenia przy tym wymaga, że pomimo braku podpisu osoby kontrolowanej pod protokołem kontroli z [...] października 2008 r. skarżąca nie tylko nie neguje zapisów w nim zawartych ale również potwierdza, że przedmiotowa kontrola miała miejsce. Niewątpliwie natomiast na skarżącą nałożono karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji ale było to zdarzenie ujawnione podczas kontroli drogowej w dniu [...] stycznia 2009 r. innego pojazdu tj. [...] nr rej [...] (v. decyzja z [...] maja 2009 r. k. 87 akt adm.). Tak więc zarzut skargi, że skarżąca została dwukrotnie ukarana za ten sam czyn, wypełniający znamiona tego samego naruszenia przepisu ustawy o transporcie drogowym, nie jest zasadny. Należy jednocześnie wyraźnie wskazać, że – wbrew twierdzeniom organu I instancji zawartym w uzasadnieniu decyzji z [...] czerwca 2010 r. – protokół kontroli drogowej z dnia [...] marca 2008 r. tego samego pojazdu [...] nr rej [...], nie może stanowić dowodu na to, że w okresie objętym niniejszą kontrolą w przedsiębiorstwie skarżąca wykonywała transport drogowy pojazdem [...] nr rej [...] niezgłoszonym do licencji, gdyż ta kontrola drogowa nie była przeprowadzona w okresie objętym przedmiotową kontrolą w przedsiębiorstwie tj. [...] października 2008 r. – [...] sierpnia 2009 r. Odnosząc się z kolei do zarzutu strony, że organ nie ustalił czy w dniu [...] października 2008 r. był wykonywany przewóz na potrzeby własne czy też transport drogowy rzeczy wskazać należy, że powyższy zarzut również nie jest uzasadniony. W protokole kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] października 2008 r. nie ma zastrzeżenia, iż był wówczas wykonywany transport drogowy na potrzeby własne. Przeciwnie, wskazano w nim, że wykonywany był transport drogowy, a jako rodzaj przewozu wskazano "przewóz rzeczy". Niezależnie od powyższego należy podnieść, że wykonywanie przewozu na potrzeby własne na podstawie posiadanej licencji transportowej jest dopuszczalne bez potrzeby uzyskiwania dodatkowego stosownego zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne (v. art. 33 ust. 2 pkt 3 utd). Jednakże taki przewóz (na potrzeby własne) jeżeli jest wykonywany w ramach posiadanej licencji transportowej musi być wykonywany pojazdami zgłoszonymi do tej licencji (v. art. 5 ust. 3 pkt 5 i art. 8 ust. 3 pkt 8 utd). Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ppsa.