VI SA/Wa 2422/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2006 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisania do ewidencji instruktorów uchyla zaskarżoną decyzję Decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] Naczelnik Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w R. działając z upoważnienia Starosty R. odmówił wpisania Pana R. M. do ewidencji instruktorów wobec niespełnienia warunku określonego w art. 105 ust. 2 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym tj. nie ukończenia kursu kwalifikacyjnego. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że Pan R. M. nie spełnia warunku określonego w art. 105 ust. 2 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym tj. nie ukończył właściwego kursu kwalifikacyjnego. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 14 grudnia 2001 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 150, poz. 1681 z późn. zm.) kandydat na instruktora winien mieć ukończone odpowiednie szkolenie, za jakie uznaje się szkolenie określone rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 18 maja 1998 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierującymi pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 72, poz. 462 z późn. zm.) lub rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 13 czerwca 2001 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 70, poz. 731 z późn. zm.). Pan R. M. nie posiada takiego szkolenia, ponieważ szkolenie ukończył w 1997 r. na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 marca 1992 r. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Pan R. M.. Podniósł, że jego zdaniem posiada ukończony odpowiedni kurs kwalifikacyjny pomimo, że ukończył go w roku 1997, gdyż wynika to wprost z § 32 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 18 maja 1998 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów. Skarżący podniósł, że z § 32 ust. 3 wynika, że osoby, które ukończyły przed dniem 1 lipca 1999 r. szkolenia dla kandydatów na instruktorów przeprowadzone na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 marca 1992 r. w sprawie uzyskiwania uprawnień do kierowania pojazdami i uprawnień instruktorów, wykładowców, egzaminatorów oraz w sprawie szkolenia i egzaminowania, uznaje się za spełniające wymagania tego rozporządzenia. Tak więc jego zdaniem spełnia wymagania ukończenia kursu kwalifikacyjnego w oparciu o przepisy rozporządzenia z 2001 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia [...] września 2005 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podało między innymi, że: zgodnie z art. 105 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. Nr 58, poz. 515 z 2003 r. z późn. zm.) instruktorem może być osoba, która spełnia następujące warunki: 1. ma co najmniej wykształcenie średnie, 2. posiada, przez okres co najmniej 3 lat, uprawnienie do kierowania pojazdami rodzaju objętego szkoleniem, 3. przedstawiła orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem oraz orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, 4. ukończyła kurs kwalifikacyjny, 5. zdała egzamin przed komisją powołaną przez wojewodę, 6. nie była karana wyrokiem sądu lub orzeczeniem kolegium do spraw wykroczeń za przestępstwo lub wykroczenie przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym. SKO wskazało, że z przekazanych akt sprawy, w dniu 12 lipca 2005 r. do Starostwa Powiatowego w R. wpłynęło pismo Komisji Egzaminacyjnej M. Urzędu Wojewódzkiego w W. znak: [...] wraz z podaniem Pana R. M. o wpis do ewidencji instruktorów. Do podania załączone zostały m.in. następujące dokumenty: - dyplom ukończenia studiów wyższych, - prawo jazdy kat. B potwierdzające uprawnienia do kierowania pojazdami od [...].08.1983 r., - orzeczenie lekarskie i psychologiczne, - zaświadczenie o ukończeniu kursu dla kandydatów na wykładowców i instruktorów wydane [...] lipca 1997 r. - zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] lipca 2004 r., - zaświadczenie Komendy Woj. Policji w R. z dnia [...] września 2004 r. Przewodniczący Komisji Egzaminacyjnej poinformował w powyższym piśmie, że Pan R. M. składając niezbędne dokumenty dopuszczające go do egzaminu wprowadził w błąd Komisję, ponieważ zataił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. znak: [...] o odmowie wpisania go do ewidencji instruktorów. Dokonując analizy zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż odwołujący się nie spełnia wszystkich wymogów stawianych kandydatom na instruktorów określonych w cyt. powyżej art. 105 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Przede wszystkim nie można uznać, że Pan R. M. posiada ukończony odpowiedni kurs kwalifikacyjny, a więc że spełnia warunek określony w pkt 4 ust. 2 art. 105 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Warunki i tryb szkolenia kandydatów na instruktorów oraz uzyskiwania uprawnień instruktorów określają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 14 grudnia 2001 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 150, poz. 1681 z późn. zm.), a w szczególności § 6, 9, 10, 29 i 32 cyt. rozporządzenia. § 32 cyt. rozporządzenia określa jednoznacznie, że kandydat na instruktora winien mieć ukończone odpowiednie szkolenie, za które uznaje się także szkolenia ukończone przed dniem wejścia w życie tegoż rozporządzenia tj. przed dniem 1 stycznia 2002 r., które zostały określone w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 18 maja 1998 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 72, poz. 462 z późn. zm.) lub w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 13 czerwca 2001 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 70, poz. 731 z późn zm.) W ocenie SKO skarżący nie posiada jednak takiego szkolenia, bowiem zgodnie z załączonym zaświadczeniem z dnia 4 lipca 1997 r. wydanym przez Zakład Doskonalenia Zawodowego w K., Centrum Kształcenia Kierowców w R., szkolenie dla kandydatów na instruktorów ukończył w 1997 r., a zatem nie zostało ono określone w żadnym z cyt. powyżej aktów prawnych. Podstawą jego przeprowadzenia były bowiem przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 10 marca 1992 r. w sprawie uzyskiwania uprawnień do kierowania pojazdami i uprawnień instruktorów, wykładowców i egzaminatorów oraz w sprawie szkolenia i egzaminowania. Dalej SKO wskazało, że Pan R. M. posiadał już uprawnienia instruktora, ale decyzją Starosty R. z dnia [...] listopada 2002 r. znak: [...] uprawnień tych został pozbawiony i skreślony z ewidencji instruktorów. W tej sytuacji, jest obecnie kandydatem na instruktora i winien wylegitymować się niezbędnymi dokumentami, w tym ukończeniem kursu kwalifikacyjnego, w oparciu o aktualnie obowiązujący stan prawny. Kolegium podkreśliło, że decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. utrzymało w mocy decyzję Starosty R. z dnia [...] listopada 2004 r. znak: [...] o odmowie wpisania Pana R. M. do ewidencji instruktorów. Powodem odmowy wpisania do ewidencji instruktorów było m.in., tak jak i w powyższej decyzji, nie posiadanie właściwego kursu kwalifikacyjnego. Skarżący nie spełnił ponownie tego warunku. Ponadto, powodem odmowy wpisania Skarżącego do ewidencji instruktorów było popełnienie wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Wyrokiem Sądu Okręgowego w R. z dnia [...] lipca 2002 r. sygn. akt [...], utrzymującym w mocy wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] marca 2002 r. sygn. akt [...], pan R. M. został uznany winnym i ukarany karą grzywny oraz zakazem prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 16 miesięcy. Okres, po upływie którego skazanie ulega zatarciu wynosi 5 lat. Oznacza to, w ocenie SKO, że Pan R. M. nie spełnia również warunku określonego w pkt 6 ust. 2 art. 105 cyt. ustawy – Prawo o ruchu drogowym. W tej sytuacji, odmowa wpisania go do ewidencji instruktorów jest zasadna. Przemawia za tym także poważny interes społeczny, bowiem sam kandydat na instruktora nie przestrzega przepisów bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Pan R. M. zwany dalej skarżącym. W skardze domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż uważał, że jest ona dla niego krzywdząca. Decyzji zarzucił naruszenie § 32 ust. 3 i § 32 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów. W uzasadnieniu skargi podtrzymał argumenty zawarte w odwołaniu. Ponadto podkreślił, że zgodnie z prawem nie jest już karany, gdyż skazanie uległo zatarciu co potwierdza zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] lipca 2004 r. o niekaralności. Ponadto SKO, zdaniem skarżącego w żaden sposób nie ustosunkowało się do załączonej Opinii Ministerstwa Infrastruktury Departamentu Transportu Drogowego [...]z dnia [...] lipca 2005 r. dotyczącej zaświadczenia o ukończeniu przez niego kursu kwalifikacyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie. Wydając zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. naruszyło w ocenie Sądu art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z jego treścią uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odmowa wpisania skarżącego do ewidencji instruktorów została uzasadniona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze faktem nie spełnienia przez niego dwóch warunków, o których mowa w art. 105 ust 2 pkt 4 i 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 2005.108.908). Odnosząc się do zarzutu niespełnienia warunku z pkt 6 w/w ustawy tj. niekaralności za przestępstwo lub wykroczenie przeciwko bezpieczeństwo w ruchu drogowym, należy zauważyć, iż w ocenie Sądu warunek ten został spełniony. W aktach administracyjnych k 12 znajduje się zapytanie o karalność z dnia [...] lipca 2004 r., z którego wynika, że skarżący nie figuruje w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego, a więc spełnia warunek, o którym mowa w art. 105 ust. 2 pkt 6 prawa o ruchu drogowym. Dla Sądu niezrozumiała jest więc ta część uzasadnienia, w której SKO w R., pomijając wyżej omówiony dowód z dokumentu, wywodzi, że skarżący nie spełnia warunku z art. 105 ust. 2 pkt 6. Tak więc w tej części uzasadnienia organ naruszył art. 107 § 3 kpa, gdyż organ nie odniósł się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Przechodząc do omówienia zarzutu niespełnienia przez skarżącego warunku określonego pkt 4 z art. 105 ust. 2 ustawy prawo o ruchu drogowym tj. nie ukończenia kursu kwalifikacyjnego, należy stwierdzić, że Sąd nie podzielił poglądu wyrażonego w tej kwestii przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R.. Zgodnie z art. 105 ust. 2 pkt 4 kandydat na instruktora winien ukończyć odpowiedni kurs kwalifikacyjny. Warunki i tryb szkolenia kandydatów na instruktorów oraz uzyskiwania uprawnień instruktorów określają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 14 grudnia 2001 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 150, poz. 1681 z późn. zm.). W rozdziale 5 – przepisach przejściowych i końcowych rozporządzenie to wskazuje, że kandydat na instruktora winien ukończyć odpowiednie szkolenie, za które, zgodnie z § 32 ust. 1 i 3 powyższego rozporządzenia, uznaje się także szkolenia ukończone przed dniem wejścia w życie tegoż rozporządzenia tj. 1 stycznia 2002 r., określone w rozporządzeniach: 1) Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 18 maja 1998 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami,, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 72, poz. 462 ze zmianami), 2) Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 13 czerwca 2001 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 70 poz. 731 ze zmianami). Skarżący ukończył kurs kwalifikacyjny – szkolenie pod rządami przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 marca 1992 r. w sprawie uzyskiwania uprawnień do kierowania pojazdami i uprawnień instruktorów, wykładowców, egzaminatorów oraz w sprawie szkolenia i egzaminowania (Dz. U. z 1996 r. Nr 134, poz. 626), gdyż posiada zaświadczenia o ukończeniu kursu dla kandydatów na wykładowców, instruktorów, osób ubiegających się o uprawnienie do kierowania pojazdami z dnia 4 lipca 1997 r. (k 11 akt administracyjnych) w tym czasie obowiązywało rozporządzenie z 1992 r. Przepisy rozporządzenia z 1998 r. (wymienionego w § 32 rozporządzenia obowiązującego w dacie wydania decyzji) § 32 ust. 1 i 3 na równi z osobami, które ukończyły szkolenie pod rządami tegoż rozporządzenia traktowały osoby, które ukończyły szkolenie pod rządami rozporządzenia z 1992 r., a więc kurs ukończony przez skarżącego jest ważny. Tak więc należy uznać, że skarżący spełnia warunek, o którym mowa w art. 105 ust. 2 pkt 4 prawa o ruchu drogowym. Rozpatrując ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. winno wziąć pod uwagę zarówno treść zaświadczenia o niekaralności skarżącego jak i treść § 32 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 14 grudnia 2001 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami instruktorów i egzaminatorów oraz § 32 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 18 maja 1998 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami instruktorów i egzaminatorów. Mając powyższe na względzie na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c orzeczono jak w sentencji. Na koniec warto podkreślić, że fakt wykreślenia skarżącego z ewidencji nie powoduje nieważności ukończonego przez niego kursu kwalifikacyjnego.