VI SA/Wa 2432/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na pismo P. S.A. z dnia [...] września 2018 r. oraz upomnienie z dnia [...] marca 2018 r. w przedmiocie upomnienia dotyczącego zapłaty opłaty abonamentowej postanawia: odrzucić skargę A. J. (dalej "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na pismo Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] września 2018 r. oraz upomnienie z dnia [...] marca 2018 r., w przedmiocie upomnienia dotyczącego zapłaty opłaty abonamentowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej "Dyrektor PP") wniósł o jej odrzucenie podając, że zaskarżone w niniejszej sprawie upomnienie w przedmiocie wezwania do zapłaty uiszczenia należności abonamentowych sporządzone na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 z późn. zm.) nie jest postanowieniem wydanym w postępowaniu zabezpieczającym lub egzekucyjnym, na które służy zażalenie i nie zostało objęte kontrolą przez sądy administracyjne. W fazie wysyłania upomnienia nie dochodzi do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Jest to etap poprzedzający uruchomienie takiego postępowania, do którego - wskutek dobrowolnej zapłaty lub z innych przyczyn może nie dojść. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej w skrócie jako "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym skarga do sądu administracyjnego przysługuje na akt lub czynność, gdy podjęty jest on w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określony w przepisie prawa powszechnie obowiązującego (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2004 r., sygn. OSK 247/04, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Fundamentalne znaczenie miało wobec tego ustalenie czy skierowane do skarżącego upomnienie mogło zostać objęte przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a więc czy skierowane do skarżącego upomnienie mogło stać się przedmiotem skargi implikującej ocenę prawidłowości podjętych przez organ działań wynikających z przepisów prawa. Kwestionowane upomnienie zostało skierowane do skarżącego w oparciu o art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który to przepis określa, że egzekucja administracyjna może być wszczęta jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Z jego treści jasno wynika, że upomnienie jest rodzajem czynności zmierzającym do przypomnienia zobowiązanemu o obowiązku zapłaty wymienionych w nim należności (zobowiązania), w sytuacji gdy termin do ich uregulowania, wykonania, upłynął bezskutecznie. Jest również czynnością mającą poprzedzać wszczęcie postępowania egzekucyjnego, przy czym upomnienie obwarowane jest wymogiem poinformowania o zagrożeniu skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Upomnienie zawierające wezwanie do wykonania obowiązku nie jest wobec tego rozstrzygnięciem o władczym charakterze, decydującym o sytuacji prawnej osoby, do której zostało skierowane. W konsekwencji nie jest aktem lub czynnością prawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. – dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co usuwa je spod jurysdykcji sądów administracyjnych. Zaskarżone przez Skarżącego pisma są jedynie pismami o charakterze informacyjnym, stanowiącymi przypomnienie, że dany ustawowy obowiązek co do wnoszenia opłaty z tytułu abonamentu rtv, nie został wykonany i jego wykonanie będzie realizowane przez organy do tego upoważnione z mocy prawa. Przedmiotowe pisma nie mają charakteru rozstrzygającego sprawę. W tej sytuacji Sąd uznając, że wniesienie skargi na przedmiotowe pisma jest niedopuszczalne, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę odrzucił.