VI SA/Wa 2434/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2011 r. sprawy ze skargi T. z siedzibą w D., Niemcy na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej T. z siedzibą w D., Niemcy kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...], Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej – na podstawie przepisu art. 132 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (j. t. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) - dalej jako p.w.p. – odmówił uznania w Polsce ochrony na znak towarowy słowny TEDI, zarejestrowany na rzecz spółki T. z siedzibą w Niemczech (dalej jako spółka) pod nr [...] w trybie Porozumienia Madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków i przeznaczony do oznaczania w klasie 35 następujących usług: "Regroupement, au profit de tiers, de produits divers (sans prise en charge de leur transport) pour permettre a la clientele de les examiner et les acheter a loisir" /Wyselekcjonowanie, z myślą o osobach trzecich, różnych produktów (bez uwzględniania transportu) tak aby umożliwić konsumentom obejrzenie i dokonanie zakupu w dobrych warunkach/. Organ stwierdził, powołując się na przepis art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., iż podstawą wydania decyzji o odmowie uznania prawa ochronnego na sporny znak towarowy słowny TEDI jest jego podobieństwo do znaku słownego TED, na który zostało uznane w Polsce prawo ochronne z wcześniejszym pierwszeństwem wynikające z rejestracji tego znaku pod nr [...] w trybie Porozumienia Madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków na rzecz T. z siedzibą we Francji, przeznaczonego do oznaczania towarów zawartych w klasach 03, 18 i 25 oraz do znaku słowno-graficznego TEDI, na który zostało udzielone w Polsce prawo ochronne z wcześniejszym pierwszeństwem pod nr [...]na rzecz "M. " sp. z o.o. z siedzibą w W., przeznaczonego do oznaczania towarów w klasach 30, 32 i 33. Spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając w/w decyzji naruszenie prawa materialnego - art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji o uznaniu w Polsce ochrony na sporny znak towarowy słowny TEDI, skarżąca podkreślała, iż przesłanką braku niebezpieczeństwa konfuzji w niniejszej sprawie jest przede wszystkim brak podobieństwa towarów i usług, do których oznaczania przeznaczone zostały porównywane znaki. Wskazała przede wszystkim na odmienną specyfikę towarów i usług, dla których oznaczania przeznaczone są przeciwstawione znaki towarowe. Zdaniem skarżącej w przypadku obu porównywanych znaków mamy do czynienia z towarami/usługami niepodobnymi oraz spełniającymi inne funkcje, co w rezultacie oznacza, że znaki te mogą bezkolizyjnie współwystępować na polskim rynku. Ponadto – zdaniem spółki – w niniejszej sprawie nie występuje również podobieństwo samych oznaczeń. Jej znak powinien uzyskać ochronę również z tego powodu, że stanowi jednocześnie oznaczenie [...]. Skarżąca powołała się w tym zakresie na przepis art. 135 p.w.p. i przepis art. 8 Konwencji Paryskiej. Urząd Patentowy decyzją z dnia [...] marca 2008 r. na podstawie art. 245 p.w.p. uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymał ją w mocy w części dotyczącej następujących usług: "Regroupement, au profit de tiers, de produits divers a l'exception des produits compris dans les classes : 03, 18, 25, 30, 32 et 33 (sans prise en charge de leur transport) pour permettre a la clientele de les examiner et les acheter a loisir" /Wyselekcjonowanie, z myślą o osobach trzecich, różnych produktów za wyjątkiem towarów zawartych w klasach :03, 18, 25, 30, 32 i 33 (bez uwzględniania transportu) tak aby umożliwić konsumentom obejrzenie i dokonanie zakupu w dobrych warunkach/. [...] kwietnia 2008 r. spółka T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję z wnioskiem o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania (art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.107 § 1 k.p.a.) oraz naruszenie przepisów art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. i art. 135 p.w.p. Zdaniem skarżącej analiza osnowy zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego prowadzi do wniosku, iż organ uchylił swoją wydaną wcześniej decyzję z dnia [...] października 2007 r. i jednocześnie część tejże uchylonej decyzji utrzymał w mocy. W ocenie skarżącej uchylenie decyzji wydanej w pierwszej instancji uniemożliwia jej jednoczesne utrzymanie w mocy. W konsekwencji doszło do nieprawidłowego sformułowania rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] marca 2008 r., co oznacza, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisu art. 107 § 1 k.p.a., uzasadniając wniosek o jej uchylenie. Skarżąca podniosła ponadto zarzuty merytoryczne podkreślając, że organ nie uwzględnił okoliczności kluczowej dla przedmiotowego postępowania, iż znak towarowy spółki może uzyskać ochronę dla usług w klasie 35 w pełnym jej zakresie, a także może bezkolizyjnie współwystępować na polskim rynku ze znakami przeciwstawionymi nie wywołując wśród odbiorców niebezpieczeństwa konfuzji. Zdaniem skarżącej organ nie tylko zinterpretował wadliwie zakres usług dla przedmiotowego znaku, ale także nie wziął pod uwagę przesłanki nakazującej oceniać ryzyko konfuzji w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego, na którą spółka powoływała się w ramach wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca podkreśliła, iż Urząd Patentowy porównując sporny znak do przeciwstawionych mu znaków towarowych TEDI [...] oraz TED nr [...] nie zrekonstruował poglądu przeciętnego odbiorcy, pochopnie oceniając, iż znak skarżącej spółki jest do nich konfuzyjnie podobny. Jednocześnie zarzucono, iż organ nie uwzględnił argumentacji przedstawionej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczącej konieczności kompleksowego porównania oznaczeń, zwłaszcza wobec faktu, że są to oznaczenia krótkie, w przypadku których już niewielka zmiana może mieć wpływ na ich odmienne postrzeganie przez odbiorców. Skarżąca podkreślała, iż jej znak towarowy to oznaczenie krótkie i fantazyjne, składające się wyłącznie z elementu słownego, natomiast zarejestrowany w trybie krajowym znak towarowy TEDI wyróżnia się na jego tle charakterystyczną grafiką i kolorystyką z dominującym kolorem czerwonym. Z kolei znak przeciwstawiony (nr [...]) to oznaczenie składające się z popularnego imienia męskiego TED, brzmiące zdecydowanie odmiennie od znaku skarżącej. Ponadto zarzucono organowi, iż nie odniósł się do argumentu opartego na art. 135 p.w.p., że skoro przedmiotowy znak towarowy TEDI stanowi jednocześnie [...], tym bardzie więc należąc do kategorii znaków mocnych, powinien uzyskać ochronę na terytorium Polski. W wyniku rozpoznania skargi, o której oddalenie wnosił Urząd Patentowy, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 września 2008 r. wydanym w sprawie VI SA/Wa 1063/08 uchylił zaskarżoną decyzję stwierdzając, że nie podlega ona wykonaniu oraz zasądził od Urzędu Patentowego na rzecz skarżącej koszty postępowania. W ocenie Sądu Urząd Patentowy dopuścił się mającej istotny wpływ na wynik sprawy obrazy przepisu postępowania - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - poprzez brak prawidłowego sformułowania osnowy decyzji, a przede wszystkim poprzez sprzeczność uzasadnienia z osnową decyzji, wskutek czego organ doprowadził do sytuacji, w której brak jest jasności odnośnie, jakie rozstrzygnięcie zapadło w przedmiotowej sprawie, a w szczególności, dla jakiego zakresu usług w klasie 35 Urząd Patentowy RP odmówił uznania w Polsce ochrony dla międzynarodowej rejestracji znaku towarowego TEDI nr [...]. Jednocześnie wskazując na zamknięty katalog rozstrzygnięć zawartych w art. 245 ust. 1 p.w.p. Sąd podkreślał, że Urząd Patentowy wydając decyzję w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy nie może orzec, iż jednocześnie "uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymuje zaskarżoną decyzję w części ...", albowiem może jedynie utrzymać decyzję w całości albo uchylić ją w całości lub w części i rozstrzygnąć w tym zakresie co do istoty sprawy. Wskazując na powyższe uchybienie organu administracji Sąd podkreślał, że Urząd patentowy wydając decyzję z dnia [...] marca 2008 r. doprowadził do sytuacji, w której zaistniała ewidentna sprzeczność pomiędzy osnową wspomnianej decyzji a jej uzasadnieniem. Wystąpił zatem brak jasności odnośnie, jakie rozstrzygnięcie zapadło w przedmiotowej sprawie, a w szczególności dla jakiego zakresu usług w klasie 35 Urząd Patentowy odmówił uznania w Polsce ochrony dla międzynarodowej rejestracji znaku towarowego TEDI nr [...], gdyż wobec treści rozstrzygnięcia faktycznie objął ochroną usługi w klasie 35 dla wszystkich towarów w klasach 03,18, 25, 30, 32 i 33. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny polecił, by w toku ponownego rozpatrywania sprawy Urząd Patentowy w sposób wyczerpujący zebrał i ocenił ponownie cały materiał dowodowy (art. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnił swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w taki sposób, aby umożliwić sądowi administracyjnemu dokonanie prawidłowej i pełnej oceny legalności wydanej decyzji nie tylko pod względem proceduralnym, ale również materialnoprawnym. Na marginesie Sąd wskazał, iż dokonując oceny ryzyka wprowadzania w błąd Urząd Patentowy zobowiązany będzie pamiętać o tym, że zawsze musi być ono oceniane całościowo, biorąc pod uwagę wszelkie właściwe dla danej sprawy okoliczności. Dokonując tej oceny organ zobowiązany będzie wziąć pod uwagę, iż podobieństwo znaków należy oceniać z uwzględnieniem zasad przyjętych zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądów, w tym orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Decyzją dnia [...] września 2010 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie art. 245 ust. 1 i art. 152(10) p.w.p. w zw. z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p.: w pkt 1 decyzji utrzymał zaskarżoną decyzję [...] października 2007 r. w części dotyczącej usług z kl. 35 "Regroupement, au profit de tiers, de produits divers a l'exception des produits compris dans les classes : 03, 18, 25, 30, 32 et 33 (sans prise en charge de leur transport) pour permettre a la clientele de les examiner et les acheter a loisir" /Wyselekcjonowanie, z myślą o osobach trzecich, różnych produktów za wyjątkiem towarów zawartych w klasach :03, 18, 25, 30, 32 i 33 (bez uwzględniania transportu) tak aby umożliwić konsumentom obejrzenie i dokonanie zakupu w dobrych warunkach/; w pkt 2 uchylił decyzję w części dotyczącej następujących usług z kl. 35: Regroupement, au profit de tiers, de produits divers compris dans les classes : 01, 02, 04, 05, 06, 07, 08, 09, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 26, 27, 28, 29, 31, 34 (sans prise en charge de leur transport) pour permettre a la clientele de les examiner et les acheter a loisir - wyselekcjonowanie, z myślą o osobach trzecich, różnych produktów zawartych w klasach: 01, 02, 04, 05, 06, 07, 08, 09, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 26, 27, 28, 29, 31, 34 (bez uwzględnienia transportu) tak, aby umożliwić konsumentom obejrzenie i dokonanie zakupu w dogodnych warunkach; w pkt 3 udzielając prawa ochronnego na znak towarowy słowny TEDI, zarejestrowany pod nr [...] w trybie Porozumienia Madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków na rzecz T. z siedzibą w Niemczech i wyznaczony na Polskę dnia [...] lutego 2004 r. w zakresie następujących usług w kl 35: Regroupement, au profit de tiers, de produits divers compris dans les classes: 01, 02, 04, 05, 06, 07, 08, 09, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 26, 27, 28, 29, 31, 34 (sans prise en charge de leur transport) pour permettre a la clientele de les examiner et les acheter a loisir - wyselekcjonowanie, z myślą o osobach trzecich, różnych produktów zawartych w klasach: 01, 02, 04, 05, 06, 07, 08, 09, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 26, 27, 28, 29, 31, 34 (bez uwzględnienia transportu) tak, aby umożliwić konsumentom obejrzenie i dokonanie zakupu w dogodnych warunkach. Omawiając podobieństwo towarów, jako zagadnienie wstępne, Urząd Patentowy podkreślał, że wziął pod uwagę wszystkie czynniki, w szczególności rodzaj towarów, ich przeznaczenie, sposób użytkowania, konkurencyjność lub komplementarność względem siebie, mając na uwadze wyrok ETS z 29 września 1998 r. w sprawie C-39/97 Canon. Zgłoszony znak towarowy przeznaczono do oznaczania w klasie 35 usług wyselekcjonowanych z myślą o osobach trzecich, różnych produktów (bez uwzględnienia transportu) tak, aby umożliwić konsumentom obejrzenie i dokonanie zakupu w dogodnych warunkach, a więc zdaniem organu (wyrok w spr. Praktiker Bau und Heimwerkermarket C-418/02) są to usługi sprzedaży, gdyż handel detaliczny obejmuje, poza czynnością prawną w postaci sprzedaży, wszelkie działania podejmowane przez przedsiębiorcę w celu zachęcenia do zakupu, jak wyselekcjonowanie asortymentu towarów oferowanych do sprzedaży oraz zaproponowanie różnych świadczeń. W przypadku usług z kl 35 "wyselekcjonowanie, z myślą o osobach trzecich, różnych produktów zawartych w klasach: 03, 18, 25, 30, 32 i 33, aby umożliwić konsumentom obejrzenie i dokonanie zakupu w dogodnych warunkach", do oznaczania których przeznaczono sporny znak towarowy, a towarami z klas :03, 18, 25, 30, 32 i 33, objętymi znakami przeciwstawionymi, w ocenie organu zachodzi stosunek komplementarności, bowiem te towary i usługi uzupełniają się. Fakt jednorodzajowości towarów z klas 03, 18, 25, 30, 32 i 33 wg usług w klasie 35 jest w ocenie Urzędu Patentowego bezsporny, gdyż ich producenci wprowadzają je do obrotu, dokonując jednocześnie ich promocji i marketingu. Między porównywanymi usługami a towarami występuje podobieństwo pod względem ich charakteru, przeznaczenia, sposobu użycia i kanałów dystrybucji. Towary objęte wcześniejszą rejestracją są identyczne z towarami, do których odnoszą się usługi zgłaszającej i nie wyklucza to ich dystrybucji w tych samych punktach, w których są oferowane jej usługi. Towary z klas 03, 18, 25, 30, 32 i 33 są, w ocenie Urzędu Patentowego, są niezbędne, a co najmniej istotne, dla świadczenia usług z klasy 35. Usługi świadczone w celu wyselekcjonowania określonych towarów tak, aby umożliwić konsumentom obejrzenie i dokonanie ich zakupu w dogodnych warunkach, byłyby w przypadku braku tych towarów pozbawione sensu. Marketing i reklama będą odgrywać z punktu widzenia odbiorcy znaczącą rolę, gdyż pod ich wpływem będzie decydować się na zakup. Odnosząc się do podobieństwa oznaczeń znaku słownego TEDI i znaku słowno–graficznego TEDI [...] organ stwierdził, że są one identyczne w warstwie słownej, gdyż elementy graficzne w znaku zarejestrowanym podkreślają jedynie warstwę słowną. Oceniając podobieństwo elementów słownych TEDI i TED ([...]), zdaniem Urzędu Patentowego, różnica występuje co do jednej litery, zaś w warstwie znaczeniowej oznaczenie TEDI może być odbierane na rynku polskim jako zdrobniała forma imienia TED. Tak więc podobieństwo towarów i usług, ze względu na ich komplementarność, jak i na podobieństwo samych znaków, niesie ryzyko wprowadzenia w błąd odbiorców co do źródła tak oznaczonych towarów. Powołując się na przepis art. 4 ust. 5 Pierwszej Dyrektywy Wspólnot Europejskich z 21 grudnia 1988 r. Nr 890/104/EWG, Urząd Patentowy stwierdził, że deklaracja zgody nie obliguje Urzędu do udzielenia prawa ochronnego, gdyż każde Państwo Członkowskie decyduje o takiej możliwości na podstawie okoliczności w konkretnej sprawie. Urząd Patentowy, na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., samodzielnie decyduje o udzieleniu prawa ochronnego na znak późniejszy i w tym zakresie organ administracji dokonał analizy pod względem kolizji znaków przeciwstawionych uznając, że udzielenie ochrony na znak spółki godziłoby w funkcję znaku towarowego, wprowadzając odbiorcę w błąd co do pochodzenia towaru. Urząd Patentowy podkreślał, że dla sytuacji omawianej w sprawie, w prawie znaków towarowych możliwa byłaby do zaakceptowania instytucja licencji, zgłoszenia wspólnego prawa ochronnego na określony znak bądź zbycia oznaczeń. Na decyzję T. z siedzibą w Niemczech złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o jej uchylenie w części utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] października 2007 r. i zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.) przez nieuwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz ich niewłaściwą ocenę i nieodniesienie się do wszystkich argumentów skarżącej, zarzucając również naruszenie art. 132 ust. 2 pkt 2 i art. 135 p.w.p. przez ich błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem skarżącej Urząd Patentowy źle ocenił stosunek usług wskazanych dla zgłoszonego znaku do towarów dla których oznaczania zarejestrowano znaki przeciwstawione z klas 03, 18, 25, 30, 32 i 33. Organ przeanalizował jedynie okoliczność dostępności tych towarów i usług uznając, że występują one w tych samych punktach sprzedaży nie ustalając innych czynników podlegających ocenie przy analizie podobieństwa w tym kontekście, że mogą one rekompensować ewentualną tożsamość miejsc sprzedaży. Powołując się na orzecznictwo wspólnotowe skarżąca stwierdzała, że usługi sprzedaży nie są uznawane za jednorodzajowe lub komplementarne do towarów. Analizując wskazane w sprawie towary i usługi podkreślono, że punktem wyjścia winno być ustalenie, że usługa w zakresie sprzedaży ma na celu promowanie sprzedaży towarów konsumentom. Tymczasem towary z klasy 3 i 32 nie są do takiej usługi podobne ponieważ różnią się charakterem - przedmiotem ochrony znaków towarowych jest bowiem produkcja towaru i wprowadzanie go do obrotu. Prócz okoliczności, że jedne z nich mają charakter materialny a drugie niematerialny, ich przeznaczenie także jest odmienne. Usługa sprzedaży to bowiem usługa odnosząca się do czynności wykonywanej przez przedsiębiorcę w celu skłonienia do zawarcia umowy kupna-sprzedaży danego towaru. Istotą zagadnienia jest zatem, zdaniem skarżącej, prawidłowe wskazanie, czym charakteryzuje się taka usługa jak "wyselekcjonowanie, z myślą o osobach trzecich, różnych produktów (bez uwzględnienia transportu), tak aby umożliwić konsumentom obejrzenie i dokonanie zakupu w dobrych warunkach". Określenie: "z myślą o osobach trzecich", w wersji angielskiej "for third parties", "for the benefis of others", wskazuje bowiem kto korzysta z usługi i na czyją rzecz jest ona świadczona. Wskazanie na "konsumentów" precyzuje, że oni dokonują jedynie obejrzenia i zakupu towaru. Także zwrot "bringing together of", w polskim tłumaczeniu zgrupowanie bądź - tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie - wyselekcjonowanie różnych towarów - świadczy o tym, iż jest to usługa przeznaczona dla innych przedsiębiorstw. W konsekwencji podkreślano, że relewantnym odbiorcą usługi z klasy 35 nie jest konsument, lecz przedsiębiorca dostarczający swoje towary do sklepu. OHIM porównał to zagadnienie do usługi reklamy wskazując, że ta również nie jest przeznaczona dla końcowego konsumenta lecz dla przedsiębiorstwa, którego towary i usługi mają być reklamowane. W związku z tym usługi z klasy 35 są adresowane do innych przedsiębiorców, zaś towary z klasy 3, 25 i 28 są adresowane do końcowego konsumenta. Skarżąca podkreślała, że jej celem było uzyskanie ochrony spornego znaku dla usługi w klasie 35, ponieważ w zakresie jej działalności nie leży produkcja i wprowadzanie do obrotu towarów, lecz zgrupowanie towarów pochodzących od różnych przedsiębiorców i stworzenie takiej oferty ich zakupu przez konsumentów aby było to z jak największym powodzeniem i zyskiem dla przedsiębiorców -dostawców, którzy swoje towary za pośrednictwem spółki T. oferują. Zatem takie świadczenia wykraczają poza zwykłą czynność sprzedaży i umożliwiają odróżnienie przedsiębiorstwa od konkurentów. Zdaniem skarżącej organ nie tylko zinterpretował wadliwie zakres usług dla przedmiotowego znaku ale także nie wziął pod uwagę przesłanki nakazującej oceniać ryzyko konfuzji w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego, na którą powoływała się skarżąca we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Spółka wskazywała, że jej przedsiębiorstwo jest[...]. Cechą szczególną jej działalności jest to, iż większość towarów oferowanych w [...] to towary dostępne za cenę 1 EURO lub podobnie niską, co ma w zamyśle przyciągać klientelę oferując jej kategorię różnych towarów charakteryzujących się niską ceną. Znak TEDI jest zatem przeznaczony do oznaczania usług w zakresie wyselekcjonowania i zgrupowania różnych towarów dostarczanych przez różne przedsiębiorstwa oraz umożliwienia ich obejrzenia i zakupu [...]. Towary znajdujące się w [...] pochodzą od różnych przedsiębiorstw i są opatrywane ich znakami towarowymi. Do powyższych okoliczności Urząd Patentowy z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. nie odniósł się w zaskarżonej decyzji. Niezależnie od powyższego Urząd Patentowy, porównując znak skarżącej do przeciwstawionych mu znaków towarowych TEDI nr [...] oraz TED nr [...], pochopnie ocenił konfuzyjność jej znaku. Odnosząc się bowiem do konkretnych sytuacji życiowych, rozsądny nabywca zdaje sobie sprawę z faktu, że towary oferowane w marketach są nabywane od różnych producentów i choćby z tego powodu nie jest możliwe wystąpienie ryzyka pomyłek. Urząd nie odniósł się także do argumentu, że sporny znak towarowy TEDI stanowi jednocześnie [...] , zatem należąc do kategorii znaków mocnych, winien uzyskać ochronę na terytorium Polski. Skarżąca powoływał się na tę zasadę wskazując przy tym na jej znaczenie w świetle art. 135 p.w.p. Nadto organ administracji nie uwzględnił woli stron, które doszły do wspólnych ustaleń w przedmiocie koegzystowania swoich znaków na polskim rynku, a przepis art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., mając jedynie znaczenie nakazowe, nie powinien stanowić argumentu dla nieuwzględnienia tej okoliczności, gdyż zdaniem skarżącej list zgody właściciela znaku przesądza o dopuszczalności udzielenia ochrony na znak późniejszy. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna, aczkolwiek nie z przyczyn w niej podnoszonych. Skargę oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego jak i naruszeniu przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem w pierwszej kolejności rozważyć należało zasadność zarzutów o charakterze procesowym. Urząd Patentowy zaskarżoną decyzją dokonał trzech rozstrzygnięć: w punkcie 1 utrzymała zaskarżoną decyzję w części, w punkcie 2 uchylił zaskarżoną decyzję w części oraz w punkcie 3 udzielił prawa ochronnego skarżącej we wskazanym zakresie, a więc dokonał częściowego rozstrzygnięcia reformatoryjnego. W tak wydanym rozstrzygnięciu Urząd Patentowy ponownie naruszył przepis art. 245 ust. 1 p.w.p. zgodnie z którym w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Urząd Patentowy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla ją w całości lub w części i rozstrzyga co do istoty sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając uprzednio skargę spółki i uchylając ówcześnie zaskarżoną decyzję administracyjną wyraźnie i jednoznacznie zwrócił Urzędowi Patentowemu uwagę na błędne zastosowaniu wymienionego przepisu podkreślając, że przepis art. 245 ust. 1 p.w.p. zawiera zamknięty katalog decyzji organu rozstrzygającego w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to, że organ rozstrzygając w trybie odwoławczym nie jest uprawniony do wydania decyzji o sentencji innej, niż wymienione w tym przepisie. W tym zakresie Sąd wskazał na rozumienie przepisu art. 138 k.p.a., jako przepisu analogicznego do art. 245 ust. 1 p.w.p. przywołując na tę okoliczność poglądy doktryny (R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 354, tak również: P. Przybysz /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 272 i cyt. tam orzecznictwo)". Urząd Patentowy był zgodnie z art. 153 p.p.s.a. związany co do dalszego postępowania wskazaniami Sądu. Dokonując zatem rozstrzygnięcia nieprzewidzianego przepisem art. 245 ust. 1 p.w.p. Urząd Patentowy wyszedł poza uprawnienia przewidziane tym przepisem jednocześnie naruszając zasady postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, naruszając także przepis art. 153 p.p.s.a. Ponownie więc należy podkreślić, że zgodnie z art. 245 ust. 1 p.w.p. Urząd Patentowy w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy może wydać jedynie następujące rozstrzygnięcia: utrzymać w całości zaskarżoną decyzję albo uchylając ją w całości lub w części orzec co do istoty sprawy. Niewłaściwe zatem na gruncie art. 245 ust. 1 p.w.p. staje się rozstrzygnięcie organu administracji ponownie rozpatrującego sprawę, w którym utrzymuje on w jakiejś części zaskarżoną decyzję oraz jednocześnie tę decyzję w jakiejś części uchyla i w pewnej części tę samą decyzję zmienia merytorycznie. Ponieważ takie rozstrzygnięcie zostało wydane w sprawie, zaskarżona decyzja administracyjna podlegała uchyleniu. Jednocześnie godzi się zauważyć, że dokonując rozstrzygnięcia reformatoryjnego w punkcie 3 zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy, z naruszeniem art. 245 ust. 1 p.w.p. w związku z 252 p.w.p. i art. 107 § 3 k.p.a., nie ujawnił motywów dla których udzielił spółce prawa ochronnego we wskazanym zakresie, co również mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z tym decyzja w tym zakresie nie poddaje się kontroli Sądu. Mając powyższe na uwadze, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Urząd Patentowy powinien wydać decyzję z prawidłowym zastosowaniem przepisu art. 245 ust. 1 p.w.p. uzasadniając ją zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 4 p.p.s.a.