VI SA/Wa 2438/13

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Tomasz Sałek po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. D. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi I. K. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy aplikantów adwokackich postanowił: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M. D. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) powiększone o kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) stanowiącą 23% podatku od towarów i usług, tytułem opłaty za czynności wykonane w ramach zastępstwa prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 grudnia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2438/13, oddalił skargę I. K. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], w przedmiocie skreślenia z listy aplikantów adwokackich. Następnie postanowieniem referendarza sądowego z dnia 30 stycznia 2014 roku ustanowiono dla skarżącej radcę prawnego i zwolniono ja z kosztów sądowych ponad kwotę 200 złotych. Wyznaczony przez Okręgową Izbę Radców Prawnych pełnomocnik – radca prawny M. D. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 grudnia 2013 roku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania powyższej czynności. W skardze kasacyjnej wniósł on o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 7 kwietnia 2016 roku odbyła się rozprawa przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, na której stawił się ustanowiony dla skarżącej pełnomocnik – radca prawny M. D., wnosząc o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego. Oświadczył zarazem, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2016 r. sygn. akt II GSK 2408/14 uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej i utrzymaną nią w mocy uchwałę nr [...] Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] z dnia [...] marca 2013 r. a nadto zasądził od Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej na rzecz skarżącej 396 złotych tytułem kosztów postępowania sądowego. Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozpoznając wniosek radcy prawnego M. D. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W dniu 1 stycznia 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805). W myśl § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Tym samym w niniejszej sprawie zasady przyznawania wynagrodzenia radcy prawnemu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 roku, poz. 490). Z akt sprawy wynika, że radca prawny M. D., jako pełnomocnik z urzędu, sporządził i wniósł w imieniu skarżącej skargę kasacyjną od wydanego w sprawie wyroku, oraz brał udział w rozprawie przez Naczelnym Sądem Administracyjnym. W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "a" cyt. rozporządzenia, stawka minimalna w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 75 % stawki przysługującej za postępowanie przed sądem pierwszej instancji, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" cytowanego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji wynosi 240 zł. W związku z powyższym ustalone w oparciu o § 15 pkt 1 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" oraz pkt 2 lit. "a" ww. rozporządzenia wynagrodzenie radcy prawnego ustanowionego z urzędu wynosi 240 złotych. Podkreślić bowiem należy, że radca prawny M. D. nie prowadził uprzednio sprawy skarżącej przed Sądem I instancji. Natomiast stosownie do treści § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Z tych względów uznano, że pełnomocnikowi skarżącej należy przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 240 zł podwyższając powyższą kwotę o stawkę podatku od towarów i usług. W związku z powyższym, w myśl art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8) ustawy. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.