VI SA/Wa 2445/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarz sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2017 r., o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku R. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zwrotu wniosku o dopuszczenie do egzaminu notarialnego postanawia utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 28 marca 2017 r. R. P. – skarżący w niniejszej sprawie, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zwrotu wniosku o dopuszczenie do egzaminu notarialnego. Po wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi skarżący w piśmie z [...] grudnia 2016 r. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy, a następnie w dniu [...] lutego 2017 r. przesłał sporządzony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy (PPF) w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika, zawierający nieprawidłowo wypełnioną rubrykę 4.2., gdzie zawarto zarówno żądanie ustanowienia radcy prawnego, jak i adwokata. Wobec powyższego, w wykonaniu zarządzenia starszego referendarza sądowego, przy piśmie Sądu z [...] lutego 2017 r., wezwano skarżącego do uzupełnienia ww. wniosku, poprzez prawidłowe zakreślenie w rubryce 4.2. urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zakresu, w jakim wnosi on o przyznanie prawa pomocy odnoszącego się do ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Zarządzeniem z dnia 28 marca 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, wskazując, że w zakreślonym w wezwaniu terminie nie złożono w Sądzie prawidłowo wypełnionego, sporządzonego na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy. W dniu [...] kwietnia 2017 r. skarżący nadał do Sądu sprzeciw od zarządzenia starszego referendarza sądowego z 28 marca 2017 r., wnosząc o jego uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (pkt 6 dotyczy wydawania zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania), Sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast w myśl art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie skarżącemu doręczono w dniu 2 marca 2017 r. wezwanie zobowiązujące go do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez zakreślenie w rubryce 4.2. urzędowego formularza, w jakim zakresie wnosi o przyznanie prawa pomocy odnoszącego się do ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpoznania. Zatem siedmiodniowy termin do złożenia prawidłowo wypełnionego wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF upływał 9 marca 2017 r. Mając na uwadze fakt, że skarżący nie wykonał powyższego wezwania Sądu, należy stwierdzić, że w tej sytuacji starszy referendarz sądowy słusznie zastosował rygor przewidziany w przepisie art. 257 p.p.s.a., pozostawiając wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.