VI SA/Wa 2445/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 13 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2445/16 o utrzymaniu w mocy zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 28 marca 2017 r. w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zwrotu wniosku o dopuszczenie do egzaminu notarialnego postanawia odrzucić zażalenie. R. P. – skarżący w niniejszej sprawie, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zwrotu wniosku o dopuszczenie do egzaminu notarialnego. Po wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi skarżący w piśmie z [...] grudnia 2016 r. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy, a następnie w dniu [...] lutego 2017 r. przesłał sporządzony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy (PPF) w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika, zawierający nieprawidłowo wypełnioną rubrykę 4.2., gdzie zawarto zarówno żądanie ustanowienia radcy prawnego, jak i adwokata. Wobec powyższego, w wykonaniu zarządzenia starszego referendarza sądowego, przy piśmie Sądu z [...] lutego 2017 r., wezwano skarżącego do uzupełnienia ww. wniosku, poprzez prawidłowe zakreślenie w rubryce 4.2. urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zakresu, w jakim wnosi on o przyznanie prawa pomocy odnoszącego się do ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Zarządzeniem z dnia 28 marca 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, wskazując, że w zakreślonym w wezwaniu terminie nie złożono w Sądzie prawidłowo wypełnionego, sporządzonego na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy. W dniu [...] kwietnia 2017 r. skarżący nadał do Sądu sprzeciw od zarządzenia starszego referendarza sądowego z 28 marca 2017 r., wnosząc o jego uchylenie. Sąd postanowieniem z dnia 20 lipca 2017 r. utrzymał w mocy wspomniane wyżej zarządzenie starszego referendarza sądowego, stwierdzając, że słusznie zastosowano rygor przewidziany w przepisie art. 257 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pozostawiając wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Przy piśmie Sądu z dnia [...] lipca 2017 r. przesłano skarżącemu odpis ww. postanowienia wraz z uzasadnieniem, informując jednocześnie, że na postanowienie nie przysługują środki odwoławcze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Jak wynika z akt sprawy postępowanie sądowoadministracyjne, w ramach którego skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, zostało wszczęte w dniu 26 października 2016 r. wobec tego zastosowanie w niniejszej sprawie ma przepis art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658). W myśl art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Wobec powyższego w niniejszej sprawie, w związku z wpływem do Sądu sprzeciwu, został on rozpoznany w ten sposób, że utrzymano w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 28 marca 2017 r., a przesyłając skarżącemu odpis postanowienia wydanego w tym zakresie wraz z uzasadnieniem, poinformowano skarżącego o braku możliwości jego zaskarżenia. Skoro Sąd, w myśl przepisu art. 260 § 2 zdanie drugie p.p.s.a. orzeka w zakresie wniesionego sprzeciwu jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, to rozstrzygnięcie wydane w związku z tym sprzeciwem należy uznać za ostateczne, to jest takie, od którego nie przysługują środki odwoławcze. Zasadnie zatem poinformowano skarżącego, że na postanowienie z dnia 20 lipca 2017 r. nie przysługują środki odwoławcze. Skoro postanowienie rozstrzygające co do wniesionego sprzeciwu jest postanowieniem ostatecznym, to złożone na nie przez skarżącego zażalenie uznać należy za niedopuszczalne i z tego względu odrzucić. Należy mieć na uwadze, że w myśl przepisu art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, zaś z treści art. 178 p.p.s.a. wynika, iż wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznając zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 20 lipca 2017 r. za niedopuszczalne, orzekł jak w sentencji postanowienia.