VI SA/Wa 2451/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w zakresie zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej B. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Minister Finansów, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej cyt. jako o.p. w związku z art. 8, art. 129 ust. 1 i art. 135 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) po .), dalej cyt. jako u.g.h., po rozpatrzeniu odwołania B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], utrzymał w mocy decyzję Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], na podstawie której odmówiono zmiany decyzji Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], na mocy której B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] uzyskała przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w [...] przy ul. [...], zmienionej decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r.nr [...] w zakresie miejsca prowadzenia salonu gier na automatach w [...] na lokalizację przy. ul. [...], w pkt III decyzji dotyczącym miejsca prowadzenia salonu gier na automatach. Rozstrzygnięcia organu zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne. W dniu 28 marca 2011 r. do Ministerstwa Finansów wpłynął wniosek B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], dalej zwaną "stroną skarżącą", "skarżącą", o zmianę ww. decyzji Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2008 r. . na mocy której skarżąca uzyskała przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w [...] przy ul. [...] oraz zmianę ww. decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. zmieniającej poprzednią decyzję w zakresie miejsca prowadzenia salonu gier na automatach poprzez zmianę lokalizacji salonu gier w [...] na ul. [...], w części dotyczącej miejsca prowadzenia dotychczasowej działalności, poprzez wykreślenie określonych fragmentów ww. decyzji. I tak w decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r. poprzez wykreślenie fragmentu "(...) opisany w księdze wieczystej o numerze [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...]". Natomiast w zmieniającej ją decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. poprzez wykreślenie fragmentu "(...) zgodnie z umową najmu lokalu z dnia 24 maja 1999 r.". W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca wskazała, że w pkt III wymienionych decyzji Minister Finansów przywołał, oprócz elementów wymaganych ustawą, także elementy które nie powinny znajdować się w treści decyzji administracyjnej. Takimi elementami są stwierdzenia odwołujące się do treści do księgi wieczystej założonej dla przedmiotowej nieruchomości oraz do umowy najmu lokalu. Zdaniem strony skarżącej zapisy ujęte cytatami stanowią zbędne elementy ww. decyzji administracyjnych, bowiem wprowadzają ograniczenia, których nie przewidział ustawodawca. Nadto "rozszerzone" zapisy nie posiadają umocowania ustawowego. Minister Finansów decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., powołując się na art. 207 i art. 210 § 1 i § 3 o.p. w związku z art. 51 ust. 1 i 2, art. 129 ust. 1oraz art. 135 ust. 1 i 2 u.g.h., odmówił zmiany ww. decyzji Ministra Finansów . Stwierdził, że w myśl art. 8 u.g.h., do postępowań określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej. Powołał się na art. 210 § 1 o.p. wskazujący na obligatoryjne elementy decyzji oraz art. 210 § 3 o.p. wskazujący, że przepisy prawa podatkowego mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja. Wskazał, że w myśl zarówno ustawy o grach i zakładach wzajemnych, jak i obecnie obowiązującej ustawy o grach hazardowych jednym z elementów zezwolenia/koncesji, z wyłączeniem zezwolenia na loterię fantową, promocyjną i audioleksową oraz grę bingo fantowe, jest miejsce urządzania gry. Powołał się na art. 129 ust. 1 u.g.h., który uprawnia posiadających zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach - do prowadzenia tej działalności na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy - do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Minister Finansów uznał, powołując treść przepisów, że wnioskowana przez stronę "zmiana" nie jest dopuszczalna w świetle art. 128 o.p. w związku – zarówno z art. 51 ust. 1 i 2 oraz art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Zdaniem organu wykreślenie fragmentu konkretyzującego miejsce prowadzenia działalności wykracza poza zakres zmian możliwych do dokonania zgodnie z ustawą o grach hazardowych, Niezależnie od powyższego stwierdził, odnosząc się do zarzutów strony, że ustawodawca zakazał jakichkolwiek zmian w zakresie miejsca urządzania gier na automatach w salonach gier na automatach co oznacza, że nawet gdyby nie wskazał w pkt III zezwolenia, iż miejscem urządzania gier w salonie gier na automatach będzie lokal mieszczący się w konkretnej lokalizacji "opisany w księdze wieczystej o numerze [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...]", "zgodnie "z umową najmu z dnia 24 maja 1999 r.", strona skarżąca i tak nie mogłaby dokonać jakiejkolwiek zmiany w zakresie miejsca urządzania gry określonego w zezwoleniu. Nawet, gdyby strona chciała dokonać zmiany w zakresie miejsca prowadzenia działalności, która nie wymagałaby zmiany zezwolenia w tym zakresie, to i tak owa zmiana nie mogłaby zostać dokonana wobec zakazu zmian w tym zakresie wynikającego z przepisów prawa. Organ podkreślił, że wnioskujący o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach w salonie gier lub zmianę lokalizacji salonu, na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych musiał dysponować odpowiednim lokalem przeznaczonym na salon gier, spełniającym określone w ustawie wymagania do urządzania i prowadzenia gier. Na dowód tego miał m.in. obowiązek dołączenia do wniosku o udzielenie zezwolenia, odpisu dokumentów wskazujących na prawo do władania budynkiem (lokalem) lub umowy zobowiązującej do oddania we władanie budynku (lokalu), w którym będą urządzane gry (art. 32 ust. 1 pkt 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych), opisu usytuowania geograficznego budynku lub miejsca, w którym ma być on usytuowany, wyraźne określenie jego rozmiarów, wraz z planem i ogólnymi informacjami związanymi z konstrukcją (art. 32 ust. 1 pkt 4 ustawy), a także opinię rady gminy o lokalizacji ośrodka gier (art. 32 ust. 1 pkt 15). Określenie lokalizacji salonu gier na automatach było niewątpliwie elementem koniecznym zezwolenia. Istotną przesłanką faktyczną udzielenia zezwolenia było dysponowanie przez wnioskodawcę odpowiednim, konkretnym lokalem do prowadzenia gier na automatach, nie wystarczało zaś podanie konkretnego adres lokalu, w którym miał być prowadzony salon gier na automatach. Określenie w zezwoleniu miejsca prowadzenia gry konkretyzowało treść uprawnień i obowiązków wynikających z zezwolenia. Minister Finansów udzielał zezwolenia ze względu na to, że wnioskodawca posiadał konkretny lokal do prowadzenia salonu gier o określonej powierzchni, nie zaś dlatego, że ten lokal znajdował się pod takim bądź innym adresem. Zmiana miejsca prowadzenia salonu gier na automatach, określona w zezwoleniu, jest zmianą praw i obowiązków wynikających z zezwolenia i może nastąpić w ramach tego zezwolenia. W związku z powyższym, zdaniem organu, nieuprawniony jest pogląd strony skarżącej o wprowadzeniu dodatkowych ograniczeń co do prowadzenia przedmiotowej działalności, i to w dodatku bez umocowania ustawowego. Organ wskazał, że składając w dniu 7 lipca 2008 r. wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w [...] przy ul. [...] strona skarżąca posiadała konkretny lokal, w budynku opisanym we księdze wieczystej o numerze [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...], co zostało potwierdzone dołączoną do wniosku umową najmu lokalu z dnia 15 maja 2003 r., planem lokalu z wyraźnymi określeniem jego rozmiarów i ogólnymi informacjami związanymi z konstrukcją. Również składając wniosek z dnia 15 czerwca 2009 r. o zmianę lokalizacji przedmiotowego salonu gier na ul. [...] skarżąca dołączyła analogiczne dokumenty, w tym umowę najmu lokalu z dnia 24 maja 1999 r. Zdaniem organu określenie w zezwoleniu miejsca prowadzenia gry konkretyzowało treść uprawnień i obowiązków wynikających z zezwolenia. Wnioskując ,o zmianę decyzji w zakresie miejsca prowadzenia działalności. poprzez wykreślenie fragmentu zapisu strona skarżąca wykroczyła swoim żądaniem poza zakres uprawnień organu do dokonania zmiany w zezwoleniu na prowadzenie działalności w salonie gier na automatach. Żądanie skarżącej stoi w sprzeczności z art. 135 ust. 2 u.g.h., zgodnie z którym, w wyniku zmiany zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach, nie może nastąpić zmiana miejsca urządzania gry. Pismem z dnia 1 lipca 2011 r. strona skarżąca odwołała się od ww. decyzji Ministra Finansów., wnosząc o jej uchylenie i dokonanie zmiany poprzez rozstrzygnięcie zgodne z wnioskiem skarżącej. Podniosła, że negatywne stanowisko Ministra Finansów oparte jest przede wszystkim na treści art. 135 ust. 1 i ust. 2 u.g.h., który wolą ustawodawcy wykluczył zmianę miejsc urządzania gier, gdy przedmiotem wniosku strony jest żądanie zmiany treści decyzji w zakresie nie wyłączonym przez ustawodawcę. Wniosek skarżącej z dnia 24 marca 2011 r. dotyczył jedynie "porządkowej" redakcji obu decyzji administracyjnych i sformułowania ich zgodnie z brzmieniem ustawy o grach i zakładach wzajemnych (art. 35 ust. 1 pkt 3), a także odpowiada dyspozycji art. 42 pkt 3 u.g.h. Skarżąca uznała, że badanie przez organ administracji tytułu prawnego do lokalu, w którym będą urządzane gry nie obligowało organu do umieszczania tej informacji w treści decyzji/koncesji, albowiem stanowi to przekroczenie dyspozycji ustawowej powołanych przepisów z obu ustaw. Praktyka organu nie może usprawiedliwiać działania contra legem. Ponadto wskazywała, że wnioskowana zmiana - zakładając jej uwzględnienie przez organ - nie stanowi naruszenia art. 135 ust. 1 czy ust. 2 u.g.h., albowiem dysponowanie decyzją o treści przedstawionej we wniosku z 24 marca 2011r. nie stwarza po stronie skarżącej żadnego prawa w zakresie zmiany miejsca urządzania gry. Skarżąca będzie nadal uprawniona do wykonywania działalności wyłącznie w miejscu oznaczonym treścią pkt III decyzji Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia.2009 r., tj. w [...], przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Minister Finansów utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. powtarzając argumentację w niej zawartą. Dodatkowo wskazał, że kwestie zmiany koncesji i zezwoleń na urządzanie gier hazardowych zostały wyczerpująco uregulowane w ustawie o grach hazardowych stwierdzając - za oceną wyrażoną w decyzji I instancji, że wnioskowana przez stronę "zmiana" nie jest dopuszczalna w świetle art. 128 o.p. w związku z art. 51 ust. 1 i 2 oraz art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Zdaniem organu, przez miejsce urządzania gry rozumie się dokładny adres, pod którym prowadzona jest działalność, jego powierzchnię, prawo do władania określonym w decyzji budynkiem / lokalem, które wynika z konkretnego dokumentu. Wynika to z faktu, że do wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie m.in. salonu gier na automatach, na podstawie ustawy o grach i zakładach wzajemnych, podmiot zobowiązany był załączyć m.in. opis usytuowania geograficznego budynku lub miejsca, w którym miał być ulokowany ośrodek gier, wyraźne określenie jego rozmiarów, wraz z planem i ogólnymi informacjami związanymi z konstrukcją; odpis dokumentów wskazujących na prawo do władania budynkiem (lokalem) lub umowy zobowiązującej do oddania we władanie budynku (lokalu), w którym miały być urządzane gry oraz opinię rady gminy o lokalizacji ośrodka gier (art. 35 ust. 1 pkt 4, 5, 15), w której rada gminy odnosiła się do konkretnej lokalizacji ze wskazaniem dokładanego adresu. Minister Finansów ponownie wskazał, że stosownego zezwolenia udzielał ze względu na to. że wnioskodawca posiadał konkretny lokal do prowadzenia salonu gier o określonej powierzchni, który znajdował się pod konkretnym adresem w konkretnej miejscowości, którym mógł władać w myśl stosownych dokumentów. Według organu nie można się zgodzić ze stroną skarżącą, że wnioskowana przez nią zmiana stanowi jedynie korektę zezwolenia. Uwzględnienie wniosku pozwoliłoby stronie na dokonywanie nieformalnych zmian w zakresie miejsca urządzania gry poprzez np. zwiększenie powierzchni salonu gier, co byłoby niedopuszczalne. Obawy organu są tym bardziej uzasadnione, że skarżąca podejmowała już próbę dokonywania zmiany w zakresie miejsca urządzenia gry w salonie gier na automatach poprzez jego zwiększenie. We wniosku złożonym 22 grudnia 2010r. o zmianę decyzji, na mocy której strona skarżąca uzyskała zezwolenie na prowadzenie salonu gier na automatach w [...] przy ul. [...], powoływała się w nim na modernizację przedmiotowego salonu, zwiększenie jego powierzchni o 283,99 m2 i podpisanie w dniu 1 grudnia 2010r. dodatkowej umowy najmu z [...] Spółdzielnią Mieszkaniową. Podnosiła, że obecnie posiada dwie umowy najmu na użytkowanie lokalu z ww. właścicielem, a w późniejszym czasie zostanie jej jeden tytuł prawny, który upoważni spółkę do władania niniejszym lokalem. Minister Finansów odmówił stronie dokonania wnioskowanej przez nią zmiany w zakresie dotyczącej zmiany liczby automatów do gier eksploatowanych w salonie oraz miejsca prowadzenia dotychczasowej działalności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Ministra Finansów z dnia [...] września 2011 r. i decyzji tego organu z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego mający wpływ na wynik sprawy, tj. art. 51 i art. 135 ust. 2 u.g.h. poprzez błędne zastosowanie art. 51 i błędną wykładnię art. 135 § 2 ww. ustawy, oraz zarzut naruszenia przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 128, art. 187, art. 191 o.p., poprzez: - naruszenie zasady praworządności, - brak rozpoznania sprawy, - naruszenie zaufania strony do organu poprzez brak realizacji przez organ zasady prawdy obiektywnej, - naruszenie zasad dotyczących analizy i oceny materiału dowodowego, skutkujące przyjęciem błędnej wykładni prawa materialnego W szczególności skarga zarzuca niezrozumienie istoty sprawy, a tym samym o braku rozpoznania sprawy administracyjnej w zakresie złożonego wniosku. Skarżąca wskazuje, że zastosowana podstawa prawna art. 135 § 2 u.g.h. do rozpoznania wniosku wprost potwierdza niezrozumienie przez Ministra Finansów istoty sprawy, bowiem żądanie Spółki dotyczyło uporządkowania stanu prawnego zawartego w treści decyzji administracyjnej, tak aby był on zgodny z wymaganiami ustawodawcy (por. art. 35 ust 1 ustawy o grach zakładach wzajemnych) - a nie zmiany miejsca urządzania gier. Zdaniem skarżącej, rozbudowana argumentacja Ministra Finansów, a także powoływane orzecznictwo nie ma żadnego zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż nie dotyczy ono w ogóle kwestii zmiany zakresu treści decyzji administracyjnych. Tym samym, Minister Finansów nie rozpoznał istoty sprawy, stosując art. 135 § 2 u.g.h. jako przesłankę negatywną dla rozpatrzenia podania strony w sytuacji prawnej, która nie wymaga odwoływania się do przepisów regulujących kwestię dopuszczalności zmiany miejsc urządzania gry. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji. W dniu 10 stycznia 2012 r. wpłynęło do Sądu pismo strony skarżącej, w którym podtrzymano stanowisko zawarte w skardze. Ponadto w dniu 28 listopada 2013 r. wpłynęło do Sądu kolejne pismo procesowe strony skarżącej, w którym, na tle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r., w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11, dodatkowo podniesiono zarzut, że organ w toku postępowania nie badał możliwego zastosowania art. 135 u.g,.h. oraz jego skutków, a zatem w sprawie nie zgromadzono materiału dowodowego, który winien być poddany kontroli sądowej dla rozpoznania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a."). Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] odmawiającą zmiany decyzji Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], na mocy której B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] uzyskała przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w [...] przy ul. [...], zmienionej decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r.nr [...] w zakresie miejsca prowadzenia salonu gier na automatach w [...] na lokalizację przy. ul. [...], w pkt III decyzji dotyczącym miejsca prowadzenia salonu gier na automatach - stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zarzutom skargi nie sposób odmówić racji. Na wstępie rozważań należy zauważyć, jak to wynika z treści wniosku o zmianę ww. decyzji dotyczyła ona punktu III wyłącznie w zakresie nadania mu brzmienia "Miejscem urządzenia gier w salonie gier na automatach będzie lokal mieszczący się w [...] przy ulicy [...]" (decyzja z dnia [...] sierpnia 2008 r.), oraz nadania brzmienia "Miejscem urządzania gier w salonie gier na automatach będzie lokal mieszczący się w [...] przy ul. [...]. Jednocześnie B. Sp. z o.o. zachowuje prawo do prowadzenia działalności w salonie gier na automatach w [...] przy ul. [...] do dnia poprzedzającego podjęcie działalności przy ul. [...]" (decyzja z dnia [...] sierpnia 2009 r.). W uzasadnieniu strona wskazała, że chodzi jej o wykreślenie z punktu III ww. .decyzji odpowiednio fragmentu "opisany w księdze wieczystej o numerze [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...]" oraz fragmentu "zgodnie z umową najmu lokalu z dnia 24 maja 1999 r.". Oznacza to, że organ winien rozpatrzeć wniosek w jego granicach, a jeśli one nie były jasne i zrozumiałe, zobowiązać stronę w zakreślonym terminie do jego sprecyzowania. Należy przy tym wskazać, że strona podała podstawę prawną swojego żądania art. 253a o.p. Nie ulega bowiem wątpliwości, że na podstawie art. 8 u.g.h. do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nie można zatem odmówić racji skarżącej, że jej wniosek z 24 marca 2011 r. nie dotyczył wprost żądania “zmiany miejsca prowadzenia dotychczasowej działalności", co de facto stało się przedmiotem zaskarżonej decyzji, a wyeliminowania zapisów w pkt III omawianych decyzji wskazujących na posiadany przez wnioskodawcę tytuł prawny do lokalu. Nie można skutecznie odeprzeć zarzutu skargi w zakresie “niezrozumienia istoty sprawy, a tym samym o braku rozpoznania sprawy administracyjnej w zakresie złożonego wniosku". Rzeczą organu było bowiem dopytanie strony, czy wniosek dotyczy “zmiany miejsca prowadzenia dotychczasowej działalności", czy jak wskazywała później w odwołaniu “porządkowej redakcji decyzji administracyjnej", “wniosku o uporządkowanie stanu prawnego". Obowiązek zawarcia we wniosku treści żądania wynika z art. 168 § 2 o.p., a brak powyższego skutkuje wezwaniem do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia (art. 169 § 1 o.p.). Skoro, jak twierdzi skarżąca, jej żądanie dotyczyło uporządkowania stanu prawnego zawartego w treści decyzji administracyjnej, a nie prowadzi do zmiany miejsca urządzania gier, to nie można odeprzeć zarzutu co do braku rozpoznania sprawy administracyjnej w zakresie złożonego wniosku. Okoliczności te zostały pominięte także przy rozpatrzeniu odwołania, co w konsekwencji powoduje, że budzi uzasadnione wątpliwości prawidłowość zastosowanej podstawy prawnej rozstrzygnięcia: i to zarówno art. 51 ust. 1 i 2, jak i art. 135 ust. 1 i 2 u.g.h., i w sytuacji, gdy wniosek o zmianę dotyczy decyzji z [...] marca 2009 r. zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach wydanej przed wejściem w życie w/w ustawy. Powyższe kwestie powodują skutki mogące mieć wpływ na wynik sprawy i uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej: zarówno procesowe i materialne. Po pierwsze, o ile organ ustali, że wniosek nie dotyczy “zmiany miejsca prowadzenia dotychczasowej działalności", zobowiązany jest rozpatrzeć wniosek w oparciu o podstawę wskazaną przez stronę - art. 253a o.p. Przepis ten stanowi w § 1, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony. Oznacza to, ze wówczas badanie zasadności wniosku sprowadzi do badania trzech przesłanek: 1) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie takiej decyzji i 2) przemawia za tym interes publiczny lub 3) ważny interes strony. Z art. 122 o.p. wynika obowiązek organu podejmowania wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego jest nie tylko ustalenie faktów zgodnie z rzeczywistością, ale również prawidłowa ocena prawna wszystkich prawotwórczych w danej sprawie faktów. Ani stan faktyczny, ani norma prawna, według której organ ocenia prawotwórczość faktów, nie są dane w stanie gotowym. Należy dokonać ich poszukiwania według obowiązujących reguł proceduralnych. Fakt prawotwórczy musi być ustalony w sposób obiektywny. (vide. wyrok WSA we Wrocławiu I SA/Wr 1484/12 z dnia 21 lutego 2013 r. LEX nr 1312456). Po drugie, o ile organ ustali, że wniosek dotyczy “zmiany miejsca prowadzenia dotychczasowej działalności" i w sprawie ma rzeczywiście zastosowanie art. 135 ustawy o grach hazardowych, to obowiązany jest uwzględnić, że przepis ten był przedmiotem oceny zgodności z prawem unijnym, tzn. czy jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. L 204, s. 37 dalej: "Dyrektywa 98/34/WE"). Nawiązując do treści Dyrektywy 98/34/WE w kontekście istotnych dla rozstrzygnięcia tej sprawy postanowień wskazać należy, że wszystkie państwa członkowskie muszą być powiadamiane o przepisach technicznych planowanych przez inne państwa członkowskie. Dla zapewnienia tego celu Komisja Europejska ma zapewniony bezwzględny dostęp do niezbędnej informacji technicznej przed przyjęciem przepisów technicznych. Państwa członkowskie są zobowiązane powiadamiać Komisję o swoich projektach w dziedzinie przepisów technicznych. W uzasadnieniu preambuły Dyrektywy zawarto także zastrzeżenie, że dla zapewnienia bezpieczeństwa prawnego państwa członkowskie powinny podać do wiadomości publicznej, że krajowe przepisy zostały przyjęte zgodnie z procedurami określonymi w ww. dyrektywie. Dyrektywa 98/34/WE została implementowana do krajowego porządku prawnego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 ze zm. - dalej w skrócie: "Rozporządzenie") oraz zmieniającym je rozporządzeniem z dnia 6 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 65, poz. 597), które wydane zostało w oparciu o art. 12 ust. 2 ustawy z 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz. U. Nr 169, poz. 1386), a jej przepisy do prawa krajowego wprowadzone zostały prawidłowo. Notyfikacji, w myśl § 4 ust. 1 Rozporządzenia, co do zasady podlegają akty prawne zawierające przepisy techniczne, tj.: specyfikacje techniczne, inne wymagania, przepisy dotyczące usług, regulacje wprowadzające zakaz produkcji, przywozu lub wprowadzenia produktu do obrotu, świadczenia usług lub prowadzenia działalności polegającej na świadczeniu usług (§ 2 pkt 5). Ponadto na mocy § 5 Rozporządzenia notyfikacji aktów prawnych podlegają akty prawne wyłączające stosowanie zasady swobodnego przepływu towarów z wyjątkiem przypadków wymienionych w pkt 1-6 ust. 2 § 5. Bezsporne w sprawie jest to, że przepisy ustawy o grach hazardowych nie zostały notyfikowane Komisji Europejskiej. Jednocześnie za utrwalony można już przyjąć, wyrażony w orzecznictwie krajowych sądów administracyjnych pogląd, według którego, naruszenie obowiązku notyfikacji nie tylko całego aktu, ale także konkretnego przepisu technicznego jest przesłanką odmowy zastosowania prawa krajowego (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2013 r., o sygn. akt II FSK 2513/12, LEX nr 1310010 i powołane tam orzecznictwo TSUE). W toku postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie, uzasadnione wątpliwości co do charakteru prawnego analizowanego przepisu, jako przepisu o charakterze technicznym w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE i Rozporządzenia, stały się przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej w skrócie: "TSUE"), w ramach pytania prejudycjalnego (wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r., w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11 (publ. www.eur-lex.europa.eu, LEX nr 1170754). Spośród trzech pytań sformułowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma jedno z nich (postawione w sprawie C-213/11), które dotyczyło ewentualnego charakteru technicznego przepisu art. 135 ust. 2 u.g.h., a mianowicie, czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej Dyrektywy, należy taki przepis ustawowy, który zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry. Ponadto Trybunał Konstytucyjny badał zgodność z Konstytucją RP art. 135 ust. 2 u.g.h., uznając ten przepis za zgodny z art. 2 Konstytucji (wyrok TK z dnia 23 lipca 2013 r., o sygn. akt P 4/11, Dz. U. z 30 sierpnia 2013 roku, poz. 1002). W tym zakresie jakiekolwiek wątpliwości co do zgodności tego przepisu z przepisami Konstytucji RP są nieuzasadnione. O ile, w świetle wspomnianego wyroku TK z dnia 23 lipca 2013 r., o sygn. akt P 4/11, nie budzi wątpliwości kwestia zgodności z Konstytucją normy prawa materialnego (art. 135 ust. 2 u.g.h.), która była podstawą rozstrzygnięć organów obu instancji w niniejszej sprawie, o tyle dalszego wyjaśnienia i rozważenia wymaga zagadnienie, czy art. 135 ust. 2 u.g.h. jest przepisem technicznym. Stwierdzenie bowiem technicznego charakteru tej normy, wobec braku jej notyfikacji, skutkować musiałoby odmową jej zastosowania. W takiej sytuacji przepis ten nie mógłby być w istocie stosowany przez organy administracji i sądy (por. wyrok TSUE z dnia 26 września 2000 r., w sprawie C-443/98, LEX nr 82986). W tym zakresie stosowne wskazówki i wyjaśnienia zawiera powołany wyrok TSUE w sprawie C-213/11, przy czym nie ma żadnych wątpliwości, że podstawową zasadą obowiązującą w porządku prawnym Unii Europejskiej jest to, że orzeczenie TSUE jest prawnie wiążące dla sądu krajowego, który zwrócił się z pytaniem, jednakże sądy krajowe oraz organy administracji państw członkowskich nie powinny przyjmować innej interpretacji prawa wspólnotowego, niż wskazana w orzeczeniu TSUE zawierającym wykładnię stosownych przepisów tego prawa. Celem bowiem orzeczenia TSUE jest zapewnienie jednolitego stosowania prawa wspólnotowego we wszystkich państwach członkowskich. TSUE uznał m.in., że artykuł 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, ostatnio zmienionej Dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (u.g.h.), które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji, zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. W powołanym wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. TSUE wyjaśnił nadto, że : - przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych nakładają warunki mogące wpływać na sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych. Zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami może bowiem bezpośrednio wpływać na obrót tymi automatami - (pkt 36); - zadaniem sądu krajowego jest ustalić, czy takie zakazy, których przestrzeganie jest obowiązkowe de iure w odniesieniu do użytkowania automatów do gier o niskich wygranych, mogą wpływać w sposób istotny na właściwości lub sprzedaż tych automatów (podobnie jak w wyroku w sprawie Lindberg, pkt 78) – (pkt 37); - sąd krajowy powinien uwzględnić między innymi okoliczność, iż ograniczeniu liczby miejsc, gdzie dopuszczalne jest prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, towarzyszy zmniejszenie ogólnej liczby kasyn gry, jak również liczby automatów, jakie mogą w nich być użytkowane – (pkt 38); - sąd krajowy powinien również ustalić, czy automaty do gier o niskich wygranych mogą zostać zaprogramowane lub przeprogramowane w celu wykorzystywania ich w kasynach jako automaty do gier hazardowych, co pozwoliłoby na wyższe wygrane, a więc spowodowałoby większe ryzyko uzależnienia graczy (podobnie jak w wyroku w sprawie Lindberg – pkt 79). Mogłoby to wpłynąć w sposób istotny na właściwości tych automatów – (pkt 39). Jak wspomniano, celem orzeczenia TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. jest zapewnienie jednolitego stosowania prawa wspólnotowego we wszystkich państwach członkowskich. Zatem wykładnia prawa dokonywana przez sądy państw członkowskich oraz organy państwa musi uwzględniać orzecznictwo tego Trybunału. W dacie wydania decyzji przez organy obu instancji (w 2010 r.), opisane powyżej stanowisko TSUE nie było im znane, stąd nie mogło być uwzględnione w procesie stosowania prawa w okolicznościach faktycznych tej sprawy. Mając na uwadze interpretację Dyrektywy 98/34/WE dokonaną przez TSUE, zawartą w powyższym wyroku stwierdzić należy, że przepisy u.g.h. w części, w jakiej istotnie ograniczają, a nawet stopniowo uniemożliwiają prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, mogą mieć charakter przepisów technicznych i w związku z tym podlegają notyfikacji Komisji, w trybie przepisu art. 8 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE. Dokonanie jednak ostatecznej i definitywnej oceny prawnej w tym zakresie, muszą poprzedzać stosowne ustalenia faktyczne (zgodnie ze wskazówkami TSUE), które nie mogą być dokonane w niniejszym postępowaniu. W tym zakresie sąd administracyjny nie może bowiem przeprowadzać środków dowodowych i dokonywać ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy, poza dowodami uzupełniającymi. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd, że jeżeli zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2001 r., o sygn. akt V SA 671/00, LEX nr 50129). Wobec powyższego i z uwagi na przyjęty w Konstytucji RP oraz w ustawach szczególnych model kontroli administracji publicznej, to do organu administracji publicznej (w rozpatrywanej sprawie do Ministra Finansów) należy zatem w pierwszej kolejności konieczność ustalenia i wyjaśnienia – z uwzględnieniem wskazówek zawartych w powołanym wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. – czy art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 u.g.h. wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, ze szczególnym uwzględnieniem cechy "istotności" (nie wystarczy tu samo ustalenie wpływu warunków, konieczna jest kwalifikacja tego wpływu jako istotnego). W przypadku przyjęcia przez organ, że wniosek skarżącej dotyczy “zmiany miejsca prowadzenia dotychczasowej działalności" i w sprawie ma rzeczywiście zastosowanie art. 135 ustawy o grach hazardowych, niezbędne jest jednoznaczne stanowisko organu co do technicznego charakteru przepisów u.g.h., będących podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia, w kontekście powyższych rozważań. Rozstrzygnięcie tej kwestii winno być poprzedzone dokonaniem ustaleń wskazanych w tezach 37-39 powołanego wyroku TSUE. Minister Finansów winien zatem przeprowadzić ustalenia faktyczne, obejmujące między innymi porównanie liczb dotyczących miejsc, gdzie dopuszczalne jest prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych i liczby kasyn oraz liczb dotyczących miejsc, gdzie dopuszczalne jest prowadzenie gier w powiązaniu ze zmienionym stanem prawnym. Ustając, że jest możliwość przeprogramowania automatów do gier o niskich wygranych, organ celny winien także przedstawić dopuszczalność, sposób i koszty przerobienia (dostosowania) automatu i rozstrzygnąć, czy poprzez przeprogramowanie urządzenia nie nastąpi pozbawienie automatu o niskich wygranych podstawowych właściwości. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ administracyjny rozstrzygający sprawę o zmianę zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach odmówił skarżącej dokonania zmiany poprzez zmianę miejsca prowadzenia salonu gier, powołując się na przepis art.51, art.129 i art.135 ust. 1 i ust.2 ustawy o grach hazardowych, nie rozważając w szerszym zakresie kwestii technicznego charakteru tych przepisów według kryteriów wskazanych przez Trybunału Sprawiedliwości, który uzależnił ostateczną ocenę technicznego albo nietechnicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych, w zakresie, w jakim mogą być one zakwalifikowane do kategorii wymienionej w art. 1 pkt 4 Dyrektywy 98/34/WE, od uprzedniego ustalenia (oceny), czy te przepisy wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, tj. automatów do gier o niskich wygranych. Należy podkreślić, że nie chodzi w tym przypadku o ustalenia dotyczące okoliczności faktycznych konkretnej sprawy administracyjnej lecz o działanie w ramach wykładni prawa, polegające na ustaleniu, analizie i ocenie tych faktów, które pozwolą określić wpływ stosowania określonej normy prawnej na sferę stosunków prawnych i społecznych, do których ta norma się odnosi. W tym przypadku, zdaniem Trybunału, chodzi o wpływ stosowanego przepisu ustawy o grach hazardowych na charakter lub sprzedaż automatów do gier. Taka wykładnia prawa nie może się więc ograniczyć do samych ocen formułowanych wyłącznie na podstawie treści normy prawnej, ani do uwzględnienia faktów powszechnie znanych. Ustalenie istotnego wpływu konkretnego przepisu ustawy, powodującego ograniczenia w zakresie używania automatów, na wielkość czy zakres sprzedaży tych automatów będzie wymagało uwzględnienia wielu bezpośrednich i pośrednich czynników, nie tylko prawnych, mogących mieć takie oddziaływanie, determinujących zarówno zachowania użytkowników (grających), jak i zachowania podmiotów urządzających gry. Należałoby też zauważyć, że taki wpływ mogą mieć również przepisy ustawy, które nie były podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego. Ustalenie tego wpływu będzie wymagało zbadania i oceny różnorodnych i złożonych zależności pomiędzy stosowaniem konkretnego przepisu ustawy hazardowej a zachowaniami jej adresatów – urządzających gry i grających, mogących spowodować spadek popytu na automaty. Z sentencji wyroku Trybunału wynika, co prawda, że chodzi o ustalenie potencjalnego wpływu przepisu na właściwość lub sprzedaż automatów (dyrektywa w pkt 4 art. 1 mówi o innych wymaganiach, które mogą mieć istotny wpływ na m. in. obrót produktem). Niemniej jednak postawienie tezy o takim możliwym wpływie nie może być ogólnikowe i wymaga stosownego uzasadnienia, w tym odwołania się do konkretnych przesłanek – okoliczności, które ów istotny wpływ będą uprawdopodobniały. Trzeba wskazać, iż Trybunał zalecił uwzględnienie przy ustalaniu tego wpływu, okoliczności, że ograniczeniu liczby miejsc, gdzie jest dopuszczalne prowadzenie gier towarzyszy zmniejszenie ogólnej liczby automatów, które mogą być w nich użytkowane (pkt 38) oraz rozważenie tego, czy automaty do gier o niskich wygranych mogą zostać zaprogramowane lub przeprogramowane w celu wykorzystania ich w kasynach jako automaty do gier hazardowych, co pozwoliłoby na wyższe wygrane, a więc spowodowałoby większe ryzyko uzależnienia graczy. Mogłoby to wpłynąć w sposób istotny na właściwości tych automatów (pkt 39). Wydaje się oczywiste, że są to jedynie przykładowo wymienione okoliczności, które mogą mieć wpływ na poziom sprzedaży automatów. Jednocześnie mogą występować inne, które wpływ tych pierwszych mogą niwelować. Zagadnienia te - decydujące o możliwości zastosowania w sprawie art.135 ust.2 w związku z art.129 u.g.h. - nie były przedmiotem rozważań orzekającego w sprawie organu. Organ, rozstrzygając na podstawie art.. 135 ust. 1 i 2 u.g.h., nie analizował kwestii technicznego charakteru zakwestionowanych przepisów ustawy o grach hazardowych, pod kątem późniejszego, a miarodajnego w tym względzie stanowiska Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyrażonego w omawianym wyroku. Wprawdzie w myśl omawianego wyroku rozstrzygnięcie o charakterze określonego przepisu, pod kątem czy jest to przepis techniczny, czy też nie, należy do sądu krajowego, należy jednak pamiętać o obowiązującej w prawie unijnym zasadzie autonomii proceduralnej państw członkowskich. Państwa członkowskie mają bowiem swobodę w zakresie określania w prawie krajowym sposobu realizacji określonych obowiązków bądź uprawnień wynikających z prawa unijnego. Stwierdzenie Trybunału, że ustalenie technicznego charakteru przepisów ustawy hazardowej należy do sądu krajowego należy zatem odczytywać przez pryzmat specyfiki działania polskich sądów administracyjnych, sprawujących kontrolę działalności administracji publicznej (art. 184 Konstytucji RP). Zważywszy, iż przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest "sprawa administracyjna", lecz zbadanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności, dlatego ustalenia w kwestiach, na które wskazał Trybunał, powinien w pierwszej kolejności poczynić organ. Uwzględniając powyższe, w tym mając również na uwadze wyrażoną w art. 120 Ordynacji podatkowej zasadę legalizmu, w sytuacji, gdy wymieniony wyrok Trybunału Sprawiedliwości należałoby uznać za element porządku prawnego, potrzeba rozważenia przez organ konsekwencji prawnych wynikających z tego wyroku, wydaje się być tym bardziej oczywista, jeśli stwierdzi, że strona domaga się “zmiany miejsca prowadzenia dotychczasowej działalności" w oparciu o art. 135 u.g.h. Wówczas pod tym kątem, niejako od początku, należałoby rozpoznać wniosek. Oznacza to, że organ administracji, w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy, dokonując oceny charakteru prawnego kwestionowanych przepisów ustawy o grach hazardowych, w pierwszej kolejności odniesie się do powołanego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, uwzględniając wskazaną tam wykładnię pojęcia "przepisu technicznego", dokonaną w tym wyroku, gdyż, jak była o tym mowa, omawiany wyrok jest elementem porządku prawnego w świetle art. 120 Ordynacji podatkowej, a zatem jest wiążący dla organu administracji publicznej. Niezależnie od powyższego, dla wszechstronnego zbadania sprawy, organ nie powinien pominąć rozważenia kwestii, czy zakwestionowane przepisy ustawy o grach hazardowych mogłyby być zwolnione od wymogu podlegania przepisom Dyrektywy 98/34/WE, z powołaniem się na pkt 4 preambuły tej dyrektywy. W myśl powołanego pkt. 4 Dyrektywy 98/34/WE, bariery w handlu wypływające z przepisów technicznych dotyczących produktu są dopuszczalne jedynie tam, gdzie są konieczne do spełnienia niezbędnych wymagań oraz gdy służą interesowi publicznemu, którego stanowią gwarancję. Mając powyższe okoliczności na uwadze, zaskarżonym decyzjom trzeba zarzucić mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 122 i art. 191 o.p. przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy będącej przedmiotem wniosku i w konsekwencji nieprawidłową ocenę zebranego materiału dowodowego. Tym samym zachodzą przesłanki uzasadniające konieczność wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. W świetle stwierdzonych okoliczności, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c), w związku z art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, rozstrzygając o kosztach postępowania zgodnie z art. 200 p.p.s.a.