VI SA/Wa 2458/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku V. Sp. z o.o. z siedzibą w P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi V. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za wydanie zatwierdzenia typu przyrządu pomiarowego postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 22 grudnia 2012 r. skarżąca, V. Sp. z o.o. z siedzibą w P. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za wydanie zatwierdzenia typu przyrządu pomiarowego. Uzasadniając wniosek wskazała, że jest wyspecjalizowanym podmiotem w zakresie przyrządów do kontroli bezpieczeństwa ruchu drogowego. Od 10 lat z powodzeniem wprowadza na rynek przyrządy pomiarowe, których głównym odbiorcą były Straże Gminne i Miejskie. Zmiana prawa, a co za tym pozbawienie ww. podmiotów uprawnień do używania przyrządów pomiarowych spowodowała wstrzymanie zaplanowanych dostaw do rozbudowy istniejącej sieci przyrządów rejestrujących. Od 2016 r. spółka nie sprzedała żadnego stacjonarnego przyrządu rejestrującego. Podnosi, że kwota objęta zaskarżona decyzją dotyczy kosztów uzyskania prawnego dokumentu, uprawniającego do sprzedaży najnowszego produktu spółki. Wprowadzenie nowego produktu wiąże się z poniesieniem znacznych kosztów za opracowanie, wytworzenie, przeprowadzenie odpowiednich badań laboratoryjnych oraz na uzyskanie zatwierdzenia typu w Urzędzie Miar. Poniesione, w tym zakresie, przez spółkę koszty nie przyniosły zakładanych dochodów w wyniku nagłych, niezrozumiałych i nieprzewidywalnych zmian legislacyjnych. Od 2015 r. spółka redukuje zatrudnienie, wydatkuje na utrzymanie wypracowane środki z ubiegłych lat. Wykorzystanie pozostałych środków na zapłatę kwoty wynikającej z decyzji wiąże się z upadłością spółki, brakiem wsparcia technicznego dla ok. 400 przyrządów dostarczonych w minionych latach oraz utratą pracy przez osoby zatrudnione w spółce. Wskazuje, że w jej ocenie, kwota wynikająca z zaskarżonej decyzji jest kwotą bezprecedensową w całej historii Głównego Urzędu Miar. Najwyższa do tej pory kwota oscylowała na maksymalnym poziomie 20 000 złotych i taka kwota została zabezpieczona przez spółkę pod planowaną płatność. Do wniosku skarżąca załączyła rachunek zysków i strat obejmujący dane za 2014 i 2015 rok, bilans sporządzony na dzień 31 grudnia 2014 r. i 2015 r. oraz potwierdzenia przelewów dokonywanych na rachunku bankowym z tytułu lokat [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (v. postanowienie NSA z 23 maja 2017 r., II GZ 362/17). Rolą Sądu nie jest poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy, albowiem to na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (v. postanowienie NSA z 26 listopada 2015 r., II GZ 752/15). Sąd podejmuje zatem decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą, ale także uwzględnia inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. W stanie faktycznym niniejszej sprawy niewątpliwie nałożony na spółkę obowiązek uiszczenia opłaty za wydanie decyzji ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że każde rozstrzygnięcie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, polegająca na wstrzymaniu wykonania takiego aktu. Dlatego uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu zobowiązującego do zapłaty określonego świadczenia pieniężnego winno być uzasadnione takim uszczupleniem majątku zobowiązanego, które spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uwzględnił wszystkie okoliczności, które mają znaczenie dla jego rozpoznania. Przedstawione przez skarżącą okoliczności oraz przedłożone w toku postępowania sądowego dokumenty nie wskazują, że realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków może zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Analiza akt sprawy a w szczególności przedłożonych przez skarżącą wyciągów z rachunków bankowych potwierdza, że uiszczenie przez spółkę opłaty wynikającej z treści zaskarżanej decyzji nie będzie wiązało się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Na rachunkach bankowych spółki widnieją bowiem wpłaty dokonywane przez jej kontrahentów przekraczające niekiedy kwotę określona w zaskarżonej decyzji. Skarżąca jako przedsiębiorca ponosi ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej i musi mieć świadomość wystąpienia ewentualnego braku pozytywnych wyników ekonomicznych a nawet strat. Nierentowność nie jest natomiast zjawiskiem nadzwyczajnym i niezależnym od woli człowieka w rozumieniu siły wyższej w prawie cywilnym. Wskazana przez skarżącą przyczyna zaprzestania prowadzenia działalności nie stanowi siły wyższej w świetle powyższej definicji. Za działanie siły wyższej nie można uznać zmiany obowiązujących przepisów prawa. Należy podkreślić, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji. W związku z tym rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi. Z pewnością nie stanowi podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu subiektywne przeświadczenie skarżącej, że zaskarżona decyzja zostanie uchylona. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest bowiem na wstępnym etapie postępowania. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji