VI SA/Wa 2458/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2017 r. sprawy ze skargi "V." Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Głównego Urzędu Miar na rzecz "V." Sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 6917 (cześć tysięcy dziewięćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezes Głównego Urzędu Miar (dalej: "organ" lub "Prezes GUM") decyzją z [...] września 2016 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", po ponownym rozpatrzeniu wniosku V. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: "Spółka", "Strona" lub "Skarżąca") utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] marca 2016 r., nr [...], ustalającą opłatę w kwocie 62 172 zł za wydanie decyzji z [...] listopada 2015 r., nr [...], zatwierdzającej typ przyrządów do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym – przyrządów radarowych o oznaczeniu fabrycznym [...]. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: [...] listopada 2015 r. Prezes GUM wydał decyzję nr [...] zatwierdzającą typ przyrządów do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym – przyrządów radarowych o oznaczeniu fabrycznym [...] produkowanych przez Spółkę. W związku z niezłożeniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzja ta stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji. W związku z powyższym [...] marca 2016 r. Prezes GUM decyzją nr [...] ustalił dla Spółki opłatę w kwocie 62 172,00 zł za wydanie powyższej decyzji. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Strona w ustawowym terminie złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji bądź jej zmiany. Jednocześnie Spółka wniosła o wyznaczenie rozprawy administracyjnej, a także przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka oraz przesłuchania Strony na okoliczność przebiegu badań drogowych w dniach [...]-[...] sierpnia 2014 r. i w dniach [...]-[...] kwietnia 2015 r., przebiegu uprzednio przeprowadzonych z wniosku Spółki postępowań w sprawie zatwierdzenia typu urządzeń do pomiaru prędkości, przebiegu postępowań dotyczących zatwierdzenia typu przyrządów pomiarowych [...] w innych krajach i zakresu żądanych informacji i dokumentów, z opinii biegłego z dziedziny przyrządów do pomiaru prędkości w ruchu drogowym na konieczność zasadności czynności podejmowanych w toku postępowania o zatwierdzenie typu, które były podstawą do ustalenia wysokości opłaty za wydanie decyzji zatwierdzającej typ oraz niezbędnego czasu trwania czynności, które były uzasadnione, oraz załączenia do akt sprawy akt wszystkich uprzednio prowadzonych przez Prezesa GUM z wniosku Spółki postępowań w sprawie zatwierdzenia typu przyrządów pomiarowych i postępowań w sprawie ustalenia wysokości opłaty za wydanie decyzji zatwierdzającej typ przyrządów do pomiaru prędkości. Przywołaną na wstępie decyzją z [...] września 2016 r. Prezes GUM utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję ustalająca opłatę za wydanie decyzji zatwierdzającej typ przyrządów do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił szczegółowo kwoty składające się na ustaloną opłatę. Organ wskazał także, że Strona pomimo wezwania nie sprecyzowała okoliczności, na które miałby zostać przesłuchany świadek, w związku z czym został on poinformowany o możliwości złożenia pisemnych wyjaśnień. Prezes GUM zaznaczył jednocześnie, że odpowiedź nadesłana przez osobę, która miała zostać przesłuchana w charakterze świadka, nie zawierała nowych, nieznanych organowi informacji ani nie wskazywała na istnienie niestwierdzonych wcześniej okoliczności. W zakresie wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania Strony organ wyjaśnił, że dowód ten ma charakter posiłkowy i może zostać przeprowadzony tylko w określonych okolicznościach, które nie wystąpiły w rozpatrywanej sprawie. Prezes GUM zaznaczył, przy tym, że Spółka została poinformowana o możliwości złożenia pisemnych wyjaśnień w sprawie. Dodatkowo organ zauważył, że z uwagi na występowanie w sprawie tylko jednej strony przepisy nie wymagały przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, a w sprawie nie zachodziły okoliczności, które przemawiałyby za przeprowadzeniem rozprawy w celu przyspieszenia lub uproszczenia postępowania. Odnosząc się do kwestii powołania biegłego, Prezes GUM wskazał, że Strona nie zakwestionowała czynności podjętych w toku procedury zatwierdzającej typ przyrządów do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym, w związku z czym decyzja o zatwierdzeniu typu przyrządów stała się ostateczna i jej podważanie możliwe jest wyłącznie w trybach nadzwyczajnych. Organ uznał też, że posiada odpowiednią wiedzę, aby ocenić, czy wszystkie koszty powstałe w związku z badaniami drogowymi w świetle obowiązujących przepisów mogą zostać uznane za koszty czynności wchodzących w zakres badania typu i którymi należy obciążyć Stronę, w związku z czym nie znalazł podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Prezes GUS zaznaczył też, że z uwagi na szeroki zakres funkcjonalności badanego urządzenia, nie może być ono porównane z innymi przyrządami dotychczas badanymi przez organ. Wskazał jednocześnie, że badania przeprowadzane przez pracowników organu prowadzone są przy zastosowaniu najlepszych praktyk postępowania, w tym opisanych w przewodnikach Europejskiej Współpracy w Dziedzinie Metrologii Prawnej. Ponadto w zakresie zarzutów przeprowadzenia dwukrotnych badań Prezes GUM wyjaśnił, że zostały one przeprowadzone w celu rzetelnego ustalenia funkcjonalności testowanej aparatury, gdyż uzyskane wyniki nie pozwalały na stwierdzenie, że wszystkie konieczne wymagania zostały spełnione, a Strona nie zakwestionowała tej potrzeby i nie złożyła wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ zaznaczył także, że przepisy przewidują jedynie minimalną liczbę pomiarów, które mogą zostać wykonane w trakcie badania. Prezes GUM wywiódł jednocześnie, że ze względu na dużą liczbę pomiarów wydłużył się czas przeznaczony na analizę uzyskanych wyników tym bardziej, iż pliki zapisywane w badanej aparaturze nie zawierają w nazwie daty ani czasu dokonania pomiaru. Organ zauważył także, że badania przyrządu [...] w warunkach użytkowania były rozszerzone w stosunku do badań wykonywanych podczas dotychczasowych postępowań w sprawie zatwierdzenia typu przyrządów do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym, ze względu na wysoki stopień zaawansowania technologicznego konstrukcji przyrządu. Potwierdzenie w badaniach prawidłowości działania przyrządu w pełnym zakresie jego funkcji wymagało ze strony badających wykorzystania dwóch wzorcowych stanowisk pomiarowych i wielokrotnej zmiany ich położenia względem położenia przyrządu badanego, a także zmiany ustawień przyrządu badanego względem kierunku ruchu pojazdów, których prędkość była mierzona. Organ wskazał także, że w przypadku posłużenia się mniejszą liczbą pracowników czas trwania badań musiałby ulec wydłużeniu, tym bardziej że producent wniósł o rozszerzenie zakresu dopuszczalnego kąta odchylenia osi wiązki promieniowania radarowego przyrządu względem kierunku ruchu pojazdów. Prezes GUM wyjaśnił, że materiał filmowy nakręcony w trakcie badań został wykorzystany podczas analizy wyników pomiarów i opracowania sprawozdania z badań, gdyż porównywanie zdjęć wykonanych przez przyrząd ze sfilmowanym przebiegiem zdarzeń było bowiem niezbędne ze względu na możliwość jednoczesnej analizy przez aparaturę parametrów ruchu wielu pojazdów, które znajdują się w obszarze objętym wiązką promieniowania elektromagnetycznego przyrządu i polem widzenia kamery. Na powyższe orzeczenie Strona pismem z [...] października 2016 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającym ją rozstrzygnięciem oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonanie błędnej i niepełnej oceny materiału dowodowego skutkującej niezasadnym uznaniem, że opłata za wydanie decyzji zatwierdzenia typu w wysokości 62 172 zł jest prawidłowa; 2) art. 7 i art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób, który nie budzi zaufania do władzy publicznej oraz nieuwzględniający słusznego interesu strony; 3) art. 78 § 1 k.p.a. przez nieuwzględnienie wniosków o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka, przesłuchania strony, z opinii biegłego oraz dokumentów znajdujących się w innych aktach administracyjnych dotyczących zatwierdzenia typu oraz opłaty za zatwierdzenie typu, mimo że wskazane przez Stronę okoliczności miały znaczenie dla sprawy. Ponadto Spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z informacji w sprawie opłaty za zatwierdzenie typu [...] oraz informacji w sprawie opłaty za zatwierdzenie typu [...]. Uzasadniając powyższe zarzuty, Skarżąca podniosła, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniósł o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, przesłuchanie świadka oraz strony, przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny przyrządów pomiarowych, a także o włączenie do akt sprawy i przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach innych postępowań w sprawie zatwierdzenia typu przyrządów pomiarowych i w sprawie ustalenia wysokości opłaty za wydanie takich decyzji. Spółka stwierdziła przy tym, że w powyższym wniosku wskazała okoliczności, które mają zostać wykazane przedmiotowymi dowodami, a pismem z [...] kwietnia 2016 r. wyjaśniła, dlaczego mają one znaczenie dla rozpoznawanej sprawy. Skarżąca odnotowała przy tym, że organ w zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił, z jakich powodów za niezasadne uznał przeprowadzenie dowodu ze wskazanych przez Stronę dokumentów. Skarżąca podniosła, że w większości krajów europejskich wysokość opłaty za zatwierdzenie typu jest ryczałtowa – z góry znana podmiotom ubiegającym się o wydanie takiej decyzji. Dodatkowo Spółka zauważyła, że właściwe rozporządzenie nie określa sposobów i metod badania, a organ nie wypracował jasnej i precyzyjnej metodyki badań. Strona wskazała przy tym, że nie miała wpływu na rodzaj i zakres czynności podejmowanych przez pracowników organu w toku postępowania o zatwierdzenie typu. Argumentowała, że niezrozumiałe jest twierdzenie organu, iż kwestionowanie zasadności czynności powinno mieć miejsce przez złożenie przez skarżącego odwołania bądź nadzwyczajnego środka zaskarżenia od decyzji w sprawie zatwierdzenia typu, gdyż decyzja ta została wydana zgodnie z wnioskiem Spółki i brak było podstaw do jej wzruszania. Zdaniem Skarżącej badanie zasadności czynności podjętych przez organ, a w konsekwencji zasadności obciążania ich kosztami strony, która wystąpiła o zatwierdzenie typu, możliwe jest w postępowaniu w sprawie opłaty za wydanie zatwierdzenia typu. Spółka wskazała, że organ wydał rozstrzygnięcie we własnej sprawie i mając na względzie rozbieżne stanowiska organu i Skarżącej co do zasadności podjętych czynności, czasu ich trwania oraz liczby osób zaangażowanych w ich wykonanie, uzyskanie opinii biegłego – podmiotu niezależnego od organu i Strony – umożliwi ustalenie, które z prezentowanych stanowisk jest zasadne, tym bardziej że pracownicy w toku pierwszych testów nie kwestionowali lokalizacji i warunków badań. Spółka podniosła, że pracownicy organu przed przystąpieniem do pierwszych badań nie podjęli działań koniecznych do tego, by wykonać pomiary potrzebne do wydania decyzji zatwierdzenia typu i nie zgłaszali żadnych zastrzeżeń. Dopiero pracownicy innej jednostki organu uznali, że pomiary są niewystarczające i należy wykonać kolejne badania drogowe. W ocenie Skarżącej nie może ona ponosić finansowych konsekwencji różnych poglądów co do przygotowania i przeprowadzenia badań pracowników różnych jednostek funkcjonujących w ramach organu. Strona argumentowała, że organ prowadzący postępowanie powinien działać w sposób efektywny, tak by nie było potrzeby ponawiania tych samych czynności. Spółka zauważyła także, że zgodnie z właściwymi przepisami podczas badań typu przyrządu radarowego średnią błędów wskazań prędkości należy obliczyć dla co najmniej 500 pomiarów różnych prędkości, podczas gdy w rozpatrywanej sprawie dokonano ich łącznie aż 3 000, przy czym wszystkie pomiary wykonywane od początku mieściły się w wymaganej skali dopuszczalnego błędu. Strona odnotowała również, że w badaniach brało udział aż sześciu pracowników organu, pomimo że stopień zaawansowania przyrządu ułatwia prowadzenie badań, a w pierwszym badaniu za wystarczające uznano uczestnictwo tylko dwóch pracowników. Zdaniem Spółki może być ona obciążona kosztem pracy tylko takiej liczby pracowników, którzy są niezbędni do wykonania badania. Skarżąca stwierdziła przy tym, że rolą organu nie jest ocena stopnia zaawansowania urządzenia tylko stwierdzenie zgodności z określonymi wymaganiami. Ponadto w ocenie Strony w przypadku gdy organ życzył sobie zapisu filmowego badań, to czynność ta powinna odbyć się na jego koszt. Skarżąca zakwestionowała także czas czynności związanych z wykonaniem badań w Biurze Informatyki i Badania Oprogramowania i po konsultacjach z firmami S., I. oraz ekspertami wskazała, że nie ma metod badawczych oprogramowania w przyrządzie [...], które wymagałyby poświęcenia aż 60 roboczogodzin. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako niezasługującej na uwzględnienie, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z [...] września 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję z [...] marca 2016 r. ustalającą dla skarżącego opłatę za wydanie decyzji z [...] listopada 2015 r., zatwierdzającej typ przyrządów do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym – przyrządów radarowych o oznaczeniu fabrycznym [...], produkowanych przez skarżącą. Organ I instancji decyzją z [...] marca 2016 r. ustalił dla skarżącej opłatę w kwocie 62 172,00 zł za wydanie, na wniosek Strony, decyzji z [...] listopada 2015 r. zatwierdzającej typ przyrządów do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym – przyrządów radarowych produkowanych przez Spółkę. Strona zakwestionowała zasadność dwukrotnego przeprowadzenia badań drogowych. Wskazała, że przed terminem pierwszych badań zostały ustalone wszystkie szczegóły związane z badaniami, a Spółka spełniła wszystkie wymagania postawione przez pracowników GUM. Ponadto zarzuciła, że w decyzji z [...] marca 2016 r. nie wyjaśniono, z jakich względów uznano, iż konieczne jest ponowne przeprowadzenie badań drogowych, mimo iż okoliczność ta ma kluczowe znaczenie dla postępowania w sprawie ustalenia opłaty. Zdaniem skarżącej przeprowadzenie badania przyrządu, który został umiejscowiony najpierw po prawej, a następnie po lewej stronie drogi, nie miało miejsca w żadnym z wcześniejszych postępowań prowadzonych przez Prezesa GUM, jak i w żadnym innym postępowaniu w innym kraju. Podała, że nie ma metod badawczych oprogramowania w przyrządzie [...] (bez analizy kodów źródłowych oprogramowania, o które Prezes GUM nie występował), które wymagałyby poświęcenia aż 60 godzin roboczych. W ocenie Sądu organ zasadniczo nie może poprzestać jedynie na swoim własnym przekonaniu co do poniesionych kosztów badania związanych z koniecznością prowadzenia prac nawet w wypadku gdy czynności są wykonywane przez osoby posiadające odpowiedzenie przygotowania. Potrzebne jest wtedy powołanie się tego organu na odpowiednie dowody, a w miarę możliwości lub potrzeby na opinię biegłego specjalisty z danej dziedziny techniki, gdyż zbadanie kwestii czasu pracy wymaga zasadniczo wiadomości specjalnych (art. 84 § 1 k.p.a.). Brak przeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego w tym zakresie, a oparcie się jedynie na własnym przekonaniu co do konieczności przeprowadzonych prac i ich długości, uzasadnia zarzut naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. To organie spoczywał obowiązek stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ ten miał zatem obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.), obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), a także obowiązek uzasadnienia faktycznego decyzji zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Tych wszystkich wymogów, a w szczególności określonych w art. 107 § 3 k.p.a., nie spełnia zaskarżona decyzja. Mimo wysoce skomplikowanych zagadnień technicznych obrazujących istotę wynalazku, zastosowania w nim procesów technologicznych, w zaskarżonej decyzji ograniczono się jedynie do zdawkowego stwierdzenia, że badanie przedstawionego projektu wymagany jest taka ilość roboczogodzin. Sąd podziela argumentację dotyczącą stawek za jedną roboczogodzinę przedstawioną przez organy niemniej jednak wobec wątpliwości co do stanu faktycznego, a więc co do zasadności czasookresu prac nie można uznać, że ta argumentacja jest zasadna w tym konkretnym przypadku. Sąd administracyjny nie czyni w sprawie własnych ustaleń faktycznoprawnych, a jedynie, kontroluje zaskarżony akt pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Jednak taka merytoryczna kontrola może dojść do skutku w warunkach wyczerpujących istotę zagadnienia ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozpatrujący sprawę oraz odpowiedniego (tj. zgodnego z art. 107 § 3 k.p.a.) uzasadnienia decyzji. Inaczej Sąd uchyla decyzję z powodu naruszenia formalnoprawnych zasad prowadzenia postępowania, gdy mogło to rzutować na wynik sprawy, a Sądowi uniemożliwia prześledzenie przesłanek, którymi kierował się organ, wydając decyzję. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organ jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasad pogłębiania zaufania obywateli do Państwa (art. 8 k.p.a.). Zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Nadto należy zauważyć, że organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 kpa. Z przyczyn podanych wyżej nie można oczekiwać, że zrobi to za niego Sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję, sprawuje w myśl powołanych wyżej przepisów, kontrolę zgodności z prawem zaskarżonych decyzji i nie może zastępować organu w działaniach, do których ten jest ustawowo zobowiązany i uzasadniać zań podjętych rozstrzygnięć. W celu realizacji zasady praworządności konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe, organ dokona prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i w zależności od wyników tego postępowania podejmie właściwe rozstrzygnięcia. W szczególności organ wykaże konieczność poświęcania takiej ilości roboczogodzin do przeprowadzenia analizy tego przypadku. Z uwagi na podnoszone przez stronę argumenty, że "[...] w Polsce przedsiębiorca wnoszący o wydanie decyzji zatwierdzenia typu nie ma żadnej wiedzy co do opłaty, jaką obciąży go organ, przy czym jak pokazuje niniejsza sprawa, koszty te mogą być nawet kilkukrotnie wyższe od naliczonych w dotychczas prowadzonych postępowaniach. Decyzja co do wysokości opłaty jest w istocie uznaniowa, gdyż jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, właściwe rozporządzenie nie określa sposobów i metod badania, a Urząd do tej pory nie wypracował jasnej i precyzyjnej metodyki badań [...]". Organ winien wyjątkowo szczegółowo wyjaśnić zakres i konieczność przeprowadzenia prac. Nadto organ winien ustosunkować się do twierdzenia skarżącego, że "[...] w niniejszej sprawie dokonano, aż 6 razy więcej pomiarów niż jest to wymagane przepisami prawa, [...]". W ocenie Sądu nie jest wystarczające stwierdzenie, że jest to zaawansowanie technologiczne urządzenie. Nadto organ winien wyjaśnić kwestię związaną czasu czynności związanych z wykonaniem badań w Biurze Informatyki i Badania Oprogramowania. Skarżący twierdzi, że "[...] skonsultowałem wykaz zadań oraz scenariusz badań realizowanych w ww. biurze swoim partnerom odpowiedzialnym za oprogramowanie, w tym firmie S., I. oraz ekspertom. Z informacji uzyskanych od powyższych podmiotów wynika, iż nie ma metod badawczych oprogramowania w przyrządzie [...] (bez analizy kodów źródłowych oprogramowania, o których udostępnienie Prezes GUM nie wnosił), które wymagałyby poświęcenia aż 60 roboczogodzin. Ponadto konieczne jest wykazanie, dlaczego przeprowadzano takie badania, gdy skarżący dostarczył wraz z wszystkimi dokumentami w chwili składania wniosku o wydanie Zatwierdzenia Typu protokół i wynik badania oprogramowania (pozytywny) wykonany w Państwowym Instytucie Łączności w Warszawie. W tym stanie rzeczy organ winien wskazać powody powielenie tego badania. Wszystkie przytoczone okoliczności świadczą o tym, że organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Stosownie do przepisu art. 152 p.p.s.a. orzeczono o niewykonywaniu zaskarżonej uchwały do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.