VI SA/Wa 2458/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2018 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz skarżącej F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z [...] września 2015 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej GIF) utrzymał w całości mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w K. (dalej WIF) z [...] kwietnia 2015 r. w której WIF; 1. stwierdził naruszenie przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej skarżąca) art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne prowadzenie reklamy działalności apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]." zlokalizowanej w K. przy p. W. S., za pomocą ośmiostronicowej gazetki reklamowej zatytułowanej "[...]" - numer [...]/2014 lipiec 2014, w której zamieszczono artykuł pod tytułem "[...]", zdjęcia produktów leczniczych, suplementów diety, kosmetyków, wyrobów medycznych oraz ich sugerowaną cenę dla pacjenta, porównanie cen trzech produktów leczniczych oraz ich zamienników z podana ceną 1 grosz, a także dane adresowe godziny otwarcia [...] aptek, w tym ww. apteki i umorzył postępowanie w części dotyczącej nakazania skarżącej zaprzestania prowadzenia ww. reklamy powyższej apteki; 2. na podstawie art. 129b ust. 1 i 2 ustawy - Prawo farmaceutyczne nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 112 ust. 3, art. 115 pkt 4 w zw. z art. 94a ust. 1 oraz art. 129b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm.- dalej p.f.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W lipcu i sierpniu 2014 r. do WIF wpłynęły zawiadomienia o kolportowaniu na terenie K. reklam Aptek [...]. Do zawiadomień dołączono egzemplarze gazetki zatytułowanej: "[...]" - numer [...]/2014 z lipca 2014 r. W związku z podejrzeniem naruszenia art. 94a ust. 1 p.f. przez prowadzenie reklamy powyższej apteki i jej działalności WIF w dniu [...] sierpnia 2014 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne przeciwko skarżącej, prowadzącej aptekę ogólnodostępną o nazwie: "[...]" mieszczącej się w K. przy p. W. S. Jednocześnie strona została poinformowana o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu. WIF w wydanej 2 kwietnia 2015 r. stwierdzenił naruszenia przez stronę zakazu z art. 94a ust. 1 p.f. i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł oraz umorzył postępowanie w przedmiocie nakazania zaprzestania prowadzenia niedozwolonej reklamy apteki ogólnodostępnej i jej działalności. Strona skarżąca odwołała się od powyższej decyzji do Głównego Inspektora Farmaceutycznego. Zarzuciła decyzji organu I instancji naruszenie przepisów: art. 6, art. 8, art. 9, art. 11, art. 76 ust. 1, art. 105 i art. 107 ust. 3 k.p.a. oraz 94a p.f. i wniosła o uchylenie decyzji I instancji oraz o umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GIF stwierdził, że przedmiot postępowania stanowi kilkustronicowa gazeta, która na pierwszej stronie zawiera tytuł, informacje o numerze wydania, nakładzie oraz o tym, że jest to dwumiesięcznik. Gazetę wypełniają w przeważającej części tzw. moduły, w których umieszczone są zdjęcia i krótkie opisy produktów leczniczych, suplementów diety, wyrobów medycznych i kosmetyków z podaniem cen. Każda z cen opatrzona jest informacją: "[...]" i znakiem "[...]", którego wyjaśnienie znajduje się w dolnej części każdego z modułów: "[...]". Taki komunikat, zdaniem organu, przemawia za powiązaniem przez przeciętnego odbiorcę przedstawionej w gazecie oferty z ofertą aptek, których dane są w niej umieszczone. Promocja nie obowiązuje bowiem w stosunku do określonego produktu w jakiejkolwiek placówce, w której jest dostępny, ale w punktach danego przedsiębiorcy. Organ stwierdził, że umowa zlecenia zawarta między skarżącą, a spółką [...] nie wyłącza ciążącego na skarżącej obowiązku przestrzegania zakazu reklamy apteki, ani też odpowiedzialności za ewentualne naruszenia, bowiem jako profesjonalny uczestnik obrotu powinna weryfikować sposób realizacji zawieranych przez nią umów. W ocenie organu, działania strony miały na celu obejście przepisów prawa dotyczących zakazu prowadzenia reklamy aptek i ich działalności, gdyż pod pozorem neutralnej informacji rzekomo dotyczącej reklamy produktów leczniczych i suplementów diety, jak również przedstawienia cen sugerowanych przez producenta, służyły wzbudzeniu zainteresowania ofertą handlową prowadzonej przez stronę apteki. Skarżąca wypowiedziała [...] Sp. z o. o. Umowę Ramową z dnia [...] listopada 2012 r., na mocy której umieszczano na stronach dwumiesięcznika zatytułowanego "[...]" dane dotyczące nazw i adresów aptek obok reklam suplementów diety i produktów leczniczych z podanymi cenami sugerowanymi dla pacjenta. Powyższe stanowiło dla organu I instancji przesłankę do umorzenia postępowania w przedmiocie nakazania zaprzestania prowadzenia niedozwolonej reklamy apteki ogólnodostępnej. Zdaniem organu, nie została jednak wykluczona możliwość wydania jednej decyzji administracyjnej, w której jednocześnie - ze względu na zaprzestanie prowadzenia zakazanej reklamy - umarza się postępowanie w zakresie nakazania zaprzestania prowadzenia reklamy apteki i jej działalności na podstawie art. 94a ust. 3 ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz nakłada się karę pieniężną z art. 129b ust. 1 ze względu na udowodniony w przeprowadzonym postępowaniu fakt prowadzenia reklamy apteki w określonym czasie. Organ nie znalazł także podstaw do uznania nałożonej kary pieniężnej w wysokości [...] zł za zbyt wysoką. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 94a ust. 1 w zw. z art. 129b ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne, polegające na zastosowaniu tego przepisu pomimo braku istnienia przesłanek dla jego zastosowania, poprzez przypisanie skarżącej odpowiedzialności za rzekome działania reklamowe (i nałożenie na nią kary pieniężnej) pomimo, że numer gazety będący przedmiotem postępowania został wydany już po rozwiązaniu umowy łączącej stronę z wydawcą, niezależnie od niej i pomimo braku zlecenia strony w tym zakresie, 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne, polegające na niewłaściwej wykładni tego przepisu, co skutkowało błędnym przyjęciem, że opublikowanie na łamach dwumiesięcznika "[...]" ogłoszeń informacyjnych o lokalizacji i godzinach pracy aptek prowadzonych przez stronę stanowi naruszenie zakazu prowadzenia działalności reklamowej aptek i punktów aptecznych, podczas gdy przepis ten wyraźnie wyłącza spod zakazu reklamy aptek informację o lokalizacji i godzinach pracy apteki, 3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 105 ust. 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie pomimo istnienia przesłanek dla jego zastosowania, co skutkowało brakiem uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, mimo że postępowanie pozostawało bezprzedmiotowe w całości, 4) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 140 w zw. z art. 107 ust. 1-3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu od decyzji organu I instancji lub lakoniczne, bardzo generalne odniesienie się do nich, które w żaden sposób nie wyjaśnia przyczyn, dla jakich organ odwoławczy uznał zarzuty podniesione przez stronę za niezasługujące na uwzględnienie, 5) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 ust. 2 k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy i tym samym nieusunięcie wadliwości postępowania prowadzonego przez Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego pozostającego w sprzeczności z art. 77 ust. 1 k.p.a., polegającego na braku zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i braku analizy, czy ceny danych produktów oferowanych w aptekach prowadzonych przez stronę pozostają tożsame z cenami tych produktów wskazanymi w modułach reklamowych w gazecie [...], która to okoliczność pozostaje znamienna dla oceny, iż działanie nie stanowiło zabronionej reklamy, 6) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 k.p.a. poprzez sprzeczne wewnętrznie uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie wymiaru nałożonej na stronę kary pieniężnej, 7) naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako niezgodnej z prawem oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w K. z dnia [...] kwietnia 2015 r., i o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2759/15, oddalił skargę. Oddalając skargę na powyższą decyzję na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd I instancji uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem. Stwierdził, że informacje zamieszczone w spornej gazetce, to jest adresy aptek skarżącej z ich godzinami otwarcia i cenami produktów leczniczych, niższych niż w innych aptekach, miało postać tzw. reklamy skojarzeniowej, w której nie chodziło reklamę samych leków, lecz o reklamę działalności aptek skarżącej. Sąd I instancji podzielił stanowisko organów obu instancji, że skarżąca naruszyła zakaz, o którym mowa w art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne poprzez prowadzenie reklamy działalności apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" w K. przy p. W. S., za pomocą ośmiostronicowej gazetki reklamowej zatytułowanej "[...]" - numer [...]/2014 lipiec 2014, w której zamieszczono artykuł pod tytułem "[...]", zdjęcia produktów leczniczych, suplementów diety, kosmetyków, wyrobów medycznych oraz ich sugerowaną cenę dla pacjenta, porównanie cen trzech produktów leczniczych oraz ich zamienników z podana ceną 1 grosz, a także dane adresowe godziny otwarcia dziesięciu aptek, w tym ww. apteki. Sąd I instancji stwierdził, że do dnia wypowiedzenia wydawcy gazety umowy, to jest do dnia [...] czerwca 2014 r. skarżąca była podmiotem treści zawartych w spornej gazecie. Była zatem na własne życzenie i za własną wiedzą reklamowana w zakresie siedziby prowadzonych aptek, godzin ich otwarcia, jak i w zakresie niższych cen obowiązujących w jej aptekach. Oznacza to, że do dnia wypowiedzenia umowy prowadziła ona działalność niezgodnie z zakazem określonym w art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne. Fakt wypowiedzenia umowy nie może zatem "automatycznie niwelować skutków wcześniejszych działań skarżącej, jeżeli stanowi konsekwencję tych działań", jak to miało miejsce w tej sprawie. Wcześniej bowiem został zamówiony kolportaż czasopisma "[...]" - numer [...]/2014 z lipca 2014 r. w znacznym nakładzie, zatem wypowiedzenie umowy przez skarżącą w tym zakresie mogło skutkować jedynie "na przyszłość, nie zaś wstecz". W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że z uwagi na okoliczność, iż w dniu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji ([...] kwietnia 2015 r.), a tym bardziej w dniu wydania decyzji przez organ II instancji ([...] września 2015 r.), ww. umowa już skarżącej nie wiązała, czyli na łamach tej gazety nie publikowano już reklam działalności jej aptek, organy Inspekcji Farmaceutycznej zasadnie umorzyły postępowanie w sprawie naruszenia art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne. Nałożona w tej sprawie kara pieniężna została co do jej wysokości prawidłowo uzasadniona przez organy Inspekcji Farmaceutycznej, zgodnie z kryteriami wskazanymi w art. 129b ust. 2 tej ustawy. Sąd stwierdził, że przepis art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne jest powiązany z sankcją wyrażoną w art. 129b ust. 1 tej ustawy wskazującą, że kara pieniężna jest nakładana za stwierdzone już naruszenie. Jeżeli zatem organ farmaceutyczny stwierdził, że naruszenie art. 94a ust. 1 ustawy miało miejsce, miał obowiązek orzec karę pieniężną w granicach, co do w wysokości podanej w art. 129b ust. 1 ustawy. Przepis ten, będąc sankcją za stwierdzone naruszenie, jest konsekwencją spełnienia przesłanki z art. 94a ustawy o zakazie reklamy działalności aptek i nie ma żadnych przeszkód do jego zastosowania w tej samej decyzji, w której organ nakazuje zaprzestanie prowadzenia reklamy apteki, jak i w przypadku, kiedy niedozwolonej reklamy strona już nie prowadzi. Kara pieniężna jest, bowiem skutkiem naruszenia zakazu wynikającego z przepisów ustawy i nie ma związku z nakazem zaprzestania prowadzenie reklamy wydanym przez organ. Okoliczności powyższe zostały w tej sprawie uwzględnione i prawidłowo ocenione przez organ farmaceutyczny w wystarczający sposób. Dlatego skarga podlegała oddaleniu. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła [...] sp. z o.o. z siedzibą w W.. Po rozpoznaniu tej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 18 października 2017 r. sygn. akt II GSK 5003/16 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to jednak związany jest granicami danej sprawy. Oznacza to, że sąd administracyjny nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Według NSA, istota rzeczy w tej sprawie wymagała przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wydanej w sprawie niedozwolonego prowadzenia reklamy aptek ogólnodostępnych za pomocą gazetki reklamowej "[...]" nr [...]/2014 lipiec 2014 r., a więc po wypowiedzeniu przez skarżącą umowy z wydawcą, co nastąpiło w dniu [...] czerwca 2014 r. Skoro przedmiotem skargi do Sądu I instancji była decyzja stwierdzająca naruszenie zakazu reklamy aptek za pośrednictwem treści zamieszczonych w gazetce " [...]" (nr [...]/2014 lipiec 2014 r.) i nakładająca za to naruszenie - popełnione w okresie wyznaczonym okresem edycji tego pisma - karę pieniężną, a innymi jeszcze słowy uwzględniającymi pełny kontekst okoliczności stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, decyzja penalizująca naruszenie zakazu reklamy po dacie rozwiązania ze skutkiem natychmiastowym umowy z wydawcą pisma, to - zważywszy, że tożsamość przedmiotu sprawy w przedstawionym powyżej rozumieniu odnosi się do treści praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej - za uzasadnione uznać należy twierdzenie, że ocena zgodności z prawem tej decyzji nie mogła być dokonywana przy uwzględnieniu kryteriów ocen odnoszących się do okresów poprzedzających, w których zachowanie spółki na gruncie innych stanów faktycznych uznane zostało za niezgodne z prawem, a więc w relacji do innej podstawy faktycznej niż w rozpatrywanej sprawie, której odrębność - przesądzająca o braku jej tożsamości z innymi sprawami tego rodzaju - wyraża się w tym, że zachowanie spółki odnoszone jest do innego okresu oraz w okoliczności rozwiązania przez spółkę ze skutkiem natychmiastowym umowy z wydawcą spornej gazetki. Ponadto NSA zaznaczył, że wypowiedzenie umowy przez skarżącą w tym zakresie mogło skutkować jedynie na przyszłość, nie zaś wstecz. Wobec konsekwencji wynikających z naruszenia w rozpatrywanej sprawie art. 134 § 1 p.p.s.a., ocenę zasadności pozostałych zarzutów kasacyjnych NSA uznał za przedwczesną. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przyjmuje się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Niewątpliwie ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym, może być wyłączony tylko w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (tak również: m.in. H. Knysiak-Molczyk /w: / T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 681-682 i powołane tam orzecznictwo). W konsekwencji należy uznać, że związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 października 2017 r. uznał, że istota rzeczy w sprawie niniejszej wymagała przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wydanej w sprawie niedozwolonego prowadzenia reklamy aptek ogólnodostępnych za pomocą gazetki reklamowej "[...]" nr [...]/2014 lipiec 2014 r., a więc po wypowiedzeniu przez spółkę umowy z wydawcą, co nastąpiło w dniu [...] czerwca 2014 r. Zdaniem NSA, podejście Sądu I instancji do istoty sprawy oraz jej przedmiotu, nie mogło być uznane za prawidłowe. Również ze względu na brak konsekwencji wynikający z tego stwierdzenia, że wypowiedzenie umowy przez skarżącą w tym zakresie mogło skutkować jedynie na przyszłość, nie zaś wstecz (por. s. 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Naczelny Sąd Administracyjny polecił, aby ponownie orzekając w sprawie Sąd I instancji uwzględnił przedstawione argumenty oraz oceny prawne, a w ich konsekwencji prawidłowo zidentyfikował przedmiot sprawy oraz określił jej granice. Sąd rozpoznając sprawę ponownie w pełni podziela stanowisko NSA, że w postępowaniu nie wyjaśniono, na jakiej podstawie nałożono karę pieniężną za naruszenie zakazu reklamy po dacie rozwiązania umowy z wydawcą gazety. Zdaniem Sądu, do dnia wypowiedzenia wydawcy umowy, skarżąca była podmiotem treści reklam zawartych w ww. gazetce reklamowej. Nie stanowi to jednak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia podjętego w sprawie, w której organ wymierzył karę w przedmiocie reklamy aptek prowadzonej "za pomocą gazety" po dacie wypowiedzenia umowy wydawcy tej gazety. Organ nie odniósł się do ustalonego stanu faktycznego sprawy w tym zakresie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę organ powinien rozważyć, czy możliwe jest, a jeżeli tak, to na jakiej podstawie prawnej, wymierzenie kary za reklamę apteki w przedmiotowej gazetce za okres po wypowiedzeniu umowy z wydawcą. Chodzi tu też o uwzględnienie stanu faktycznego, który istniał w dniu wydania decyzji przez organ. Wskazane powyżej kwestie muszą zostać jednoznacznie wyjaśnione w toku ponownego postępowania przed organem administracji. Podnieść należy, że zasady ogólne postępowania są nie tylko postulatem ustawodawcy wobec organów administracji, ale także przesłanką oceny ich działania, w wyniku której może dojść do uchylenia decyzji administracyjnej. Dlatego organ - uwzględniając w pełnym zakresie ocenę prawną dokonaną w wyroku Sądu - powinien ponownie dokonać pełnej analizy zaistniałego stanu faktycznego w ww. zakresie, a następnie dać jej wyraz w uzasadnieniu wydanej w tej sprawie decyzji. Rolą Sądu nie jest bowiem zastępowanie organu w wypełnianiu jego obowiązków orzeczniczych. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c orzekł jak w sentencji. W oparciu o art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 p.p.s.a. Sąd zasądził od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz strony skarżącej kwotę [...] złotych, w tym kwotę [...] złotych stanowiącą wartość uiszczonego wpisu od skargi, kwotę [...] złotych poniesioną tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie Dz.U. z 2015 r. poz. 1800) oraz kwotę [...] złotych, poniesioną tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa