VI SA/Wa 2467/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2011 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...][...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta [...] Policji na rzecz skarżącego S. K. kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Policji decyzją z dnia [...] września 2010 r., znak: [...],[...], na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm., dalej: "u.t.d.") oraz l.p. 1.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania S.K. z dnia [...] lipca 2010 r. od decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł, utrzymał zaskarzoną decyzję w całości w mocy. Do wydania zaskarzonej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia: W dniu [...] czerwca 2008 r. o godz. 8:50 na postoju taksówek przed [...] w W. przeprowadzono kontrolę samochodu osobowego marki [...] o nr rej. [...], kierowanego przez S.K. Kierowca okazał do kontroli: prawo jazdy, dowód rejestracyjny wraz z ubezpieczeniem OC, zaświadczenie o zatrudnieniu, identyfikator Taxi, wydruk kontrolny z kasy fiskalnej, dokumenty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką oraz legalizację taksometru. Na podstawie przedstawionych dokumentów funkcjonariusze stwierdzili, że S.K. (nazywany dalej skarżącym) prowadzi własną działalność gospodarczą i posiada zarejestrowaną na siebie kasę fiskalną. Okazana do kontroli licencja o nr [...] została wydana na rzecz S. Sp. z o.o. z siedzibą: [...]. W związku z powyższym uznano, iż doszło do naruszenia z lp. 1.3 załącznika do u.t.d., tj. wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Kierowca odmówił podpisania protokołu z przeprowadzonej kontroli. Jednocześnie przesłuchany w charakterze świadka skarżący zeznał, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykonuje usługi taksówkowe samochodem osobowym marki [...] o numerze rej. [...], który jest jego własnością. Rozliczeń z klientami, jak i rozliczeń podatkowych w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą dokonuje na swoje nazwisko. Równocześnie potwierdził, że w chwili kontroli nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, czekając na jej odbiór. Wyjaśnił, że dysponuje jedynie promesą. Posługiwał się licencją wydaną na rzecz S. Sp. z o.o. W cyklu miesięcznym rozliczał się ze spółką S. na podstawie karty "EKK". Pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. skarżący został zawiadomiony przez Komendanta Rejonowego Policji [...] o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, wyszczególnionych w protokole kontroli z dnia [...] czerwca 2008 r. W odpowiedzi z dnia [...] sierpnia 2008 r. pełnomocnik skarżącego - radca prawny J.C., podał, że skarżący jest zatrudniony przez S. Sp. z o.o. na podstawie umowy agencyjnej. Do wspomnianego pisma dołączył pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego. Komendant Rejonowy Policji [...] decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., na podstawie art. 92 ust. 1 oraz art. 5 u.t.d. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3.000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Pismem z dnia [...] marca 2010 r. strona, reprezentowana przez radcę prawnego J.C. wniosła do Komendanta Policji odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia. Komendant Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Decyzję tę doręczono pełnomocnikowi skarżącego – radcy prawnemu J.C. Komendant Rejonowy Policji [...] decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...], na podstawie art. 92 ust. 1 oraz art. 6 u.t.d. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3.000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Pismem z dnia [...] lipca 2010 r. radca prawny B.S., wniósł w imieniu skarżącego odwołanie od decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2010 r. Komendant Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Komendant Policji powołał się na treść art. 6 u.t.d., zgodnie z którym licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy przy spełnieniu dodatkowych warunków wynikających z powyższej ustawy. Licencji udziela się przedsiębiorcy na jego wniosek na czas nie dłuższy niż 50 lat i nie krótszy niż 2 lata. Naruszenie wspomnianego przepisu skutkuje wymierzeniem kary na podstawie art. 92 ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15.000 zł. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść l.p. 1.3 załącznika do u.t.d., który stanowi, że karze w wysokości 3.000 zł podlega się za naruszenie wykonywania transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji, o którym mowa w art. 6 u.t.d. Komendant Policji uznał, że materiał dowodowy sprawy pozwolił na określenie strony postępowania. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostawał fakt, iż w chwili kontroli skarżący okazał licencję uprawniającą do wykonywania transportu drogowego taksówką, która to licencja została wydana na rzecz S. Sp. z o.o. Skarżący wykonywał transport drogowy osób, będąc samoistnym przedsiębiorcą, związanym z S. Sp. z o.o. tylko umową współpracy. W sytuacji gdy przedsiębiorca zamierza wykonywać transport drogowy taksówką osób musi posiadać odpowiednią licencję przewozową. Z materiału dowodowego bezsprzecznie wynikało, iż przewoźnikiem był skarżący prowadzący działalność gospodarczą polegającą między innymi na wykonywanie usług taksówkami osobowymi i ewidencjonował przychody osiągnięte z tego tytułu przy pomocy kasy fiskalnej zamontowanej w pojeździe, marki [...] nr ewidencyjny kasy [...], której właścicielem był skarżący i na podstawie wskazanej kasy ewidencjonował przychody. Okoliczność ta wskazywała, iż licencja została wydana przez posiadacza licencji osobie, która nie spełniała wymogów określonych w art. 6 ust. 1 pkt. 1 u.t.d., co może skutkować wyczerpaniem dyspozycji art. 15 ust. 2 lit. b) u.t.d. Dotyczyło to jednak jedynie posiadacza licencji. Organ odwoławczy, bezprawne wydanie licencji uznał za równoznaczne z brakiem uprawnienia do wykonywania transportu drogowego przez skarżacego i równoznaczne z prowadzeniem działalności gospodarczej bez wymaganej licencji. Dlatego też, strona nie mogła posługiwać się licencją wydaną na rzecz S. Sp. z o.o. Organ odowławczy zauważył, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.t.d., licencji nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z niej wynikających na osobę trzecią, z zastrzeżeniem ust. 2. Licencja ta nie została przeniesiona na stronę, która nie spełniała warunków, o których mowa w art. 13 ust. 2 u.t.d. Organ II instancji zauważył, że w aktach sprawy znajduje się PROMESA nr [...] wydana przez Prezydenta W. o udzielenie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, która nie jest dokumentem tożsamym z licencją. W zakresie wniosku strony o cofnięcie rygoru natychmiastowej wykonalności organ II instancji podkreślił, że rygor ten nadawany jest decyzjom administracyjnym nakładającym kary pieniężne za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, obligatoryjnie w związku z artykułem 93 ust. 3 u.t.d. W związku z tym, wniosek strony o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, a tym samym zmianę przez organ II instancji przepisów ustawy o transporcie drogowym był bezzasadny. Pismem z dnia [...] października 2010 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] września 2010 r., wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarzonej decyzji skarżący zarzucił: I. naruszenie prawa materialnego, polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 6 ust. 1 u.t.d. oraz wadliwym przyjęciu, że skarżący wykonywał transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji; II. naruszenie prawa procesowego, polegające na: - naruszeniu art. 6 k.p.a. oraz art. 75 k.p.a. poprzez ustalenie istotnych okoliczności w sprawie, na podstawie dowodu sprzecznego z prawem, tj. dowodu z zeznań świadka - skarżącego, podczas gdy już na etapie postępowania kontrolnego posiadał status strony postępowania, wobec czego mógł zostać przesłuchany wyłącznie w charakterze strony, - naruszeniu art. 6 k.p.a. oraz art. 75 k.p.a. poprzez ustalenie istotnych okoliczności w sprawie, na podstawie dowodu sprzecznego z prawem, tj. paragonu fiskalnego, podczas gdy organ kontroli nie był uprawniony, ani do zabezpieczenia, ani do kontrolowania dokumentu o charakterze fiskalnym, jakim jest paragon fiskalny, - naruszeniu art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ustalenie okoliczności wykonywania transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji na podstawie paragonu fiskalnego, który nie jest adekwatnym dowodem dla stwierdzenia powyższej okoliczności, - naruszenie art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, że skarżący wykonywał transport drogowy, podczas gdy w momencie kontroli jego pojazd stał na postoju, a w jego wnętrzu nie znajdował się żaden pasażer. W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). Rozpatrywana skarga jest uzasadniona i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Sąd bowiem, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Zgodnie z art. 104 § 1 i 2 k.p.a., organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, która rozstrzyga sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończy sprawę w danej instancji. Zatem wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji rozstrzygającej sprawę oraz doręczenie (ogłoszenie) jej stronie oznacza zakończenie postępowania administracyjnego przed tym organem. Decyzja taka jest decyzją stosowania prawa administracyjnego i w związku z tym wywołuje skutki prawne w postaci powstania po stronie jej adresata określonej sytuacji prawnej. Jednocześnie, w związku z dwuinstancyjnością postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji wywołuje skutek procesowy w postaci możności prawnej wniesienia odwołania, a więc uruchomienia administracyjnego toku instancji. Istnienie prawa do wniesienia odwołania oznacza, iż podmiot legitymowany dysponuje swoim prawem procesowym i od niego zależy, czy uprawnienie to będzie urzeczywistniał. Stosownie bowiem do art. 127 § 1 i art. 129 § 1 k.p.a. postępowanie odwoławcze może zostać wszczęte wyłącznie wskutek wniesienia odwołania przez podmiot legitymowany tj. stronę, przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika ustanowionego w sprawie. Jedynie odwołanie wniesione przez podmiot uprawniony można uznać za czynność uruchamiającą administracyjny tok instancyjny. Zatem odwołanie wniesione przez podmiot, który takiej legitymacji nie posiada nie może inicjować postępowania przed organem II instancji. Zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Stosownie do art. 33 § 2 i 3 k.p.a. pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu, zaś pełnomocnik jest zobowiązany dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa przy pierwszej czynności procesowej. Należy podkreślić, że od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym. W rozpatrywanej sprawie radca prawny J. C. dołączył do pisma procesowego z dnia [...] sierpnia 2008 r. pełnomocnictwo udzielone na jego rzecz przez skarżącego, upoważniające do działania w imieniu strony przed różnymi organami administracji oraz sądami. Pełnomocnictwo było udzielone prawidłowo, zaś jego ogólny zakres wskazywał, że obejmowało ono umocowanie do reprezentowania skarżącego w ciągu całego postępowania administracyjnego, w tym do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Podmiotem uprawnionym do wniesienia odwołania w imieniu skarżącego był więc radca prawny J.C.. Z akt sprawy wynika, że odwołanie wniósł radca prawny B.S. (v. pieczątka i podpis pod odwołaniem z dnia [...] lipca 2010 r., k. 90 akt administracyjnych). W aktach administracyjnych brak jest dowodu, aby także B.S. został upoważniony przez skarżącego do reprezentowania jego osoby w jakimkolwiek etapie postępowania administracyjnego. Podanej okoliczności nie potwierdził również Komendant Policji, którego pełnomocnik został zobowiązany, postanowieniem Sądu z dnia 3 marca 2011 r., do przedłożenia pełnomocnictwa (pełnomocnictwa substytucyjnego) dla radcy prawnego B.S. do reprezentowania skarżącego w postępowaniu administracyjnym (v. protokół rozprawy z dnia 3 marca 2011 r.), gdyż, jak zauważył Sąd, odwołanie od decyzji Komendanta Policji z dnia [...] lipca 2010 r. podpisał radca prawny B.S., a w aktach administracyjnych znajduje się jedynie pełnomocnictwo dla radcy prawnego J.C. Z odpowiedzi udzielonej przez pełnomocnika organu w piśmie z dnia [...] marca 2011 r. wynikało, iż do Sądu zostały przesłane kompletne akta administracyjne czyli nie zostało przedłożone pełnomocnictwo strony skarżącej dla radcy prawnego B.S. Organ odwoławczy nie prowadził czynności w kierunku sprawdzenia umocowania dla radcy prawnego B.S. Z kolei na etapie postępowania sądowego skarżący jest reprezentowany przez kolejnego pełnomocnika – radcę prawnego R.K. Wcześniejsze pełnomocnictwo nie zostało odwołane przez skarżącego. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że organ przedwcześnie przyjął, iż odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2010 r. zostało wniesione przez prawidłowo umocowanego pełnomocnika skarżącego - radcę prawnego B.S. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Odnośnie pkt 2, Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.