VI SA/Wa 2467/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2012 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata T. M. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23% podatku VAT. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję nr [...] znak: [...] Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2011 r. nakładającą na M. W. (zwanego dalej "skarżącym") karę pieniężna w wysokości 1000 zł z tytułu niedopełnienia obowiązku określonego w art. 14 ustawy o transporcie drogowym. Do powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Skarżący w dniu [...] kwietnia 2011 r. wystąpił z wnioskiem do Prezydenta W. o zmianę licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką osobową na obszar miasta [...] W. o numerze: [...] wydanej na pojazd o numerze rejestracyjnym [...]. Zmiana dotyczyła numeru wpisu do Ewidencji Działalności Gospodarczej z [...] na numer [...]. Organ I instancji pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1000 zł za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 14 ustawy o transporcie drogowym. Skarżący w toku postępowania wyjaśniającego wskazał, że w dniu [...] maja 2006 r. kontrola jego działalności przeprowadzona w Biurze Ewidencji Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu W. nie wykazała zastrzeżeń do licencji oraz, iż zmiana numeru odbyła się w dniu [...] grudnia 2008 r. a nie tak jak wskazuje Urząd w dniu [...] grudnia 2006 r. Mając powyższe na uwadze organ I instancji decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nałożył na p. M. W. karę pieniężna w wysokości 1000 zł z tytułu niedopełnienia obowiązku określonego w art. 14 ustawy o transporcie drogowym na podstawie art. 95a ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu [...] kwietnia 2011 r. skarżący złożył w Biurze Działalności Gospodarczej i Zezwoleń wniosek o zmianę licencji. Wniosek dotyczył danych o numerze wpisu (zmiana numeru) do Ewidencji Działalności Gospodarczej. Jak wskazano organ I instancji potwierdził, iż przedmiotowa zmiana miała miejsce w dniu [...] grudnia 2009 r. a więc 14 dniowy termin do złożenia wniosku o zmianie danych dotyczących licencji, o którym mowa w art. 14 ustawy o transporcie drogowym nie został dochowany. Dlatego też w oparciu o przepis art. 95a ustawy o transporcie drogowym Prezydent W. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1000 zł z tytułu zgłoszenia zmiany danych w licencji, po terminie określonym w ustawie. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym wskazał na rozbieżności w treści decyzji co do terminu zmiany numeru w Ewidencji Działalności Gospodarczej, wnosząc - o odstąpienie od kary. Skarżący wskazał również, że za przedmiotową sytuację winę ponoszą także urzędniczki, które nie skłoniły skarżącego w odpowiednim czasie do wymiany licencji. Rozpoznając niniejsze odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło za bezsporny fakt, iż skarżący nie wykonał obowiązku zawiadomienia organu w wyznaczonym ustawowym terminie o zmianie danych, o których mowa w art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, a więc o zmianie numeru w ewidencji działalności gospodarczej. Stan faktyczny sprawy wskazuje bowiem, że zgłoszenie zmiany danych wpisu do ewidencji działalności gospodarczej nastąpiło w dniu [...] kwietnia 2011 r. w związku z ze zmianą numeru wpisu do ewidencji działalności gospodarczej z dniu [...] grudnia 2006 r. W tym stanie rzeczy oraz mając na uwadze brzmienie przepisu art. 95a ustawy o transporcie drogowym organ II instancji uznał rozstrzygnięcie podjęte przez organ I instancji za słuszne i utrzymał w mocy tę decyzję. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśnił, że obowiązek znajomości obowiązujących przepisów w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej ciąży na skarżącym. Obowiązku tego skarżący nie może scedować na urzędników, którzy nie mają obowiązku informowania skarżącego o każdorazowej zmianie przepisów prawa powszechnie obowiązującego bowiem te są publikowane. Od powyższej decyzji skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżanej decyzji. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazał na niejasne przepisy stanowiące podstawę zaskarżonej decyzji oraz zastosowanie ich z mocą wsteczną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w ramach swojej działalności dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 c) a także wówczas gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn wskazanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Z ustaleń organów wynika, że decyzją Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2005 roku udzielona została skarżącemu licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W ustępie 3 objaśnienia tej licencji wpisano obowiązek zgłoszenia na piśmie wszelkich zmian danych nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania (art. 14 ustawy o transporcie drogowym). Pierwotnie w licencji figurował numer w rejestrze przedsiębiorców [...]. Numer ten uległ zmianie w 2006 roku, o czym skarżący powziął wiadomość w dniu [...] grudnia 2006 roku tj. po doręczeniu mu zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z naniesionym nowym numerem [...]. Zgodnie z art. 14 ustawy o transporcie drogowym skarżący był obowiązany zgłosić zmiany numeru wpisu do rejestru do udzielonej mu licencji do [...] grudnia 2006 roku. Z powyższego obowiązku nie wywiązał się, a więc powstał stan niezgodności z prawem, który istniał aż do dnia [...] kwietnia 2011 roku, kiedy to skarżący zgłosił zmiany numeru. W tym czasie po znowelizowaniu ustawy o transporcie drogowym z dniem 1 marca 2011 roku niezgłoszenie w terminie 14 dniowym zmiany do licencji skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 1000 złotych (art. 95 a ustawy). W tym stanie rzeczy wobec tego, że skarżący nie dostosował się do treści art. 14 ustawy o transporcie drogowym, organ I instancji po wszczęciu postępowania administracyjnego zastosował w stosunku do niego sankcję, wynikającą z art. 95 a ustawy o transporcie drogowym, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzję Prezydenta W. o nałożeniu kary pieniężnej utrzymano w mocy. Powyższe rozstrzygnięcie organów administracji nie naruszają prawa. W szczególności chybiony jest zarzut skarżącego, iż Prezydent W. i Samorządowe Kolegium Odwoławcze złamały zasadę niedziałania prawa wstecz (lex retro non agit). Niezgłoszenie przez skarżącego w zakreślonym 14 dniowym terminie zmian do licencji nie było jednokrotnym zdarzeniem, zamkniętym w określonym przedziale czasowym, lecz spowodowało stan niezgodności z prawem, który istniał nawet po zmianie przepisów. Tak więc wobec braku tzw. przepisów intertemporalnych należało zastosować ustawę nową. Niezależnie od powyższego dopuszczalna jest także taka interpretacja, że od dnia zmiany przepisów tj. od 1 marca 2011 roku rozpoczął bieg 14 dniowy termin na zgłoszenie zmian do licencji. Skarżący z wnioskiem o zmiany wystąpił w dniu [...] kwietnia 2011 roku a więc również nie dochował terminu o którym mowa w art. 14 ustawy o transporcie drogowym, kiedy takie zachowanie było już penalizowane. Należy podnieść, że skarżący nie może bronić się nieznajomością przepisów według zasady ignorantia iuris nocet. Jako osoba prowadząca działalność gospodarczą powinien być zorientowany co do wszystkich regulacji prawnych oraz następujących w nich zmian a dotyczących wykonywania transportu drogowego taksówką. Z tych wszystkich względów Sąd skargę oddalił jako niezasadną na mocy art. 151 p.p.s.a.