VI SA/Wa 2467/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 20 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Pismem z dnia [...] czerwca 2C14 r. [...] z siedzibą w [...] ("skarżąca"), wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] ("DIC") z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] utrzymującą decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej w wysokości 24000 złotych za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W dniu [...]września 2010 r. w barze gastronomicznym "[...]" (nie będącym kasynem gry) w miejscowości [...] funkcjonariusze celni ujawnili włączone do eksploatacji automaty do gier APEX HOT MAGIC FRUITS o numerach: HFP 0183 i HFP 0070, przeprowadzili na nich eksperymenty gry. Naczelnik Urzędu Celnego w [...], działając na podstawie art. 207 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz art. 2 ust. 5, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 i art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm.), wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 24000 złotych z tytułu urządzania gier hazardowych na automatach do gier: APEX HOT MAGIC FRUITS nr HFP 0183 i HFP 0070, poza kasynem gry. W wyniku rozpoznania odwołania - Dyrektor Izby Celnej w [...] zaskarżoną decyzją, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p. w związku z art. art. 2 ust. 3 i 5, art. 3, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 i art. 91 ustawy o grach hazardowych, utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W skardze zawarła wniosek o wtrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Stwierdziła w nim, że decyzja w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej jest decyzją podlegającą wykonaniu. Skarżąca podkreśliła, że w tej sprawie ziściły się wszelkie przesłanki przewidziane w art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że nie istnieje jakikolwiek przepis prawa powszechnie obowiązującego wyłączający możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania powołała się na okoliczności merytoryczne opisane w skardze, w tym na brak jednolitego stanowiska w organach służby celnej co do charakteru gier na urządzeniu oraz istotne wątpliwości co do waloru dowodowego opinii biegłego i brak jego kompetencji do rozstrzygnięcia w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd pragnie podkreślić, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto wskakuje, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Wyjaśnić należy, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przepis ten zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, które muszą zostać we wniosku wskazane i uprawdopodobnione. Wyjaśnienia wymaga, iż przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji zachodzi wówczas, gdy wyrządzona szkoda nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W doktrynie przyjął się pogląd, że powyżej opisana przesłanka nie będzie miała zastosowania w przypadku egzekwowanej należności pieniężnej, która w razie uwzględnienia skargi będzie zwrócona skarżącemu wraz z należnymi odsetkami bez dodatkowych dla niego konsekwencji. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Powyższe oznacza, że skarżący obowiązany jest wskazać we wniosku okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają ten wniosek, uprawdopodabniając, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenie skutki. W ocenie Sądu we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca ani nie wykazała, ani nie uprawdopodobniła, iż w niniejszej sprawie zachodzą jakiekolwiek okoliczności uzasadniające niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...]. Ogólnikowe twierdzenia, że ziściły się wszystkie przewidziane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki (bez uprawdopodobnienia, a nawet wskazania okoliczności, które w ocenie skarżącej uzasadniają ten wniosek) – zdaniem Sądu nie mogą skutkować uwzględnieniem wniosku. Reasumując, w ocenie Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia po jej stronie okoliczności, które uzasadniałyby uznanie, że zachodzą podstawy do zastosowania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.