VI SA/Wa 2469/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi S. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] marca 2007 r. 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego S. C. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] utrzymana została w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2007 r. w przedmiocie nałożenia na S. C. kary pieniężnej w wysokości 1000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu. Uchybienie to stwierdzono podczas kontroli pojazdu przeprowadzonej w dniu 24 sierpnia 2006 r. w W. [...]. Na skutek skargi S. C. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Sąd ten wyrokiem z dnia 17 grudnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1544/07 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, stwierdzając, że nie podlegają one wykonaniu oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego koszty postępowania sądowego. Sąd I instancji uznał, że skarżący nie może być adresatem nałożonych na niego sankcji administracyjnych, bowiem zgodnie z treścią art. 4 pkt 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 akt ten nie ma zastosowania do przewozów dokonywanych pojazdami przeznaczonymi do przewozu osób wykonywanego w ramach usług regularnych, których droga przebiegu przekracza 50 km. Skarżący wykonujący takie przewozy nie miał więc obowiązku przeprowadzania kontroli okresowej urządzeń zamontowanych w pojeździe, bowiem w tym stanie faktycznym nie miał obowiązku posiadania urządzenia rejestrującego. Zdaniem Sądu oficjalna wersja rozporządzenia w j. angielskim dotycząca punktu 3 artykułu 4 zawiera unormowanie "does not exceed 50 kilometers", co należy przetłumaczyć jako "nie przekracza 50 kilometrów". Z powyższego wynika, że w tym zakresie mamy do czynienia z ewidentnym błędem dotyczącym nieprawidłowego przekładu aktu prawnego Wspólnot Europejskich na język ojczysty państwa członkowskiego - w tym wypadku jest nim język polski. W tej sytuacji, zdaniem Sądu I instancji, organ nie przeprowadzając postępowania mającego na celu wyjaśnienie okoliczności dotyczących błędnego przekładu aktu prawnego nie był upoważniony do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej. Z tego względu doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., co skutkowało uchyleniem decyzji organów obu instancji. Naczelny Sąd Administracyjny na skutek skargi kasacyjnej organu wyrokiem z dnia 7 listopada 2008 r., sygn. akt II GSK 452/08 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzając na rzecz organu od skarżącego 280 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za zasadną, gdyż Sąd I instancji kwestie związane z treścią aktu prawnego wadliwie uznał za element stanu faktycznego sprawy, podczas gdy kwestia ta dotyczy obowiązywania normy prawnej i jej wykładni, a nie sfery ustalenia faktów. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że polska wersja językowa art. 4 pkt 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 była wadliwa. Z tego też względu zachodziła potrzeba rozważenia, czy skarżący działał w zaufaniu do treści mającego w sprawie zastosowanie przepisu w polskiej wersji językowej, czy też nie zastosował się do jednolitej wersji tego przepisu przyjętej w prawie wspólnotowym. Po przeanalizowaniu orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, wydanego na tle braku publikacji aktu prawnego w języku nowego państwa członkowskiego Sąd II instancji zlecił rozważenie Sądowi I instancji czy to orzecznictwo ma odpowiednie zastosowanie do sytuacji, jaka miała miejsce w przedmiotowej sprawie, a mianowicie wadliwego tłumaczenia aktu prawnego w języku polskim, który to język jest tu językiem urzędowym Unii Europejskiej wobec podmiotów w państwie polskim. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można również oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając powyższe na uwadze Sąd po ponownym rozpoznaniu sprawy uznał, iż skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają prawo. W niniejszej sprawie spór dotyczył kwestii obowiązywania wobec skarżącego normy art. 4 pkt 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego w zw. z art. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym przy uwzględnieniu okoliczności, że przepis ten został wadliwie przetłumaczony na język polski. Jak to wskazał Naczelny Sąd Administracyjny rozporządzenie wspólnotowe jest aktem prawnym wydawanym przez organy wspólnotowe i jest ono we wszystkich swoich częściach wiążące i obowiązuje bezpośrednio w każdym Państwie Członkowskim. Z art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wynika również zasada pierwszeństwa rozporządzeń wspólnotowych w wypadku kolizji z ustawami. Z samego brzmienia art. 254 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską wynika, że rozporządzenie może wywoływać skutki prawne wyłącznie, jeżeli zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, który publikuje się w dwudziestu językach urzędowych, w tym w języku polskim. W tym stanie rzeczy fakt opublikowania błędnie przetłumaczonego na j. polski rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 nie może pozostać bez wpływu na sferę odpowiedzialności skarżącego za przypisane mu naruszenie przepisów prawnych. Według oceny Sądu I instancji dotychczasowe orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, omówione w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i wydane na tle braku publikacji aktu prawnego w języku nowego państwa członkowskiego znajduje odpowiednie zastosowanie w niniejszej sprawie a mianowicie wadliwego tłumaczenia aktu prawnego w języku polskim. Nie można zarzucić skarżącemu, że nie zastosował się do prawidłowej wersji art. 4 pkt 3 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85, albowiem działał on w zaufaniu do treści mającego w sprawie zastosowanie przepisu w polskiej wersji językowej i nie powinien ponosić odpowiedzialności za błędne tłumaczenie tego aktu prawnego, gdyż to na wspólnotowej administracji ciążył obowiązek udostępnienia w dniu przystąpienia całego dorobku wspólnotowego we wszystkich językach urzędowych Unii. Z powyższych względów Sąd uznał, że organy orzekające w niniejszej sprawie nie były upoważnione do stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w zakresie dotyczącym tej sprawy, a zatem nie mogły wskazać jako podstawę materialnoprawną odpowiedzialności skarżącego art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Tak więc z uwagi na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] marca 2007 r. należało uchylić na mocy art. 145 § 1 pkt 1 a) p.p.s.a. Rozstrzygnięcie jak w pkt 2 i 3 wyroku Sąd oparł na art. 152 i 200 p.p.s.a.