VI SA/Wa 2469/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Piotr Borowiecki Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w części dotyczącej zmiany lokalizacji punktu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2010 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w [...] na rzecz skarżącej E. Sp. z o.o. z siedzibą we W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. w przedmiocie odmowy zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2008 r., udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], w części dotyczącej zmiany lokalizacji jednego punktu przy na automatach o niskich wygranych. Jak wynika z akt sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. udzielił Spółce z o.o. [...] z siedzibą we W. przy ul. [...], zwaną dalej "Stroną", lub "Spółką" zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 72 punktach gier na terenie województwa [...]. Wnioskiem z dnia [...] października 2009 r. Strona zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w W. o zmianę zezwolenia w trybie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) w części dotyczącej zmiany lokalizacji jednego punktu gry na automatach o niskich wygranych. W związku z opublikowaniem w dniu 9 października 2009 r. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323) zmieniającej kompetencje organów udzielających zezwolenia w zakresie gier i zakładów wzajemnych, pismem nr [...] z dnia [...] października 2009 r., Spółka została poinformowana przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. o zmianie z dniem [...] października 2009 r. właściwości organów w przedmiocie udzielania zezwoleń na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, z późn. zm.) oraz, że wszelkie wnioski związane z udzielonymi Stronie zezwoleniami na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], jak i wnioski o udzielenie nowych zezwoleń należy składać do Dyrektora Izby Celnej w W. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej w W. w ww. piśmie zawiadomił Spółkę, że jej akta zgromadzone w Izbie Skarbowej w W., w tym sprawy wszczęte na podstawie wniosków skierowanych do tego organu, a niezakończone przed dniem wejścia w życie wyżej przywołanej ustawy o Służbie Celnej, zostaną przekazane zgodnie z właściwością do Dyrektora Izby Celnej w W., do dnia [...] listopada 2009 r. Wniosek Spółki z dnia [...] października 2009 r. został przekazany do Dyrektora Izby Celnej w W. w dniu [...] listopada 2009 r. Po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] października 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w W., zwany dalej "organem zezwalającym", decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. odmówił zmiany decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], w części dotyczącej zmiany lokalizacji jednego punku gry na automatach o niskich wygranych. W uzasadnieniu decyzji organ zezwalający pierwszej instancji, powołał się na ustawę z dnia 19 listopada o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, z późn. zm.), zwanej dalej "u.g.h." która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2010 r. Organ zezwalający w pierwszej kolejności przywołał przepis art. 8 powołanej powyżej ustawy stanowiący, że do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej. Organ zezwalający podkreślił, że zgodnie z art. 253a § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony. W myśl postanowień art. 118 ustawy o grach hazardowych, do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Organ zezwalający powołując się na treść art. 135 ust. 1 u.g.h. wskazał, że zezwolenia udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy w zakresie gier na automatach o niskich wygranych mogą być zmieniane na zasadach określonych w ustawie przez organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2, który stanowi, że w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych. Wobec powyższego uregulowania organ zezwalający pierwszej instancji stwierdził, że w jego ocenie nie można dokonać zmiany decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w W. nr [...]z dnia [...] grudnia 2008 r. w trybie art. 253a § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, bowiem sprzeciwia się temu przepis szczególny art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Treść art. 135 ust. 1 u.g.h. dopuszcza zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, jednakże w ust. 2 tego przepisu jednoznacznie zastrzega, że w wyniku takich zmian nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gier. Ponadto organ zezwalający w uzasadnieniu podkreślił, że analizując akta sprawy dotyczące wniosku z dnia [...] października 2009 r. w kontekście przepisów ustawy o grach hazardowych wypełniając żądanie Strony naruszyłby treść art. 135 ust. 2 u.g.h. Spółka wniosła odwołanie od decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Spółka zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 8 i art. 9, w związku z art. 1 akapit pierwszy pkt 1, pkt 3 i pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998), w związku z § 4, § 5, § 8 i § 10, w związku z pkt 1a, pkt 2, pkt 3 i pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039, z późn. zm.); 2) art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 253a ustawy - Ordynacja podatkowa; 3) art. 51 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a), w związku z art. 8, art. 118 i art. 135 ust. 1 u.g.h.; 4) art. 2, art. 7 oraz art. 91 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483), zwanej dalej "Konstytucją RP" w związku z art. 2 Aktu dotyczącego przystąpienia (...) Rzeczypospolitej Polskiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej zawartego w Traktacie z dnia 16 kwietnia 2003 r. dotyczącym przystąpienia (...) Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej; 5) zasad wynikających z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, tj. orzeczeń: z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie C-267/03 postępowania karnego przeciwko Larsowi Erikowi Staffanowi Lindbergowi, z dnia 4 czerwca 2009 r. w sprawie C-109/08 Komisja v. Grecja, z dnia 30 kwietnia 1996 r. w sprawie C-194/94 CIA Security International SA v. Signalson SA i Securitem SPRL, z dnia 5 czerwca 2007 r. w sprawie C-170/04 Klas Rosengren i inni v. Riksaklagaren, z dnia 22 czerwca 1989 r. w sprawie C-103/88 Fratelli Constanzo SpA v. Comune di Milano, z dnia 11 lipca 2002 r. w sprawie C-62/00 Marks & Spencer plc v. Commissioners of Customs & Excise poprzez zastosowanie przepisu art. 135 ust. 2 u.g.h., mimo iż z powodu braku jego uprzedniej notyfikacji narusza on wspomniane wyżej przepisy prawa Unii Europejskiej oraz Konstytucji RP i umów międzynarodowych i w konsekwencji odmawia dokonania zmiany udzielonego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]; 6) art. 121 § 1, art. 124, art. 125 § 1 i § 2, art. 139 § 1 i § 2 oraz art. 140 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa; 7) art. 7, art. 8, art. 11, art. 12 § 1 i § 2, art. 35 § 1, § 2 i § 3 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez nieuzasadnioną okolicznościami oraz stanem sprawy zwłokę w jej rozpatrzeniu, co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji w 2010 r., tj. po wejściu w życie przepisu art. 135 ust. 2 u.g.h., przewidującego zakaz dokonania zmian zezwolenia w zakresie objętym wnioskiem odwołującej, a nadto poprzez brak zawiadomienia odwołującej o niezałatwieniu sprawy w terminie. Ponadto Spółka w ww. odwołaniu wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz wydanie zgodnie ze złożonym wnioskiem decyzji w sprawie zmiany decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w W. w trybie art. 200 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa poinformował Stronę o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Organ rozpoznając odwołanie wyraził pogląd, iż skoro w myśl art. 8 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2010 r. u.g.h. do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, zastosowanie ma również przepis art. 135 ust. 2 u.g.h. zakazujący dokonywania zmian wydanego zezwolenia w taki sposób, że w wyniku tych zmian może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszania liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych. Organ uznał za niezasadny zarzut bezskuteczności przepisów ustawy o grach hazardowych w zakresie wskazanym przez stronę ze względu na podnoszone przez nią naruszenie procedury notyfikacyjnej określonej w dyrektywie 98/34/WE. Organ uznał bowiem, że MF stanął na stanowisku wyrażonym w oficjalnym komunikacie, że przepisy u.g.h. nie wymagają notyfikacji Komisji Europejskiej, gdyż nie zawierają przepisów technicznych. Uprawnienie MF do zajęcia stanowiska w powyższym przedmiocie wynikało z art. 38a ustawy z 4 września 1997 r. o działaniach administracji rządowej (Dz. U. 2007 r., Nr 65, poz. 437 ze zm.). Organ uznał za niezasadne zarzuty odnoszące się do naruszenia zasady zaufania (art. 121 o.p.), gdyż organ miał obowiązek zastosować się do nowych, mniej korzystnych dla strony norm prawa i nie miał w tym zakresie dowolności. W jego ocenie nie doszło do naruszenia zasad konstytucyjnych (art. 2 i 7 Konstytucji RP), gdyż organy podatkowe wydały swoje rozstrzygnięcie w oparciu o przepisy ustawy z 19 listopada 2009 r. u.g.h., który jest aktem obowiązującego prawa, nie pozostającym w kolizji z żadnym bezpośrednim aktem normatywnym stanowionym przez prawo unijne. Zarzuty przekroczenia terminów załatwienia sprawy nie miały natomiast, w ocenie organu, wpływu na treść jej rozstrzygnięcia. Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 8 i art. 9, w związku z art. 1 akapit pierwszy pkt 1, pkt 3, pkt 4 i pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998), w związku z § 4, § 5, § 8 i § 10, w związku z § 2 pkt 1a, 2, 3 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039, z późn. zm.); - art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 253a oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) in principio ustawy - Ordynacja podatkowa; - art. 51 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a), w związku z art. 8, art. 118 i art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, z późn. zm.), zwanej dalej "u.g.h."; - art. 2, art. 7 oraz art. 91 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483), zwana dalej "Konstytucją RP" w związku z art. 2 Aktu dotyczącego przystąpienia (...) Rzeczypospolitej Polskiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej zawartego w Traktacie z dnia 16 kwietnia 2003 r. dotyczącym przystąpienia (...) Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej; - zasad wynikających z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, tj. orzeczeń: z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie C-267/03 postępowania karnego przeciwko Larsowi Erikowi Staffanowi Lindbergowi, z dnia 4 czerwca 2009 r. w sprawie C-109/08 Komisja v. Grecja, z dnia 30 kwietnia 1996 r. w sprawie C-194/94 CIA Security International SAv. Signalson SA i Securitem SPRL, z dnia 5 czerwca 2007 r. w sprawie C-170/04 Klas Rosengren i inni v. Riksaklagaren, z dnia 22 czerwca 1989 r. w sprawie C-103/88 Fratelli Constanzo SpA v. Comune di Milano, z dnia 11 lipca 2002 r. w sprawie C-62/00 Marks & Spencer plc v. Commissioners of Customs & Excise poprzez zastosowanie przepisu art. 135 ust. 2 u.g.h., iż z powodu braku jego uprzedniej notyfikacji narusza on wspomniane wyżej przepisy prawa Unii Europejskiej oraz Konstytucji RP i umów międzynarodowych i w konsekwencji odmawia dokonania zmiany udzielonego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]; - art. 121 § 1, art. 124, art. 125 § 1 i § 2, art. 139 § 1 i § 2 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy - Ordynacja podatkowa; - art. 7, art. 8, art. 11, art. 12 § 1 i § 2, art. 35 § 1, § 2 i § 3 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji mimo, iż wydana została z nieuzasadnioną okolicznościami oraz stanem sprawy zwłokę i poprzedziło ją podejmowanie przez organ pozornych, niezgodnych ze wskazanymi przepisami działań mających zwłoką tę uzasadnić co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji w 2010 r., tj. po wejściu w życie przepisu art. 135 ust. 2 u.g.h., przewidującego zakaz dokonania zmian zezwolenia w zakresie objętym wnioskiem Skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w decyzji. Postępowanie sądowoadministracyjne było zawieszone w związku z pytaniem prawnym skierowanym do Trybunału Konstytucyjnego o zgodność z konstytucją art. 135 ust. 2 u.g.h. w związku z udzieleniem odpowiedzi o zgodności ww. przepisu z konstytucją RP, postępowanie w sprawie podjęto. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warwszawie zważył, co następuje: Skarga zawiera zasadny zarzut naruszenia art. 1 akapit 1 pkt 1 pkt 11 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych w zw. z odp. § 5 Rozporządzenia RM z 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 z późn. zm.). Wbrew stanowisku prezentowanemu przez Dyrektora Izby Celnej w W. , istotna w sprawie kwestia technicznego charakteru przepisu art. 135 ust. 2 u.g.h. nie została w sposób dostateczny wyjaśniona w toku postępowania administracyjnego, co uniemożliwia kontrolę zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia, jako przedwczesnego. Należy w tym miejscu wskazać na treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 lipca 2012 r. sygn. C-213/11 (www.eur-lex.europa.eu 11710754) wydanego na skutek pytania prejudycjalnego przedstawionego przez WSA w Gdańsku na podstawie art. 267 TFUE. Jak wynika z tez zawartych w ww. wyroku, przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju, jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gier, stanowią potencjalne "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, a dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. Trybunał nie zaliczył przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych do "przepisów technicznych" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, takich, jak "specyfikacje techniczne" (w rozumieniu art. 1 pkt 3 dyrektywy) oraz "zakazy" (określone w art. 1 pkt 11 dyrektywy). Stwierdził natomiast, że przepisy krajowe można uznać za "inne wymagania" w rozumieniu art. 1 pkt 4 dyrektywy 98/34/WE, jeżeli ustanawiają one "warunki" determinujące skład, właściwości lub sprzedaż produktu. Zakazy wydawania, przedłużania oraz zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami mogą bowiem, według Trybunału, bezpośrednio wpływać na obrót tymi automatami (pkt. 35-36). W kontekście powyższych rozważań Trybunału konieczne będzie zatem przeprowadzenie ustaleń, czy przedmiotowy zakaz dokonywania zmian w wydanym zezwoleniu w odniesieniu do lokalizacji prowadzonej działalności, wiążący użytkowników automatów do gier o niskich wygranych podmioty prowadzące działalność gospodarczą w omawianej dziedzinie), może wpływać w istotny sposób na ich właściwości lub sprzedaż. Powyższe ustalenia winny uwzględniać okoliczność, iż ograniczeniu liczby miejsc, w których dopuszczalne jest prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, towarzyszy zmniejszenie ogólnej liczby kasyn gry, jak również liczby automatów, które mogą być w nich użytkowane. Nadto ustalenia te, winny zawierać analizę możliwości – bądź jej braku – zaprogramowania lub przeprogramowania automatów do gier o niskich wygranych w celu wykorzystywania ich w kasynach, jako automaty do gier hazardowych, co pozwoliłoby na wyższe wygrane, a więc spowodowałoby większe uzależnienie graczy (pkt 37-39). Reasumując, Sąd uznał stanowisko organu, zgodnie z którym ustawa o grach hazardowych nie zawiera przepisów technicznych, a zatem nie podlegała obowiązkowi notyfikacji Komisji Europejskiej, za przedwczesne. Zgodnie ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 691/12), które Sąd w niniejszej sprawie podziela, zbadanie powyższej kwestii w świetle rozważań Trybunału Sprawiedliwości UE zawartych w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. będzie obowiązkiem organu przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Dyrektor Izby Celnej w W. , dokonując oceny charakteru prawnego kwestionowanych przepisów ustawy o grach hazardowych, w pierwszej kolejności odniesie się do powołanego wyroku TSUE, uwzględniając wskazaną tam wykładnię pojęcia "przepisu technicznego". Należy podkreślić bowiem, iż omawiany wyrok jest elementem polskiego porządku prawnego w świetle art. 120 Ordynacji podatkowej – jest zatem wiążący dla organów administracji publicznej. Niezależnie od powyższego, dla wszechstronnego zbadania sprawy, organ nie powinien pominąć rozważenia kwestii, czy zakwestionowane przepisy ustawy o grach hazardowych mogłyby być zwolnione od wymogu podlegania przepisom Dyrektywy 98/34/WE, z powołaniem się na pkt 4 preambuły tej dyrektywy. W myśl ww. przepisu - bariery w handlu wypływające z przepisów dotyczących produktu są dopuszczalne jedynie tam, gdzie są konieczne do spełnienia niezbędnych wymagań oraz gdy służą interesowi publicznemu, którego stanowią gwarancję. Z uwagi na powyższe, w myśl art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, wstrzymując jej wykonalność na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach rozstrzygnął na podstawie art. 200 p.p.s.a.