VI SA/Wa 2469/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2018 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2017 r.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (zwane dalej organem/SKO) decyzją z [...] października 2017 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania J. L. (zwanego dalej stroną/skarżącym) od decyzji Prezydenta m. W. (zwanego dalej organem I instancji) z dnia [...] maja 2017 r., uchyliło decyzję organu I instancji w całości i w tym zakresie orzekło o wymierzeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego ul. [...] w W. w rejonie nr [...] w dniach 1 lutego 2017 r. - 28 lutego 2017 r. bez zezwolenia zarządcy drogi, przez umieszczenie w nim reklamy o treści "[...]" o łącznej pow. 2,415 m2 nr w wysokości 1 893,36 złotych. Organ I instancji wskazał, że w dniu [...] lutego 2017 r. pracownicy Wydziału Kontroli Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich przeprowadzili kontrolę pasa drogowego ul. [...] w rej. nr [...], podczas której stwierdzono umieszczenie w nim reklamy o treści: "[...]" bez wymaganego przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U z 2016 r., poz. 1440 ze.zm.; udp) zezwolenia zarządcy drogi. W dniu [...] grudnia 2016 r. Zakład Remontów i Konserwacji Dróg – Zespół Geodetów dokonał pomiaru reklamy tachimetrem elektronicznym marki [...] oraz naniósł na mapę pomiar wraz z usytuowaniem z granicą działki drogowej. Podniesiono, że zgodnie z art. 40 ust. 12 udp za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust 2, 2a lub 2c zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6. Wysokość kary za samowolne zajęcie pasa drogowego stanowi iloczyn niżej wymienionych wartości: 1. powierzchni reklamy (część umieszczona w pasie drogowym) - 2 x 2,40 m - 4,80 m2; 2. stawki kar, która zgodnie z art. 40 ust. 12 udp stanowi dziesięciokrotność opłaty ustalonej na podstawie Uchwały Rady m. st. Warszawy Nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości sławek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz.U. Woj. Maz. z 2004 r. Nr 148, poz. 3717 ze zm.) – poz. 19a załącznika Nr 3 dla drogi wojewódzkiej - reklamy ciemne o powierzchni przekraczającej 3 m2 do 9 m2 włącznie: - 4,10 zł x 10 = 41,00 złotych; 3. liczby dni zajęcia pasa drogowego - (29 stycznia - 1 marca 2017 r.): - 32 dni i wynosi: 4,80 m2 x 41,00 złotych x 32 dni = 6 297,60 złotych. Organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się protokół nr [...] oraz nr [...] z przeprowadzonej kontroli pasa drogowego oraz dokumentacja fotograficzna opatrzona datą [...],[...],[...],[...],[...],[...] lutego 2017 r. i [...] marca 2017 r. Powyższe kontrole pasa drogowego ul. [...] w W. w rejonie nr [...] potwierdziły zlokalizowanie reklamy o treści ." [...]". Pomiaru powierzchni reklamy dokonano podczas oględzin w dniu [...] lutego 2017 r.. poprzez wskazanie powierzchni reklamy 4,8 m2 Odnotowano również, że reklama jest częściowo nadwieszona nad pasem drogowym i wskazany jest pomiar geodezyjny. Pomiar sytuacyjny został dokonany i wskazano, że część reklamy znajduje się nad działką drogową [...] z obrębu [...] oraz, że ogrodzenie przy reklamie stoi na działce drogowej na głębokość 0,5 m2. Zdaniem organu z akt sprawy nie wynika, aby powierzchnia reklamy ulegała zmianie. Wobec powyższego należy uznać, że pozostawała taka sama w okresie od dnia 1 lutego 2017 r. do dnia 28 lutego 2017 r. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych. Jego zdaniem organ przyjął niewłaściwe liczby powierzchni reklamy bowiem powierzchnia wystająca z działki na teren trawnika (pas drogowy) przy chodniku wynosi 1,5 m2 a nie 2,415 m2. Ponadto zakwestionował 10-ciokrotność kary wynikającej z obciążenia za 1 m2 powierzchni na 1 miesiąc. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej ppsa), Sąd dopatrzył się w działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie nieprawidłowości, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z [...] października 2017 r. uchylająca decyzję organu I instancji z [...] maja 2017 r w całości i w tym zakresie orzekająca o wymierzeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego Nie można w ocenie Sądu odmówić słuszności twierdzeniom skarżącego odwołującego się do przyjęcia przez organy niewłaściwej liczby powierzchni reklamy. Organ wskazał, że w dniu [...] grudnia 2016 r. Zakład Remontów i Konserwacji Dróg -Zespół Geodetów dokonał pomiaru reklamy tachimetrem elektronicznym marki [...]. oraz naniósł na mapę pomiar wraz z usytuowaniem z granicą działki drogowej. W aktach sprawy znajduje się "Sprawozdanie techniczne" z dnia [...] grudnia 2016 r. z którego wynika, że pomiaru dokonano wyżej opisanych urządzeniem. Jednocześnie do akt sporawy nie został dołączony atest/dokument urzędowy potwierdzający możliwość użycia tego urządzenia do tego typu pomiarów, które mogą być podstawą do nałożenia kary. Sąd podziela argumentację prawną przedstawioną przez organy niemniej jednak wobec wątpliwości co do stanu faktycznego nie można uznać, że ta argumentacja jest zasadna w tym konkretnym przypadku. Sąd administracyjny nie czyni w sprawie własnych ustaleń faktycznoprawnych, a jedynie, kontroluje zaskarżony akt pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Jednak taka merytoryczna kontrola może dojść do skutku w warunkach wyczerpujących istotę zagadnienia ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozpatrujący sprawę oraz odpowiedniego (tj. zgodnego z art. 107 § 3 k.p.a.) uzasadnienia decyzji. Inaczej Sąd uchyla decyzję z powodu naruszenia formalnoprawnych zasad prowadzenia postępowania, gdy mogło to rzutować na wynik sprawy, a Sądowi uniemożliwia prześledzenie przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzję. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organ jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasad pogłębiania zaufania obywateli do Państwa (art. 8 k.p.a.). Zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Nadto należy zauważyć, że organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 kpa. Z przyczyn podanych wyżej nie można oczekiwać, że zrobi to za niego Sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję, sprawuje w myśl powołanych wyżej przepisów, kontrolę zgodności z prawem zaskarżonych decyzji i nie może zastępować organu w działaniach do których ten jest ustawowo zobowiązany i uzasadniać zań podjętych rozstrzygnięć. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego co do możliwości nałożenia przez organ kary pieniężnej w wysokości 10-krotności opłaty. Zgodnie z art. 40 ust. 12 udp (ustawy nie nowej, i nie znanej jak twierdzi skarżący) za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust 2. 2a lub 2c a także z przekroczeniem terminu lub o powierzchni większej niż określone w zezwoleniu lub umowie jw. zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6. Ponownie rozpoznając sprawę organ wyjaśni sprawę możliwości użycia tachimetru elektronicznego marki [...]. do dokonania pomiaru, załączy do akt sprawy instrukcje obsługi tego urządzenia oraz jego atest dopuszczający to urządzenie do podejmowania tego typu ustaleń. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.