VI SA/Wa 2471/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Zalewski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2016 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wycofania uznania na atestację pneumatycznych tratw ratunkowych oddala skargę w całości W dniu 11 lutego 2015 r. zostało wszczęte przez Dyrektora Urzędu Morskiego w G. postępowanie administracyjne w sprawie wycofania uznania stacji atestacji P. Sp. z o.o. Stacja Atestacji Sprzętu Ratunkowego w G. w zakresie serwisowania pneumatycznych tratw ratunkowych marki S., nadanego decyzją Dyrektora Urzędu Morskiego w G. z dnia [...] września 2013 r. nr: [...]. W dniu 19 lutego 2015 r. została przeprowadzona kontrola przez upoważnionych przedstawicieli Urzędu Morskiego w G. w siedzibie należącej do strony skarżącej stacji atestacji. W wyniku kontroli sporządzony został protokół Nr rej. [...], raport z kontroli Nr [...] oraz wystawiono trzy karty niezgodności, w których stwierdzono brak posiadanych autoryzacji producenta na poszczególne urządzenia i wyposażenie statku, brak aktualnego uznania producenta atestowanych urządzeń i wyposażenia statku w zakresie jego obsługi serwisowej i atestacji, oraz brak stałego i udokumentowanego kontaktu z producentem poszczególnych urządzeń i wyposażenia statku w celu aktualizacji instrukcji obsługi oraz zapoznania się ze zmianami konstrukcyjnymi i wyposażenia. W trakcie kontroli przedstawiciel kontrolowanego podmiotu podniósł, że G. S.A. w G., dalej: "G. S.A.", zostały wykreślone z Krajowego Rejestru Sądowego po procesie upadłościowym, nie mają następcy prawnego, a S. Sp. z o.o. nie jest następcą prawnym G. S.A. Brak jest też możliwości kontaktu i przedstawienia aktualnego certyfikatu. W tym zakresie przedstawione zostały jedynie kopie certyfikatów wydanych przez G. S.A. dla P. Sp. z o.o. za okres od dnia 25 stycznia 2002 r. do dnia 23 stycznia 2011 r. oraz zaświadczenie Nr [...] z dnia 9 grudnia 1996 r., stanowiące, że stacja w G. jest autoryzowana przez G. S.A. do dnia 9 grudnia 2001 r. W dniu 30 marca 2015 r. przewodniczący zespołu kontrolującego dokonał wpisu w Kartach Niezgodności o braku wprowadzenia działań korygujących przez kontrolowany podmiot. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], Dyrektor Urzędu Morskiego w G., wycofał świadectwo uznania stacji atestacji P. Sp. z o.o. Stacja Atestacji Sprzętu Ratunkowego w G. w zakresie serwisowania pneumatycznych tratw ratunkowych marki S., nadanego decyzją Dyrektora Urzędu Morskiego w G. z dnia [...] września 2013 r. nr: [...]. W uzasadnieniu wskazano, że pismem z dnia 8 września 2014 r. S. Sp. z o.o. producent pneumatycznych tratw ratunkowych wycofał uznanie dla kontrolowanej stacji serwisującej tratwy pneumatyczne marki S. i anulował certyfikat wystawiony w dniu 31 stycznia 2014 r. dla tej stacji. Organ I instancji stwierdził, że oczywistym jest, iż pracownicy stacji nie spełniają warunków wymienionych w § 2 ust. 3 pkt 4 oraz § 3 pkt 4 i 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawie stacji atestacji urządzeń i wyposażenia statku (Dz. U. poz. 296), dalej: "rozporządzenie", a z dostarczonych przez S. Sp. o.o. dokumentów, w szczególności umowy z dnia 31 stycznia 2011 r. o przeniesieniu prawa do produkcji pneumatycznych tratw ratunkowych i praw pochodnych zawartej pomiędzy syndykiem masy upadłości G. S.A. a S. Sp. o.o. wynika, że S. Sp. z o.o. przejął prawa do produkcji pneumatycznych tratw ratunkowych oraz prawa pochodne w celu kontynuowania produkcji tratw. Organ I instancji stwierdził, że z informacji otrzymanych z Urzędu Morskiego w S. wynika, że inspektorzy tego urzędu, po przeprowadzeniu kontroli w dniach 17 marca 2011 r. oraz 15 listopada 2012 r., stwierdzili, że S. sp. z o.o. jest producentem wyposażenia morskiego w zakresie pneumatycznych tratw ratunkowych, a prawa do produkcji i prawa towarzyszące (serwis) spółka ta przejęła od syndyka G. S.A. Z uwagi na terytorialną właściwość dyrektorów urzędów morskich oraz wiodącą rolę Urzędu Morskiego w S. w ramach nadzoru rynku, organ I instancji stwierdził, że nie jest władny podważać wyników kontroli przeprowadzonej przez Inspektorów Urzędu Morskiego w S. i dlatego przyjął, że S. Sp. z o.o. jest producentem wyposażenia morskiego w zakresie pneumatycznych tratw ratunkowych. Pismem z dnia 6 maja 2015 r., P. Sp. z o.o. reprezentowane przez radcę prawnego S.M., wniosło za pośrednictwem Dyrektora Urzędu Morskiego w G. odwołanie do Ministra Infrastruktury i Rozwoju od w/w decyzji. W odwołaniu spółka wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę przedmiotowej decyzji przez potwierdzenie świadectwa uznania stacji atestacji P. Sp. z o.o. przy ul. L. w G. nadanego decyzją Dyrektora Urzędu Morskiego w G. z dnia [...] września 2013 r. nr; [...] w zakresie serwisowania pneumatycznych tratw ratunkowych marki S. W odwołaniu, strona skarżąca zarzuciła: - naruszenie art. 7, art. 15, art. 16 § 1 w zw. z art. 7 § 1, oraz art. 107 i 108 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie. - naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 115 w zw. z art. 112 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe w zw. z art. 354 k.p.c. i art. 58 § 1 k.c. przez ich niewłaściwe zastosowanie, - naruszenie przepisów kodeksu cywilnego, tj. art. 75 § 1 k.c. w zw. z art. 73 § 2 k.c., oraz art. 387 § 1 k.c. przez ich niezastosowanie, - naruszenie prawa materialnego, tj. § 2 ust. 3 pkt 4 oraz § 3 pkt 4 i 6 rozporządzenia, przez ich niewłaściwie zastosowanie, - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim w zw. z art. 104 K.p.a. Ponadto przy piśmie z dnia 21 maja 2015 r. strona przedłożyła dokument, który w jej ocenie mógłby w istotny sposób przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w którym to piśmie Dyrektor Urzędu Morskiego w S. stwierdza w piśmie z dnia 30 marca 2015 r., że nie posiada aktu administracyjnego (decyzji lub rozstrzygnięcia innego typu), na podstawie którego spółka S. Sp. z o.o. nabyła prawa do produkcji tratw ratunkowych produkcji G. S.A., wykreślonej z rejestru KRS z tytułu zakończonego postępowania upadłościowego oraz nie posiada aktu administracyjnego, ustalającego wobec spółki S. Sp. z o.o. statusu tej spółki jako producenta pneumatycznych tratw ratunkowych marki S. Wobec powyższego niedopuszczalne jest przyjęcie stanowiska zakładającego, że przejście praw do produkcji pneumatycznych tratw ratunkowych marki S., z przedsiębiorstwa G. S.A. na spółkę S. Sp. z o.o. zostało wiążąco przedstawione przez inny organ administracji, co z kolei obliguje organ odwoławczy do rozstrzygnięcia nadzorczego względem zaskarżonej decyzji organu I instancji. Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania P. Sp. z o.o., reprezentowanego przez radcę prawnego S.M., od decyzji Dyrektora Urzędu Morskiego w G. z dnia [...] kwietnia 2015 r. w sprawie wycofania uznania stacji atestacji P. Sp. z o.o. Stacja Atestacji Sprzętu Ratunkowego w G. w zakresie serwisowania pneumatycznych tratw ratunkowych marki S., nadanego decyzją Dyrektora Urzędu Morskiego w G. z dnia [...] września 2013 r., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ podniósł, że zgodnie z art. 17 ust. 5 ustawy, dyrektor urzędu morskiego, na podstawie negatywnych wyników kontroli, w drodze decyzji cofa uznanie lub odmawia wydania świadectwa uznania. Kontrola należącej do strony skarżącej stacji atestacji w G., przeprowadzona została przez upoważnionych przedstawicieli Dyrektora Urzędu Morskiego w G. na podstawie i w granicach wyznaczonych przepisami art. 17 ustawy oraz wykonywana była zgodnie z kompetencjami określonymi w art. 42 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934, z późn. zm.). Formalny przebieg tej kontroli nie był kwestionowany przez stronę skarżącą, a prawidłowość jej przeprowadzenia nie budzi również wątpliwości organu II instancji. Przeprowadzona kontrola potwierdziła, że kontrolowana stacja nie spełniła wymagań, o których mowa w § 3 pkt 4 rozporządzenia (brak udokumentowanych kwalifikacji, gwarantujących prawidłową i rzetelną obsługę, naprawę i atestację oraz brak aktualnego uznania producenta atestowanych urządzeń i wyposażenia statku w zakresie jego obsługi serwisowej i atestacji) oraz w § 3 pkt 6 rozporządzenia (brak stałego, udokumentowanego kontaktu z producentem poszczególnych urządzeń i wyposażenia statku w celu aktualizacji instrukcji obsługi oraz zapoznania się ze zmianami konstrukcyjnymi, zmianami wyposażenia i materiałów używanych do produkcji właściwego sprzętu). Powyższe uchybienia skutkowały koniecznością wycofania przez organ administracji morskiej uznania tej stacji. Pismem z dnia 13 sierpnia 2015 r. P. spółka z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1.naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 15 §1 k.p.a. w zw. z art.107 § 1 i 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. oraz 138 §1 i 2 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która, z uwagi na braki w zakresie uzasadnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, nie spełnia podstawowych warunków kontroli instancyjnej (tak administracyjnej, jak i sądowej), i która w zw. z tym, powinna podlegać uchyleniu, co w efekcie doprowadziło organ II do pozbawienia strony prawa do wszechstronnego rozpoznania sprawy przed dwie instancje administracyjne; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 §1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. zaniechanie dokonania pełnej kontroli instancyjnej decyzji organu I instancji, wyrażającej się w odmowie rozpatrzenia zarzutów wskazanych w pkt 1-9 petitum odwołania od decyzji organu I instancji, co efektywnie doprowadziło do niemożności kontroli instancyjnej orzeczenia organu odwoławczego z uwagi na brak możliwości weryfikacji stanowiska organu administracji co do tez i wniosków stawianiach przez stronę skarżącą, i co jednocześnie stanowi o rażących brakach uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, które powinny skutkować jej uchyleniem i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania; 3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 104 § 2 k.p.a i art. 107 §1 i 3 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, poprzez odmowę zbadania okoliczności kluczowej na gruncie niniejszego postępowania, tj. rozpatrzenia, czy spółka S. Sp. z o.o. przejęła prawa do produkcji pneumatycznych tratw ratunkowych produkcji G. S.A. w G., a także odmowę wskazania w treści uzasadnienia decyzji, czy organ II instancji uznał, że ww. podmiot jest w ww. zakresie następcą prawnym G. S.A., czy też odmówił mu tego statusu, co w konsekwencji doprowadziło do sytuacji, w której organ nie przeprowadził postępowania dowodowego, a także nie zaprezentował własnego stanowiska co do rozstrzygającej okoliczności faktyczno-prawnej niniejszej sprawy, od której zależy ocena zasadności wniosku o potwierdzenie uznania złożonego przez skarżącą, co z kolei przesądza o nierozpoznaniu przez organ II instancji istoty niniejszej sprawy. Z ostrożności procesowej spółka zarzuciła ponadto: a) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim i § 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawie stacji atestacji urządzeń i wyposażenia statku, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w sytuacji, gdy podmiot będący producentem sprzętu ratunkowego, serwisowanego przez stację atestacji, kończy swój byt prawny, stacja atestacji w celu uzyskania uznania/potwierdzenia świadectwa uznania zobowiązana jest do dostarczenia aktualnych na dzień składania wniosku dokumentów potwierdzających bieżący kontakt z producentem, kwalifikację personelu, uznanie producenta oraz potwierdzenie prowadzenia szkoleń personelu stacji atestacji przez producenta sprzętu ratunkowego, gdy tymczasem taka wykładnia nakłada na podmiot prowadzący stację atestacji obowiązki niemożliwe do realizacji w sensie obiektywnym i jako taka powinna podlegać odrzuceniu, co powinno z kolei przesądzić o przyjęciu stanowiska zgodnie z którym w ww. przypadku uprawnienie do prowadzenia serwisu sprzętu ratunkowego wyprodukowanego przez nieistniejącego przedsiębiorcę zachowują wszystkie uznane przez ten podmiot przed ustaniem jego bytu prawnego stacje atestacji, względnie, że uprawnienie to przysługuje wszystkim podmiotom spełniającym pozostałe wskazane w ww. przepisach wymogi, obiektywnie możliwie co spełnienia, co w konsekwencji doprowadziło organ do bezzasadnej konkluzji, że stacja atestacji skarżącej nie spełnia wymogów wskazanych w ww. przepisach ustawy i rozporządzenia; b) naruszenie prawa procesowego, tj. art. 11 w zw. z art. 112 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe w zw. z art. 354 k.p.c. i art. 58 §1 k.c., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że zbycie praw do produkcji na mocy umowy z dnia 31 stycznia 2011 r., zawartej przez syndyka masy upadłości G. S.A. w G. ze spółką S. Sp. z o.o., które nastąpiło bez zachowania procedury przewidzianej w przepisach prawa upadłościowego, na skutek zupełnie odformalizowanej decyzji Sędziego-Komisarza, podjętej i wykonanej z rażącym naruszeniem przepisów prawa upadłościowego oraz k.p.c., może wywołać skutek prawny w postaci skutecznego przejścia ww. praw do produkcji, gdy tymczasem naruszenie ww. przepisów prowadzi do uznania ww. czynności prawnej za bezwzględnie nieważną, co w efekcie przesądziło o braku jakiejkolwiek sukcesji prawnej pod tytułem syngularnym po G. S.A. w G. i o braku posiadania przez S. Sp. z o.o. statusu producenta sprzętu ratunkowego wyprodukowanego przez G. S.A. w G. Ponadto na wypadek uznania, że S. spółka z o.o. w G. jest producentem marki S., zarzuciła: a) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 387 § 1 k.c. poprzez jego niezastosowanie, tj. przyjęcie, że umowa z dnia 31 stycznia 2011 r., zawarta ze spółką S. Sp. z o.o. skutecznie przeniosła prawa do produkcji P. marki S. na nabywcę (S. Sp. z o.o.), gdy tymczasem umowa ta, jako bezprzedmiotowa i obejmująca świadczenie obiektywnie niemożliwe jest nieważna i nie może wywołać skutku prawnego, co doprowadziło organ do bezzasadnego przyjęcia, że na dzień rozstrzygania niniejszej sprawy S. Sp. z o.o. jest producentem pneumatycznych tratw ratunkowych marki S., w sytuacji, gdy spółka ta takiego statusu nie posiada; b) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 75 1 k.c. w zw. z art. 73 § 2 k.c. poprzez ich niezastosowanie, tj. przyjęcie, że umowa z dnia 31 stycznia 2011 r., zawarta przez syndyka masy upadłości G. S.A. w G. ze spółką S. Sp. z o.o. przeniesienia praw do produkcji P. i praw pochodnych, mająca w istocie (potencjalnie) charakter umowy o zbycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa (niezależnie od treści zarzutu wskazanego w pkt powyżej) może zostać zawarta w formie pisemnej, gdy tymczasem z treści ww. przepisów wynika wprost, że taka umowa powinna mieć formę pisemną z podpisami notarialnie poświadczonymi, a brak tej formy powoduje nieważność czynności prawnej, co w efekcie doprowadziło organ do przyjęcia, że ww. czynność jest ważna, gdy tymczasem ww. czynność prawna jest obarczona sankcją bezwzględnej nieważności, co przesądza o nieskuteczności nabycia praw do produkcji pneumatycznych tratw ratunkowych i praw pochodnych przez S. Sp. z o.o. Wreszcie zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 §1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 2 i 3 ustawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na odmowie zmiany przedmiotowej decyzji w sytuacji, gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika wprost, że decyzja organu I instancji ma charakter decyzji wadliwej, a prawidłowe rozstrzygnięcie powinno obejmować potwierdzenie świadectwa uznania dla stacji atestacji skarżącej w zakresie wnioskowanych modeli pneumatycznych tratw ratunkowych marki S. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a."). Rozpoznając sprawę z punktu widzenia powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W opinii Sądu, poczynione przez organy ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez nie ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Nie doszło do naruszenia praw skarżącej jako strony. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju utrzymująca mocy decyzję Dyrektora Urzędu Morskiego w G. z dnia [...] kwietnia 2015 r. w sprawie wycofania uznania stacji atestacji P. Sp. z o.o. Stacja Atestacji Sprzętu Ratunkowego w G. w zakresie serwisowania pneumatycznych tratw ratunkowych marki S., nadanego decyzją Dyrektora Urzędu Morskiego w G. z dnia [...] września 2013 r. Jak wynika z akt sprawy w dniu 19 lutego 2015 r. w P. Sp. z o.o. Stacji Atestacji Sprzętu Ratunkowego w G. została przeprowadzona kontrola przez upoważnionych przedstawicieli Urzędu Morskiego w G. W wyniku kontroli sporządzony został protokół Nr rej. [...], raport z kontroli Nr [...] oraz wystawiono trzy karty niezgodności, w których stwierdzono brak posiadanych autoryzacji producenta na poszczególne urządzenia i wyposażenie statku, brak aktualnego uznania producenta atestowanych urządzeń i wyposażenia statku w zakresie jego obsługi serwisowej i atestacji, oraz brak stałego i udokumentowanego kontaktu z producentem poszczególnych urządzeń i wyposażenia statku w celu aktualizacji instrukcji obsługi oraz zapoznania się ze zmianami konstrukcyjnymi i wyposażenia. Przeprowadzona kontrola wykazała zatem, że kontrolowana stacja nie spełniła wymagań, o których mowa w § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawie stacji atestacji urządzeń i wyposażenia statku (Dz. U. poz. 296), tj. brak udokumentowanych kwalifikacji, gwarantujących prawidłową i rzetelną obsługę, naprawę i atestację oraz brak aktualnego uznania producenta atestowanych urządzeń i wyposażenia statku w zakresie jego obsługi serwisowej i atestacji oraz w § 3 pkt 6 rozporządzenia tj. brak stałego, udokumentowanego kontaktu z producentem poszczególnych urządzeń i wyposażenia statku w celu aktualizacji instrukcji obsługi oraz zapoznania się ze zmianami konstrukcyjnymi, zmianami wyposażenia i materiałów używanych do produkcji właściwego sprzętu. Mając na uwadze, że zgodnie z art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz.U.2016.281) dyrektor urzędu morskiego, na podstawie negatywnych wyników kontroli, w drodze decyzji cofa uznanie lub odmawia wydania świadectwa uznania, wobec stwierdzonych w wyniku kontroli naruszeń powołanego rozporządzenia, zachodziła uzasadniona podstawa wycofania uznania stacji atestacji P. Sp. z o.o. Stacja Atestacji Sprzętu Ratunkowego w G. w zakresie serwisowania pneumatycznych tratw ratunkowych marki S., nadanego decyzją Dyrektora Urzędu Morskiego w G. z dnia 6 września 2013 r. Zarówno w trakcie kontroli jak i w prowadzonym postępowaniu, strona skarżąca nie przedstawiła aktualnego uznania na serwisowanie pneumatycznych tratw ratunkowych marki S. Podzielić należy stanowisko orzekających w prawie organów, że przedstawione przez stronę skarżącą umowy o współpracy w zakresie prowadzenia serwisu i obrotu handlowego pneumatycznych tratw ratunkowych marki S., zawarte pomiędzy syndykiem masy upadłości G. S.A. w upadłości a P. Sp. z o.o. w okresie 2002 - 2011, nie mogą być uznane za spełnienie wskazanych wymogów ustawy i rozporządzenia, albowiem ostatnia z przedmiotowych umów została zawarta w dniu 24 stycznia 2010 r., a w pkt. 1 rozdziału IV tej umowy postanowiono, że obowiązuje ona na czas określony jednego roku od daty jej podpisania (tj. do dnia 24 stycznia 2011 r.). W dniu 23 stycznia 2011 r., upłynęła natomiast ważność certyfikatu, w którym G. S.A. w upadłości zaświadczał, że "(...) przedsiębiorstwo I. Spółka z o.o. Stacja Atestacji Sprzętu Ratunkowego w G., adres: ul. L., [...] G., Polska zostało uprawnione do prowadzenia serwisu pneumatycznych tratw ratunkowych produkowanych przez S. Sp. o.o. w G.". Również przedstawione przez stronę skarżącą dokumenty wydane przez G. S.A., mające w ocenie tej strony potwierdzać kwalifikacje pracowników (dyplomy uznania zaświadczające o przeszkoleniu I.G. i P.U.), posiadają postanowienia o upływie daty ważności tych dokumentów w dniu 23 stycznia 2011 r. Jak wynika z akt sprawy następcą prawnym G. S.A. w G. jest S. Sp. z o.o., na który zostały przeniesione także prawa do certyfikowania usług serwisowych dla stacji atestacji urządzeń i wyposażenia statku, w tym także dla produkowanych wcześniej przez G. S.A. modeli tratw. Trwający spór prawny pomiędzy skarżącą oraz S. Sp. z o.o. w przedmiocie skuteczności przeniesienia tych praw nie może mieć w tym przypadku istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W ocenie Sądu stanowisko organu administracji w tej materii pozostaje zgodne z prawem, gdyż sama okoliczność zakwestionowania przez skarżącą przeniesienia określonych uprawnień w trybie postępowania upadłościowego nie może stanowić dla organu podstawy do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Dopiero z chwilą stwierdzenia w odrębnym postępowaniu sądowym, iż nie nastąpiło przejście kwestionowanych przez skarżącą praw producenckich na S. Sp. z o.o., jak wywodzi skarżąca, organ, podobnie jak sąd administracyjny, mógłby taką okoliczność w rozpatrywanej sprawie uwzględnić. Na dzień wydania skarżonej decyzji pozostawała jednak w obrocie prawnym rozstrzygnięcie syndyka masy upadłości G. S.A. w przedmiocie przeniesienia praw do produkcji pneumatycznych tratw ratunkowych w pełnym zakresie tj. bez rozgraniczenia na określone modele tych tratw oraz praw towarzyszących (serwis) na S. Sp. z o. o., a skarżąca w ramach przeprowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie uznania (rozszerzenia) jej uprawnień serwisowych nie podważyła skutecznie domniemania nabycia wspomnianych wyżej praw producenckich przez następcę prawnego upadłej spółki. W tych okolicznościach sprawy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.