VI SA/Wa 2473/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Asesor WSA Marek Maliński (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2025 r. sprawy ze skargi R. z siedzibą w D. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego (dalej: "Prezes ULC", "organ"), decyzją z 24 kwietnia 2024 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1-2 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775, dalej: "k.p.a."), art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (Dz. U. z 2023 r., poz. 2110, dalej: "Prawo lotnicze"), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez przewoźnika lotniczego [...] (dalej: "Strona", "Przewoźnik", "Skarżący"), 1) uchylił w całości decyzję z dnia 6 lutego 2024 r. nr [...] nakładającą na Przewoźnika karę pieniężną w wysokości 18 000 złotych w związku z przekazaniem przez przewoźnika nieprawdziwej informacji API dotyczącej lotu z dnia 10 marca 2019 r. nr [...]z K.; 2) nałożył na Przewoźnika karę pieniężną w wysokości 13 500 złotych w związku z przekazaniem przez przewoźnika niepełnej informacji API dotyczącej lotu z dnia 10 marca 2019 r. nr [...]z K.. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 24 czerwca 2019 r. Komendant Placówki Straży Granicznej [...]wystąpił z wnioskiem do Prezesa ULC o wymierzenie kary pieniężnej Przewoźnikowi w związku z przekazaniem nieprawdziwej informacji API za lot nr [...]z K. w dniu 10 marca 2019 r. W uzasadnieniu wniosku o wymierzenie kary przewoźnikowi wyjaśniono, że w dniu 10 marca 2019 r. Przewoźnik przekazał nieprawdziwą informację API lotu [...]z K., dotyczącą danych dokumentów pasażerów: 1. Y. S. - kraj wydania dokumentu POL, a powinno być UKR; 2. S. O. - o treści [...], a powinno być [...]. Do wniosku o wymierzenie kary załączono kopię wniosku o przekazanie danych, kopię potwierdzenia otrzymania wniosku przez Przewoźnika, notatkę urzędową funkcjonariusza SG odpowiedzialnego za sprawdzenie listy API w dniu 10 marca 2019 r. wraz z zrzutem ekranu systemu ZSE 6, obrazującym informację nieprawdziwą przesłaną przez przewoźnika, które znalazły się w systemie API, kopia stron personalnych paszportów pasażerów, wyciąg z oryginalnej listy API. We wniosku Komendant Placówki Straży Granicznej Placówki Straży Granicznej [...]wyjaśnił, że wystąpienie z wnioskiem o przekazywanie informacji API było konieczne w celu usprawnienia kontroli granicznej, tj. wszystkich działań podejmowanych na granicy w odpowiedzi na zamiar przekroczenia tej granicy lub na akt jej przekroczenia. Rozpatrując sprawę w I instancji, Prezes ULC uwzględnił wyjaśnienia złożone we wniosku Straży Granicznej, w związku z czym stwierdził, że Przewoźnik przekazał nieprawdziwą informację API i nałożył – decyzją z dnia 6 lutego 2024 r. - na Przewoźnika karę w wysokości 18 000 złotych. Prezes ULC rozpatrując ponownie sprawę, po przytoczeniu przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie, uznał, że materiał dowodowy zebrany w toku postępowania w I instancji, tj., wniosek o wymierzenie kary, wniosek do Przewoźnika o przekazanie informacji API, kopia notatki urzędowej oraz kopia zwrotnego potwierdzenia odbioru wskazuje, że w związku z lotem z z dnia 10 marca 2019 r. nr [...]z K., Przewoźnik przekazał nieprawdziwą informację dotyczącą danych pasażerów: 1) Y. S. to kraj wydania dokumentu to UKR, podczas gdy informacja API przekazana przez przewoźnika jako kraj wydania POL; 2) S. O. to [...], podczas gdy informacja API przekazana przez przewoźnika zawierała numer dokumentu o treści [...]. Zdaniem organu w przypadku pierwszego z pasażerów przekazana informacja była nieprawdziwa, natomiast w przypadku drugiego niepełna. W odniesieniu do danych API dotyczących pasażerki Y.S., Prezes ULC stwierdził, że art. 202a ust. 3 Prawa lotniczego nie wymienia kraju wydania dokumentu podróży jako składnika informacji API, w związku z czym, przekazanie błędnej informacji o kraju wydania dokumentu podróży nie stanowi przekazania błędnej informacji API. Na tej podstawie Prezes ULC stwierdził, że zachodziły przesłanki do nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej za przekazanie niepełnej informacji API odnośnie danych dokumentu drugiego pasażera. Końcowo, w zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej określone w art. 189f k.p.a. Mając na względzie wpływ, jaki ma przesłanie wadliwej informacji API na zwalczanie nielegalnej migracji i organizację kontroli granicznej nie można – zdaniem organu - stwierdzić, że waga naruszenia przepisów jest znikoma. Prezes ULC stwierdził, że za to samo zachowanie przewoźnik nie został również ukarany karą pieniężną przez inny uprawniony organ administracji publicznej, ani nie został prawomocnie ukarany za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, nie był również prawomocnie skazany za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa ULC z dnia 24 kwietnia 2024 r. Skarżący zaskarżył decyzję w części, tj. w zakresie pkt 2 nakładającym na Przewoźnika karę pieniężną w wysokości 13.500 zł w związku z przekazaniem przez Przewoźnika niepełnej informacji APl dotyczącej lotu z dnia 10 marca 2019 r.,nr [...]z [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 165 § 1 i 3a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm., dalej: "o.p.", "Ordynacja podatkowa") w zw. z art. 120, art. 133 § 1 i 2 oraz art. 165a § 1 o.p., poprzez brak wydania przez organ postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, podczas gdy podmiot, wobec którego Komendant Placówki Straży Granicznej [...]wniósł wniosek o wymierzenie kary pieniężnej, nie istniał już w dniu złożenia tego wniosku, a zatem zaistniała przesłanka jakichkolwiek innych przyczyn dla których postępowanie nie może być wszczęte, co winno skutkować wydaniem przez organ postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 133 § 1 i 2 w zw. z art. 135 w zw. z art. 208 w zw. z art. 247 § 1 pkt. 5 i 6 o.p., poprzez wszczęcie postępowania wobec podmiotu nieposiadającego - zarówno w dniu sporządzenia wniosku o wszczęcie postępowania jak i w dniu jego wszczęcia - zdolności prawnej (podmiot nieistniejący), tj. wobec [...], a następnie poprzez brak umorzenia postępowania w całości z uwagi na jego bezprzedmiotowość, co skutkowało wydaniem decyzji wobec podmiotu nieposiadającego zdolności prawnej, a tym samym winno skutkować stwierdzeniem nieważności wydanej decyzji - a w razie zaś braku podzielenia powyższych zarzutów: 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 209w ust. 5 Prawa lotniczego w brzmieniu sprzed 1 kwietnia 2019 r. w zw. z art. 207 § 1 o.p., w zw. z art. 189c w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez prowadzenie przez organ w obu instancjach postępowania i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w oparciu o przepisy k.p.a., pomimo że do naruszenia prawa doszło przed 1 kwietnia 2019 r. w czasie obowiązywania art. 209w ust. 5 Prawo lotniczego, zatem należało rozważyć całokształt sytuacji prawnej Skarżącego i ocenić kolidujące ze sobą ustawy na podstawie art. 189c k.p.a., co powinno prowadzić organ do wniosku, że ustawa obowiązująca poprzednio, nakazująca stosować przepisy Ordynacji podatkowej do nakładania kar pieniężnych była względniejsza dla Strony, bowiem obejmowała także art. 165b § 1 o.p., przewidujący 6-miesięczny termin na wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem powinno prowadzić do wydania decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji wydanej w I instancji w całości na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit a o.p. i umorzenia postępowania z urzędu na podstawie art. 208 § 1 o.p.; 4. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 165b § 1 w zw. z art. 208 § 1 o.p. w zw. z art. 209w ust. 5 Prawa lotniczego w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w I instancji, pomimo że decyzja wydana została na skutek wszczęcia i prowadzenia przeciwko Skarżącemu postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej po upływie terminu 6 miesięcy od dnia wykonania przez Skarżącego lotu, stanowiącego jednocześnie termin przesłania informacji API, będącej przedmiotem tego postępowania, tj. po upływie terminu przedawnienia prawa do jego wszczęcia, co powinno prowadzić do wydania decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji wydanej w I instancji w całości na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a o.p. i umorzenia postępowania z urzędu na podstawie art. 208 § 1 o.p.; 5. naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 189g § 1 k.p.a. w zw. z art. 208 § 1 o.p. w zw. z art. 209w ust. 5 Prawa lotniczego w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez nałożenie na przewoźnika kary pieniężnej w związku z przekazaniem niepełnej informacji APl, pomimo że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, z uwagi na przedawnienie prawa do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej z uwagi na upływ 5 lat od dnia wykonania przez Skarżącego lotu będącego przedmiotem tego postępowania, tj. po upływie 5 lat od dnia naruszenia prawa, co powinno prowadzić do wydania decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji wydanej w I instancji w całości na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a o.p. i umorzenia postępowania z urzędu na podstawie art. 208 § 1 o.p.; 6. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 w zw. z art. 192 o.p. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w I instancji, pomimo braku zapewnienia czynnego udziału Strony w każdym stadium postępowania i braku wezwania Strony do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów dowodowych w siedmiodniowym terminie na etapie obu instancji, w szczególności mając na uwadze fakt, że: a) Skarżący na etapie I instancji został poinformowany o wyznaczeniu terminu załatwienia sprawy do 29 lutego 2024 r. m.in. z uwagi na możliwość zapewnienia zapoznania się z materiałem dowodowym, następnie Skarżący miał możliwość zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym 6 lutego 2024 r., zaś organ wydał decyzję jeszcze tego samego dnia 6 lutego 2024 r. tj. na 23 dni przed wyznaczonym terminem załatwienia sprawy, b) na etapie II instancji Skarżącemu doręczono 24 kwietnia 2024 r. zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w terminie 5 dni od dnia otrzymania pisma, podczas gdy jeszcze tego samego dnia - 24 kwietnia 2024 r. - organ wydał decyzję administracyjną - pomimo otwartego terminu na zapoznanie się z materiałem dowodowym, a także terminu na załatwienie sprawy wyznaczonego przez organ do 26 kwietnia 2024 r., czym w sposób rażący pozbawił Stronę prawa do oceny zgromadzonego materiału dowodowego i kontroli poczynionych przez organ ustaleń, co miało wpływ na treść decyzji, gdyż okoliczności faktyczne które ustalał organ nie mogły zostać uznane za udowodnione, zgodnie z treścią art. 192 o.p. Mając na uwadze powyższe zarzuty, Przewoźnik wniósł o uchylenie w części zaskarżonej decyzji, tj. w zakresie pkt 2 nakładającego na Przewoźnika karę pieniężną, jak również zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych. Dodatkowo Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów: a. wydruku z irlandzkiego rejestru przedsiębiorców dla spółki [...], wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski, na okoliczność wykreślenia spółki [...]i powstania nowego podmiotu [...], odrębności prawnej pomiędzy spółkami [...]i [...], a także braku przymiotu strony dla spółki [...], b. wydruku z serwisu https://www.companyformations.ie/blog/difference-between-ltd-dac- company-in-ireland/ wraz z tłumaczeniem maszynowym, na okoliczność różnic między irlandzkimi spółkami w formie Limited (LTD) a Designated Activity Company (DAC), skierowania wniosku o wszczęcie postępowania przeciwko [...]oraz braku przymiotu strony pozwanej dla spółki [...], c. wydruku ze strony internetowej organu https://www.ulc.gov.pl/pl/prawa- pasazera/adresy-przewoznikow, na okoliczność posiadania przez Prezesa ULC wiedzy o braku istnienia podmiotu wykonującego przewozy lotnicze na terenie Rzeczpospolitej pod nazwą [...]. W obszernym uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumentację popierającą zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę Prezes ULC wniósł o jej oddalenie a także o dopuszczenie dowodów uzupełniających z dokumentów: zaświadczenia z dnia 15 września 2016 r. z rejestru spółek irlandzkich prowadzonego przez Urząd Rejestracji Przedsiębiorstw (CRO) wraz z jego tłumaczeniem przysięgłym, zrzutu ekranu ze strony internetowej krajowego rejestru spółek irlandzkich (CRO) oraz danych z prowadzonej przez Komisję UE bazy ACOL (Air Carriers Operating Licences) – na okoliczność tożsamości podmiotowej przewoźnika lotniczego [...], dawniej [...]. Skarżący w swym piśmie procesowym z dnia 15 maja 2025 r., w uzupełnieniu dotychczasowego stanowiska, wniósł o zwrócenie się przez Sąd do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji, wprowadzony w brzmieniu przewidzianym przez art. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2020 r., poz. 568) jest zgodny z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, w szczególności: 1. w zakresie w jakim ww. przepis wprowadza okres zawieszenia biegu przedawnienia na czas nieokreślony, z jednoczesnym dopuszczeniem możliwości modyfikacji tego okresu rozporządzeniem, tj. aktem normatywnym niższego rzędu niż ustawa; 2. w zakresie, w jakim ww. przepis wprowadza okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia z mocą wsteczną, a ponadto bez wskazania precyzyjnego terminu rozpoczęcia oraz zakończenia okresu zawieszenia, z uwzględnieniem faktu, że zdarzenie mające rozpocząć bieg, ww. okresu nastąpiło 17 dni przed wejściem w życie ustawy, tj. wprowadzenie w dniu 14 marca 2020 r. stanu zagrożenia epidemicznego rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego, co nastąpiło bez wyrażanej podstawy w przepisach przejściowych, a ponadto bez wskazania szczególnych przyczyn, które mogłyby uzasadniać odstąpienie od konstytucyjnej zasady zaufania do państwa stanowionego przez nie prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie 26 maja 2025 r. postanowił: 1) oddalić wniosek o zwrócenie się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego co do zgodności art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19, z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 2) oddalić wnioski dowodowe zawarte w skardze i odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1615), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał kontroli zaskarżonej decyzji na podstawie powołanego kryterium i stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem, a skarga podlega oddaleniu. Na wstępie Sąd zaznacza, że zbliżone sprawy pod względem faktycznym i tożsame pod względem prawnym, ze skarg przewoźnika na decyzje Prezesa ULC były już przedmiotem rozstrzygnięć tutejszego Sądu, przykładowo wymieniając sprawy o sygn. akt: VI SA/Wa 1886/24, VI SA/Wa 1891/24, VI SA/Wa 1887/24, VI SA/Wa 1876/24, VI SA/Wa 1878/24, VI SA/Wa 1885/24, VI SA/Wa 1892/24. W tychże zbliżonych faktycznie i prawnie sprawach, Przewoźnik podniósł argumentację zbliżoną do podniesionej w skardze w niniejszej sprawie. Sąd rozpoznając wyżej wskazane sprawy, zarzutów skarg nie podzielił i skargi oddalił. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, takie rozstrzygnięcia w pełni aprobuje i przyjmuje za własną argumentację prawną, podniesioną w uzasadnieniach wskazanych wyżej wyroków. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji – w zakresie objętym skargą Przewoźnika - stanowi art. 209u ust. 1 pkt 3 Prawa lotniczego, zgodnie z którym przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wykonywania przewozu lotniczego, który wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 202a, przekazał informację niepełną - podlega karze pieniężnej w wysokości 13 500 zł, za każdy lot, w którym przekazał informację niepełną. Stosownie do art. 209u ust. 2 Prawa lotniczego, kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, Prezes ULC wymierza na uzasadniony wniosek komendanta placówki Straży Granicznej właściwego ze względu na miejsce przekroczenia granicy państwowej przez pasażerów statku powietrznego. Do wniosku tego komendant dołącza akta sprawy wraz z niezbędnymi dowodami. Karę pieniężną, o której mowa m.in. w art. 209u, nakłada Prezes ULC, w drodze decyzji administracyjnej (art. 209w ust. 1 Prawa lotniczego). Art. 202a ust. 1 Prawa lotniczego stanowi, że przewoźnik lotniczy, który wykonuje loty międzynarodowe pasażerskie do lub z Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązany do przekazywania informacji dotyczącej pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego, który będzie lądował na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie zaś z ust. 2 art. 202a powołanej ustawy obowiązku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do lotów pasażerskich między Rzecząpospolitą Polską a innym państwem członkowskim Unii Europejskiej oraz między Rzecząpospolitą Polską a państwem trzecim traktowanym na równi z państwami Unii Europejskiej na podstawie umowy w sprawie włączenia tego państwa we wdrożenie, stosowanie i rozwój dorobku z Schengen. W art. 202a ust. 3 Prawa lotniczego ustawodawca określił, że informacja przekazywana przez przewoźnika lotniczego obejmuje następujące dane: 1) imię lub imiona oraz nazwisko w pełnym brzmieniu; 2) datę urodzenia; 3) numer i rodzaj dokumentu podróży; 4) obywatelstwo; 5) nazwę przejścia granicznego, w którym nastąpi przekroczenie granicy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej; 6) numer lotu; 7) datę i czas startu i lądowania statku powietrznego; 8) liczbę pasażerów statku powietrznego; 9) lotnisko wejścia pasażera na pokład statku powietrznego w celu odbycia lotu. Informacja, o której mowa w przywołanych przepisach, jest przekazywana przez przewoźnika lotniczego na wniosek komendanta placówki Straży Granicznej właściwego ze względu na miejsce przekroczenia granicy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej przez pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego, przy czym komendant ten występuje z wnioskiem, w przypadku gdy jest to konieczne do zwalczania nielegalnej migracji lub usprawnienia kontroli granicznej (art. 202a ust. 4 Prawa lotniczego). Przewidziany w Prawie lotniczym obowiązek przewoźników w zakresie przekazywania danych pasażerów, został ustanowiony w wyniku implementacji dyrektywy Rady 2004/82/WE 29 kwietnia 2004 r. w sprawie zobowiązania przewoźników do przekazywania danych pasażerów (Dz. U. UE. L. z 2004 r. Nr 261, str. 24; dalej: dyrektywa 2004/82/WE). Zakres danych, o których mowa w Prawie lotniczym, objętych obowiązkiem informacyjnym pokrywa się z informacjami wskazanymi w tej dyrektywie. Nieprzekazanie chociażby jednego z elementów informacji skutkuje sankcjami finansowymi nakładanymi na przewoźników lotniczych. Wynika to z motywu 1 dyrektywy 2004/82/WE, w którym wskazano, że w celu skutecznego zwalczania nielegalnej imigracji i polepszenia kontroli granicznej niezbędne jest wprowadzenie przez wszystkie Państwa Członkowskie przepisów ustanawiających zobowiązania przewoźników przywożących pasażerów na terytorium Państw Członkowskich drogą powietrzną. W myśl art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/82/WE Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki do ustanowienia zobowiązania dla przewoźników do przesyłania na wniosek organów odpowiedzialnych za przeprowadzanie kontroli osób na granicach zewnętrznych, przed końcem kontroli, informacji dotyczących pasażerów, których będą wprowadzać przez autoryzowane przejścia graniczne, przez które te osoby wchodzą na terytorium Państwa Członkowskiego, wskazując jednocześnie zakres przekazywanych informacji (art. 3 ust. 2), który jest tożsamy z tym, jaki polski ustawodawca określił w art. 202a ust. 3 ustawy Prawo lotnicze. W dyrektywie zobowiązano też Państwa Członkowskie do podjęcia niezbędnych środków, aby nałożyć sankcje na przewoźników, którzy, w wyniku błędu, nie przesłali danych lub przesłali dane niepełne lub fałszywe, a podejmowane środki powinny zapewnić, że nakładane sankcje są odstraszające, skuteczne i proporcjonalne (art. 4 ust. 1). W ocenie Sądu, Prezes ULC zasadnie uznał, że Przewoźnik wbrew obowiązkowi określonemu w art. 202a Prawa lotniczego, przekazał informację API niepełną za lot objęty zaskarżoną decyzją. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., organ stwierdził, że powyższe okoliczności zostały w tej sprawie ustalone, na podstawie dokumentów załączonych do wniosku Komendanta Placówki Straży Granicznej [...]. Tak ustalonego stanu faktycznego Przewoźnik skutecznie nie zakwestionował. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze wskazać w pierwszej kolejności należy, że organ nie mógł naruszyć w niniejszej sprawie przepisów Ordynacji podatkowej, ponieważ nie miały ona zastosowania w sprawie. Wyjaśnienia wymaga, że do 31 marca 2019 r. obowiązywał norma wynikająca z art. 209w ust. 5 Prawa lotniczego, odsyłająca do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie nakładania kar pieniężnych. Nowelizacją, zawartą w art. 1 pkt 158 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo lotnicze oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 235, dalej: "ustawa nowelizująca"), nadano nowe brzmienie art. 209w Prawa lotniczego, w którym nie zawarto normy wynikającej z dotychczasowego ust. 5 tego artykułu. Nowelizacja ta weszła w życie 1 kwietnia 2019 r. Stwierdzone w zaskarżonej decyzji naruszenie przez Przewoźnika przepisów Prawa lotniczego miało miejsce 10 marca 2019 r. Wszczęcie zaś postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej za to naruszenie nastąpiło pismem z 28 grudnia 2023 r., to jest w czasie, kiedy nie obowiązywał już art. 209w ust. 5 Prawa lotniczego, a zatem do nakładania kar pieniężnych nie miały już wówczas zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej. Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że w sprawach związanych z przewozem lotniczym, o którym mowa w dziale X Prawa lotniczego stosuje się przepisy ustawy Prawo lotnicze w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Zdaniem Sądu, skoro obowiązek przewoźników lotniczych w zakresie przekazywania danych pasażerów był i jest określony w art. 202a Prawa lotniczego, który znajduje się w dziale X Prawa lotniczego, a rozpoznawana sprawa związana jest z przewozem lotniczym (niewykonaniem obowiązku określonego w art. 202a Prawa lotniczego), to od 1 kwietnia 2019 r. w toczącym się postępowaniu administracyjnym należało stosować znowelizowane przepisy Prawa lotniczego, a więc m.in. art. 209w, w nowym brzmieniu, czyli bez odesłania do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej. Brak takiego odesłania oznacza z kolei, że do toczącego się niniejszego postępowania administracyjnego, zastosowanie znajdowały stosowne przepisy k.p.a., w tym odnoszące się do administracyjnych kar pieniężnych. Z tych względów Sąd uznał, że prawidłowe było wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów k.p.a. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w punktach pierwszym i drugim skargi wskazać należy, że skargę w niniejszej sprawie złożył [...]. Skarżona decyzja z 24 kwietnia 2024 r. została wydana na rzecz [...], natomiast wniosek Komendanta Placówki Straży Granicznej [...]dotyczył [...]. Jednakże, według danych zawartych w przedstawionym przez Skarżącego wypisie z Irlandzkiego Rejestru Przedsiębiorców, poprzednia nazwa tej spółki to: [...]. Ponadto z wyjaśnień Przewoźnika i dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że [...]to poprzednia firma Skarżącego. [...]został przekształcony w [...]. Wobec przekształcenia osoby prawnej w inną osobę prawną zachodzi zatem tożsamość podmiotowa Strony, z tego względu wszczęcie postępowania w związku z wnioskiem Komendanta Placówki Straży Granicznej [...], który dotyczył [...]nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a tym bardziej podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji obu instancji. W niniejszej sprawie Sąd nie widzi zatem podstaw, by uznać, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się wobec podmiotu niebędącego stroną w sprawie, co oznacza, że zarzuty skargi w tym zakresie są niezasadne. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w punktach trzecim i czwartym skargi Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie nie miał zastosowania art. 165b O.p., ze względu na nieistnienie w dniu wszczęcia postępowania normy wynikającej z art. 209w ust. 5 Prawa lotniczego, obowiązującej do 31 marca 2019 r., co zostało już wcześniej wyjaśnione. Ponadto, nieskuteczna jest argumentacja Skarżącego, że w sprawie tej należało stosować art. 209w ust. 5 Prawa lotniczego w wersji obowiązującej przed 1 kwietnia 2019 r., jako względniejszy dla niego, ponieważ art. 165b § 1 O.p. i tak nie miałby zastosowania w postępowaniu administracyjnym toczącym się w niniejszej sprawie, to jest sprawie dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów Prawa lotniczego. Stwierdzenie naruszenia obowiązków informacyjnych określonych w ustawie Prawo lotnicze nie nastąpiło bowiem w wyniku kontroli podatkowej ani żadnej innej kontroli, lecz w związku z przeprowadzonymi przez funkcjonariuszy Straży Granicznej czynnościami sprawdzającymi. Wbrew twierdzeniom Przewoźnika, przeciwnego poglądu, co do możliwości zastosowania powołanego przepisu Ordynacji podatkowej tutejszy Sąd nie wyraził w przywołanym w skardze wyroku z dnia 17 sierpnia 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 2850/23. Wyjaśnić ponownie należy, że zgodnie z art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej "W przypadku ujawnienia przez kontrolę podatkową nieprawidłowości co do wywiązywania się przez kontrolowanego z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego oraz niezłożenia przez podatnika deklaracji lub niedokonania przez niego korekty deklaracji w całości uwzględniającej ujawnione nieprawidłowości, organ podatkowy wszczyna postępowanie podatkowe w sprawie, która była przedmiotem kontroli podatkowej, nie później niż w terminie 6 miesięcy od zakończenia kontroli". Wymóg zatem wszczęcia postępowania przed upływem wspomnianego terminu ma zastosowanie do tych sytuacji, gdy postępowanie w sprawie wszczynane jest po uprzednio zakończonej kontroli i - co oczywiste - w wyniku ujawnionych w jej toku nieprawidłowości. To bowiem od daty jej zakończenia biegnie termin na wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania. Wszczęcie zaś tego postępowania następuje w dniu doręczenia stronie tego postanowienia (zob. art. 165 § 4 Ordynacji podatkowej). Jednocześnie wskazania wymaga, że na gruncie przepisów Prawa lotniczego została przewidziana kompetencja Prezesa ULC do przeprowadzania kontroli w określonych przypadkach (por. Dział II Rozdział 3 "Kontrola i postępowanie pokontrolne"). Uwzględniając powyższe, zasadnym staje się wnioskowanie, że przed 1 kwietnia 2019 r., na mocy art. 209w ust. 5 Prawo lotniczego, przepis art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej mógł mieć zastosowanie tylko do tych spraw, które były poprzedzone przeprowadzeniem kontroli przez Prezesa ULC. W sytuacji jednak gdy – tak jak w niniejszej sprawie - postępowanie nie jest taką kontrolą poprzedzane –art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie miał zastosowania. Nie oznacza to, że zastosowanie art.165b Ordynacji podatkowej, następuje tylko w przypadku tożsamości podmiotowej organu przeprowadzającego kontrolę a następnie postępowanie administracyjne. W art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej wprowadzono swoisty obowiązek wszczęcia postępowania w przypadku zaistnienia określonych ustawowo przesłanek. Chodzi tu o wszczęcie postępowania podatkowego w zakresie, który był uprzednio przedmiotem kontroli podatkowej. Podstawowym warunkiem stosowania tej regulacji jest to, aby zaistniała tożsamość przedmiotowa kontroli i postępowania (por. analogicznie pkt 1 i 3 w P. Pietrasz Komentarz do art.165b ustawy - Ordynacja podatkowa, publ. LEX/el). Analizowany przepis nie wymaga tożsamości podmiotowej organu, który przeprowadził kontrolę i organu, który jest zobowiązany do wszczęcia postępowania i określenia lub ustalenia zobowiązania podatkowego lub innych należności, o ile znajdują do nich zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej w zakresie wszczęcia i prowadzenia postępowania. Natomiast art. 165b § 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, w którym to przewidziano sytuację, gdy organ podatkowy otrzymuje informację od organów podatkowych lub od innych organów, tak jak ma to miejsce analogicznie w rozpoznawanej sprawie, uzasadniające wszczęcie postępowania podatkowego (odpowiednio administracyjnego), jest to wyjątek od zasady przedawnienia prawa do wszczęcia postępowania podatkowego dotyczący informacji, która nie przybiera formy sformalizowanego dokumentu kończącego kontrolę jakim jest protokół kontroli, o którym stanowi art. 290 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu systematyka art. 165b Ordynacji podatkowej wskazuje, że informacja określona w jego § 3 pkt 2 ma zostać przekazana do organu uprawnionego w ściśle określonym okresie, tj. po upływie terminu zawitego 6 miesięcy od zakończenia kontroli podatkowej. Zakończenie kontroli następuje zgodnie z art. 291 § 4 Ordynacji podatkowej w dniu doręczenia protokołu kontroli. Wynika stąd, że informacja, o której stanowi art. 165b § 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej nie może stanowić jednocześnie protokołu kontroli, którego doręczenie obliguje organ do wszczęcia postępowania w sprawie nie później niż w terminie 6 miesięcy od zakończenia kontroli. Ten sam dokument urzędowy w postaci protokołu kontroli nie może jednocześnie wyznaczać początku biegu terminu do wszczęcia postępowania i stanowić jako "informacja" podstawy do nie stosowania instytucji przedawnienia prawa do wszczęcia postępowania podatkowego.(por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2016 r. II FSK 1616/14). W rozpoznawanej sprawie, postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej nie było poprzedzone kontrolą, tylko informacją o której mowa w art.165 b § 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, której termin sześciomiesięczny na wszczęcie postępowania nie dotyczy. Przypomnieć bowiem należy, że w sprawie tego rodzaju wszczęcie postępowania następuje na uzasadniony wniosek Komendanta Placówki Straży Granicznej, po stwierdzeniu przez niego, że nie doszło do przekazania informacji bądź też przekazana informacja jest nieprawidłowa lub niepełna (art. 209u ust. 2 Prawa lotniczego). To stwierdzenie nie nastąpiło w wyniku przeprowadzenia kontroli, ale czynności sprawdzających wykonywanych przez Komendanta Placówki Straży Granicznej. Wobec faktu, że w niniejszej sprawie nie było postępowania kontrolnego poprzedzającego wydanie decyzji i nie został spisany protokół kontroli - art. 165 b § 1 Ordynacji podatkowej, nie ma w sprawie zastosowania. Ponadto zaznaczenia wymaga, iż nie chodzi w rozpoznawanej sprawie o jakakolwiek kontrolę, w rozumieniu Słownika Języka Polskiego, ale o sformalizowana procedurę prawną, określoną w przepisach procesowych, bowiem art.165b § 1 Ordynacji podatkowej odnosi 6 -miesięczny termin do kontroli podatkowej określonej ściśle przepisami Ordynacji podatkowej (art. 281-292). Z tych względów kontroli podatkowej o której mowa w art.165b Ordynacji podatkowej, może odpowiadać jedynie kontrola uregulowana w przepisach odrębnych, w tej sprawie Prawa lotniczego, z których jak już Sąd wskazał wyżej, wynika, iż Komendant Placówki Straży Granicznej uprawnień do kontroli nie posiadał, a jedynie Prezes ULC. W tej sytuacji nieuprawnionym jest twierdzenie, że w sprawie doszło do przedawnienia wszczęcia postępowania następującego po przeprowadzeniu kontroli Przewoźnika. Sąd stwierdza również, że upływ czasu, który nastąpił między naruszeniem obowiązku przez Skarżącego (10 marca 2019 r.) a nałożeniem kary za to naruszenie ostateczną decyzją administracyjną (24 kwietnia 2024 r.), nie stanowił przeszkody w wydaniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią art. 189g § 1 k.p.a., administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. Przepisu § 1 nie stosuje się do spraw, w przypadku których przepisy odrębne przewidują termin, po upływie którego nie można wszcząć postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub stwierdzenia naruszenia prawa, w następstwie którego może być nałożona administracyjna kara pieniężna (§ 2 powołanego artykułu). Zdaniem Sądu, w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy nie doszło do określonego w art. 189g § 1 k.p.a. przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Termin przedawnienia nałożenia tej kary biegł od dnia naruszenia art. 202a Prawa lotniczego przez Skarżącego, czyli od 14 marca 2019 r., a zatem – zasadniczo – powinien upłynąć 10 marca 2024 r. Jednakże bieg tego terminu był zawieszony na mocy art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID. Przepis ten stanowił, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Powołany przepis uzyskał takie brzmienie na podstawie art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568, dalej: "ustawa COVID-19"). Ustawa zmieniająca weszła w życie z dniem uchwalenia - tj. z dniem 31 marca 2020 r. - odnosiła się jednak do już istniejącego stanu zagrożenia epidemicznego, który swoją kwalifikację prawną uzyskał wcześniej. Ogłoszenie stanu zagrożenia epidemicznego nastąpiło bowiem z dniem 14 marca 2020 r. na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 433). Art. 15zzr ustawy COVID-19 został uchylony z dniem 16 maja 2020 r. przez art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875). Stosownie do treści art. 68 ust. 6 tej ustawy zmieniającej, terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzr ustawy zmienianej w art. 46, których bieg nie rozpoczął się lub został wstrzymany na podstawie art. 15zzr tej ustawy, rozpoczynają bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Powołana ustawa zmieniająca weszła w życie z dniem 16 maja 2020 r. Podsumowując, przewidziane przepisami prawa administracyjnego terminy przedawnienia (w tym przewidziany w art. 189g § 1 k.p.a.) nie rozpoczynały się w okresie od 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r. (włącznie), a rozpoczęte ulegały zawieszeniu na ten okres. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia nastąpiło zatem na 71 dni i z woli ustawodawcy o ten właśnie okres czasu ów termin został wydłużony. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia: 3 lipca 2024 r. sygn. akt II GSK 2387/23, 23 maja 2024 r. sygn. akt II GSK 1928/23, 21 marca 2024 r. sygn. akt II GSK 2040/21, 23 stycznia 2024 r. sygn. akt II GSK 771/23, a Sąd w składzie orzekającym w pełni go akceptuje. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy decyzja organu odwoławczego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, wydana została 24 kwietnia 2024 r., zatem miało to miejsce jeszcze przed upływem terminu przedawnienia karalności deliktu administracyjnego, który na mocy powyższych uregulowań uległ wydłużeniu do 20 maja 2024 r. Uwzględniając zawieszenie terminu biegu przedawnienia kompetencji orzeczniczej kontrolowanego organu w okresie od 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r., na podstawie art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19, ostateczne rozstrzygnięcie co do istoty sprawy nałożenia kary pieniężnej, nastąpiło zatem przed upływem pięciu lat od stwierdzonego nim naruszenia prawa. Wymaga podkreślenia, że zawieszenie biegu przewidzianego przepisami prawa administracyjnego terminu przedawnienia było jednym ze środków zapobieżenia negatywnym skutkom zaistnienia sytuacji nadzwyczajnej, jaką było zagrożenie epidemiczne SARS-CoV-2. Środek ten był stosowany do już istniejącego - bo ogłoszonego wcześniej - stanu zagrożenia epidemicznego, który w znaczeniu prawnym obowiązywał w określonych ramach czasowych. Normatywne skutki zastosowanego środka zapobiegawczego odnoszą się zatem do całego okresu obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i nie oznacza to w tym przypadku wstecznego działania prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2024 r. sygn. akt II GSK 771/23). Wyjaśnienia wymaga, że Trybunał Konstytucyjny w powołanym przez Skarżącego wyroku z dnia 12 grudnia 2023 r. sygn. akt P 12/22, stwierdził, że art. 15zzr1 ust. 1 ustawy COVID-19 (Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 ze zm.) jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis ten miał następujące brzmienie: "W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, oraz w okresie 6 miesięcy po ich odwołaniu nie biegnie przedawnienie karalności czynu oraz przedawnienie wykonania kary w sprawach o przestępstwa i przestępstwa skarbowe" i nie miał zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Zastosowanie w niniejszej sprawie miał natomiast art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19, odnoszący się do terminów prawa administracyjnego, za jaki należy uznać termin przedawnienia wynikający z art. 189g § 1 K.p.a. Jak wcześniej wskazano, zgodnie z powołanym art. 15zzr ust. 1 pkt 3 "w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres". Już choćby z tego względu bezzasadne byłoby umorzenie postępowania administracyjnego w związku z ww. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Dodatkowo wskazać jednak należy, że w ocenie Trybunału ar. 15zzr1 ust. 1 ustawy COVID-19 godził w zasadę ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa m.in. z tego powodu, że nie został wprowadzony w marcu 2020 r., czyli w początkowym okresie pandemii (który w sposób bezprecedensowy wpłynął na dezorganizację życia publicznego), lecz dopiero po upływie piętnastu miesięcy od wystąpienia epidemii na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, o ile w marcu i kwietniu 2020 r. – czyli w początkowym okresie pandemii COVID-19 – faktycznie występowały problemy z efektywnym funkcjonowaniem organów państwa (co stanowi fakt notoryjny), o tyle postępowania karne były zasadniczo kontynuowane przez cały czas jej dotychczasowego trwania. Stąd też wejście w życie tak daleko idącej normy prawnej – piętnaście miesięcy po ogłoszeniu stanu zagrożenia epidemicznego, a następnie stanu epidemii – zawieszającej wprost instytucję przedawnienia w prawie karnym, musi być uznane za nieproporcjonalne i sprzeczne z art. 2 Konstytucji. Tymczasem znajdujący zastosowanie w rozpoznawanej sprawie art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. wszedł w życie już 31 marca 2020 r. i obowiązywał jedynie do 16 maja 2020 r. Z powołanych względów sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 189g § 1 k.p.a. i wydania zaskarżonej decyzji w warunkach przedawnienia, okazał się bezzasadny. Wskazania przy tym wymaga, że błędne jest przekonanie Skarżącego, że za datę wydania skarżonej decyzji powinien być uznany dzień jej doręczenia. Wydanie, ogłoszenie i doręczenie aktu to bowiem trzy odrębne czynności podejmowane w toku postępowania, które ustawodawca wyraźnie rozróżnia i z którymi łączy różne skutki tak procesowe, jak i materialne (p. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2013 r. sygn. akt I OPS 6/13). Na marginesie jedynie należy zauważyć, że w realiach niniejszej sprawy także samo doręczenie zaskarżonej decyzji miało miejsce 10 maja 2024 r., a więc jeszcze przed upływem terminu przedawnienia karalności deliktu administracyjnego, który przypadał na dzień 20 maja 2024 r. Z kolei powoływane w skardze i w piśmie procesowym z dnia 15 maja 2025 r., wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego i Trybunału Konstytucyjnego dotyczące problematyki przedawnienia zostały wydane w odmiennych stanach faktycznych i prawnych, choć zaistniałych w związku z pandemią COVID-19. W związku z przedstawioną powyżej argumentacją Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zadania pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu w trybie art. 193 Konstytucji o zbadanie czy art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19, wprowadzony w brzmieniu przewidzianym przez art. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2020.568) jest zgodny z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Do uchylenia zaskarżonej decyzji nie mógł doprowadzić także zarzut skargi dotyczący naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu. Podnosząc ten zarzut Skarżący nie wykazał, że przypisywane organowi naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co jest wymagane w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W szczególności nie podał jakie konkretnie - dotychczas nieznane okoliczności lub dowody istotne dla rozstrzygnięcia sprawy - mogłyby zostać przez Skarżącego skutecznie zgłoszone przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu Prezes ULC w zaskarżonej decyzji, prawidłowo stwierdził, że przewoźnik wbrew obowiązkowi określonemu w art. 202a Prawa lotniczego, przekazał niepełną informację API dotyczącej lotu z dnia 10 marca 2019 r., nr FR 3167 z Kijowa. Sąd podziela stanowisko organu o braku podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej za przekazanie niepełnej informacji API na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. W ocenie Sądu, Prezes ULC w sposób uprawniony stwierdził, że waga stwierdzonego naruszenia prawa przez Skarżącą nie była znikoma, trafnie powołując się na cele wprowadzenia obowiązku przekazywania informacji API, a przede wszystkim kwestię usprawnienia kontroli granicznej. Stwierdzone w tej sprawie naruszenie prawa nie miało charakteru znikomego, ponieważ przekazanie Służbie Granicznej niepełnych informacji o danych identyfikujących pasażerów mogło wywołać następstwa sprzeczne z celami, dla realizacji których owe obowiązki przewoźników w zakresie przekazywania danych pasażerów, zostały ustanowione. Przekonująco organ wskazał przy tym na wpływ, jaki ma przesłanie niepełnych informacji API na zwalczanie nielegalnej migracji i organizację kontroli granicznej, na co wskazują wyjaśnienia Komendanta Placówki Straży Granicznej zawarte we wniosku o wymierzenie Przewoźnikowi kary pieniężnej. Sądowi jest przy tym z urzędu wiadomym (w związku z innymi rozpoznanymi już w WSA w Warszawie sprawami ze skarg przewoźnika na decyzje Prezesa ULC w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych za naruszenie obowiązku przekazywania informacji API), że nieprzekazanie bądź przekazanie Straży Granicznej nieprawdziwych, czy też niepełnych informacji API nie było zdarzeniem o charakterze jednostkowym. Zawarte w skardze i w odpowiedzi na skargę wnioski o dopuszczenie dowodów w postępowaniu sądowym nie zostały przez Sąd uwzględnione, zgodnie bowiem z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego prowadzonego ewentualnie przez sąd na tej podstawie nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Z tego punktu widzenia uwzględnienie wniosków dowodowych, nie było niezbędne dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy, albowiem dotychczas zgromadzony materiał dowodowy stwarzał możliwość dokonania oceny legalności zaskarżonej decyzji. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję nie stwierdził również uchybień w zakresie stosowania przez organy przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.