VI SA/Wa 2474/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Ministra Gospodarki o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2012 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 306/12, dotyczącej stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: zawiesić postępowanie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (zwany dalej "WSA w Warszawie") wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2012 r. o sygn. akt VI SA/Wa 306/12 uchylił postanowienie Ministra Gospodarki (zwanego dalej "Ministrem") z dnia [...] listopada 2011r., w którym organ, na podstawie art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej "K.p.a.") i art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 20 października 1994r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2007 r., nr 42, poz. 274 ze. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia "H." spółka komandytowa z siedzibą w K. (zwanej dalej "Spółką"), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, na stanowisko organu w sprawie, zgodnie z którym warunkiem skuteczności wniesienia zażalenia było zachowanie ustawowego terminu do jego złożenia, tj. 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynikało zaś, że Spółka uchybiła ustawowemu terminowi, gdyż postanowienie wyrażające negatywną opinię w sprawie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności, od którego składała przedmiotowe zażalenie, zostało jej doręczone w dniu 7 października 2011r., a więc termin na wniesienie zażalenia upłynął z dniem 14 października 2011r. Spółka złożyła natomiast zażalenie w urzędzie pocztowym w dniu 15 października 2011r., co wynikało ze stempla pocztowego na kopercie, w której zostało przesłane. Natomiast Spółka zarzuciła postanowieniu w sprawie uchybienia terminu naruszenie art. 7, art. 10, art. 77 i art. 81 K.p.a. Spółka wskazała, że przesyłkę zawierającą przedmiotowe zażalenie nadała za pośrednictwem placówki pocztowej w dniu 14 października 2011r. Jednak wskutek błędu na datowniku, na kopercie zawierającej zażalenie, umieszczono stempel z datą 15 października 2011r. Spółka, na potwierdzenie powyższej okoliczności, załączyła do skargi oświadczenie Naczelnika Urzędu Pocztowego w K. z dnia 22 listopada 2011r. Uzasadniając wydany wyrok Sąd odwołał się do art. 75 K.p.a. i stwierdził, że oświadczenie Naczelnika Urzędu Pocztowego jest dokumentem urzędowym. W tej sytuacji Minister powinien uwzględnić ww. dokument. Zdaniem Sądu Spółka spełniła obowiązek dowodowy w zakresie wykazania zachowania terminu do wniesienia zażalenia, gdyż skutecznie poddała pod wątpliwość datę nadania zażalenia. W ocenie Sądu nie była w stanie spełnić tego obowiązku wcześniej, gdyż nie miała świadomości o zaistniałym błędzie, o którym dowiedziała się dopiero z zaskarżonego postanowienia. W chwili wydawania zaskarżonego postanowienia jedyną datą nadania zażalenia był dzień 15 października 2011r. Jednakże w dniu wniesienia skargi data ta nie była już bezsporna i dlatego błędnym było twierdzenie organu, że w tej sytuacji stempel pocztowy jest jedynym dowodem wskazującym na rzeczywistą datę nadania zażalenia. W konkluzji Sąd stwierdził, że Minister dopuścił się zarzucanych mu w skardze naruszeń, a ponadto naruszenia art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."). Powyższy wyrok stał się prawomocny od dnia 31 maja 2012r. W dniu [...] listopada 2012r. Minister wniósł, na podstawie art. 273 § 1 pkt 1 P.p.s.a., ewentualnie na podstawie art. 273 § 2 P.p.s.a., o skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2012r. Minister podniósł, że po zwrocie z Sądu akt postępowania administracyjnego pismem z dnia [...] czerwca 2012r. wystąpił do Naczelnika Urzędu Pocztowego w K., w nawiązaniu do przedmiotowego oświadczenia, z prośbą o przedstawienie kopii dokumentów, które stanowiły podstawę wydania przedmiotowego oświadczenia i wyjaśnienie kwestii dotyczącej podpisu zamieszczonego pod ww. oświadczeniem, a mianowicie, iż osoba podpisująca się jako naczelnik urzędu pocztowego wskazana została jako asystent. Pismem z dnia [...] września 2012r. Wydział Operacyjny Poczty Polskiej S.A. - Centrali Biura Zarządzania Ryzykiem i Zgodnością poinformował, że na podstawie dokumentacji pocztowej oraz wyjaśnień zainteresowanych pracowników ustalono, że przedmiotowa przesyłka została nadana i wyekspediowana przez pracownika Urzędu Pocztowego w K. w dniu 15 października 2011r., zaś Naczelnik Urzędu Pocztowego w treści oświadczenia podała nieprawdziwe dane, iż przedmiotowa przesyłka polecona została przyjęta i wyekspediowana w dniu 14 października 2011r. Dodatkowo poinformowano, iż na oświadczeniu umieszczono nieaktualny odcisk pieczątki służbowej "Naczelnik Urzędu". Według Ministra powyższe oznacza, iż w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania sądowego i uchylenie ww. wyroku oraz oddalenie skargi. Osoba sporządzająca przedmiotowe oświadczenie podpisała się bowiem co prawda własnym imieniem i nazwiskiem, lecz użyła w tym celu pieczęci służbowej "Naczelnika Urzędu", do której nie była uprawniona, albowiem w tym czasie nie zajmowała już tego stanowiska. W ocenie organu pomimo, iż podrobienie bądź przerobienie dokumentu jest przestępstwem, to ustawodawca wyodrębnił takie zachowanie jako osobną przyczynę wznowienia w art. 273 § 1 pkt 1 P.p.s.a., co oznacza, iż wznowienie nie jest uzależnione od ustalenia czynu prawomocnym wyrokiem skazującym. Minister podniósł ponadto, że w przypadku uznania przez Sąd, iż wyżej opisana przesłanka wznowienia postępowania sądowego nie uzasadnia jego wznowienia, należy przyjąć, iż wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 273 § 2 P.p.s.a. - wobec ujawnienia nowych okoliczności faktycznych świadczących o tym, że pogląd Sądu o prawdziwości dokumentu w postaci przedmiotowego oświadczenia był błędny. Taka argumentacja ma zdaniem organu potwierdzenie w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2005r. o sygn. akt II UZ 40/09. Następnie, w związku z pismem tut. Sądu, do akt sprawy w dniu [...] września 2013r. wpłynęła informacja z Komisariatu Policji w K., iż postępowanie w sprawie poświadczenia nieprawdy przez pracownika Poczty Polskiej w K. umorzono z braku znamion czynu zabronionego. Do pisma załączono kopię postanowienia Prokuratury Rejonowej w B. z dnia [...] czerwca 2013r. Na rozprawie w dniu 9 grudnia 2013r. pełnomocnik Ministra złożył do akt sprawy odpis postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] września 2013r., którym to postanowieniem uchylono powołane powyżej postanowienie Prokuratury Rejonowej w B. z dnia [...] czerwca 2013r. Na wniosek pełnomocnika Ministra o dopuszczenie dowodu z przedłożonego postanowienia Sąd działając na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. postanowił dopuścić dowód z postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] września 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 125 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. Sąd mając powyższe na uwadze stwierdził, że równolegle do niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego zostało wszczęte i toczy się dochodzenie w sprawie o przestępstwo określone w art. 271 § 1 k.k. tj. w sprawie poświadczenia nieprawdy w oświadczeniu z dnia 22 listopada 2011r., dotyczącym daty przyjęcia przesyłki "H." Sp. k. w Urzędzie Pocztowym w K. Zdaniem Sądu wynik powyższego dochodzenia będzie miał bezpośredni wpływ na wynik niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej, a zatem zachodzi przesłanka wyrażona w art. 125 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, działając w tym zakresie na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 P.p.s.a.