VI SA/Wa 2484/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Sp. z o.o. z siedzibą w N. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Socjalnej z [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu zakładu pracy chronionej postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji M. Sp. z o.o. z siedzibą w N. (dalej skarżąca) pismem z 14 listopada 2016 r. wniosła do tutejszego Sądu skargą na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Socjalnej z [...] października 2016 r. nr [...]. W treści skargi skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała że w jej ocenie, natychmiastowe wykonanie decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia skarżącej środków finansowych. Podniosła, że w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji oraz uzyskaniem przez nią przymiotu ostateczności po stronie skarżącej powstał obowiązek zgłoszenia korekty w Urzędzie Skarbowym, czy Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych oraz zapłaty powstałych zaległości, które skarżąca szacuje na kwotę ok. 200 tyś zł. Nadmienia, że za dopuszczalnością wniosku przemawia okoliczność, iż wydana decyzja – przynajmniej w sposób pośredni - tworzy po stronie jej adresata nowe obowiązki (nowy stan prawny), ma więc charakter konstytutywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co wynika z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Ponadto do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno zatem wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przechodząc do rozpoznania wniosku podkreślić należy, że skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniosła, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji narazi ją na szkodę z uwagi na konieczność zapłaty powstałych zaległości, których wysokość skarżąca szacuje na kwotę ok 200 tyś zł. W orzecznictwie jednolity jest pogląd, że wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 120/04). W niniejszej sprawie strona wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dołączyła do wniosku żadnych dokumentów wskazujących na jej sytuację finansową. Nie zobrazowała również sposobu ustalenia wysokości ewentualnych zaległości, wynikających z obowiązku zgłoszenia korekt w dokumentach rozliczeniowych ZUS oraz zeznania PIT, na kwotę 200 tyś zł. Nie jest zatem możliwe odniesienie się przez Sąd do ewentualnej szkody, jaką spółka poniosłaby z tego tytułu ponieważ nie jest znany rzeczywisty zakres i skala prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Tym samym nie jest wiadomym, jak wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na sytuację ekonomiczną spółki. W konsekwencji nie można było rozstrzygnąć, czy przedstawiona we wniosku argumentacja uprawdopodabnia powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.