VI SA/Wa 2488/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. Sp. z o.o. z siedzibą w P. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z [...] czerwca 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanowił: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca – H. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika), w terminie oraz w prawidłowym trybie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...], którą nałożono na nią karę pieniężną w kwocie 12.000 złotych. Skarga została właściwie opłacona. Pismem z 7 października 2014 r. (k. 61 akt) skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że Sąd zawiesił w tej sprawie postepowanie z uwagi na pytanie prawne zadane Trybunałowi Konstytucyjnemu przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II GSK 686/13. Mając to na uwadze przywołała, że w innej sprawie - o sygn. akt II SA/Go 498/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, zawieszając z tego samego powodu swoje postępowanie, wstrzymał wykonanie decyzji, która co prawda dotyczyła innego podmiotu, ale zapadła w identycznym stanie faktycznym i prawnym co niniejsza. Skarżąca podniosła także, że zawieszenie niniejszego postępowania oraz trwająca niepewność co do prawa, może doprowadzić do likwidacji prowadzonej przez nią działalności. Nadto podała, że w przypadku korzystnego dla niej wyroku Trybunału Konstytucyjnego wystąpi z roszczeniami odszkodowawczymi, których następstwem będą kolejne dla niej koszty. W jej ocenie niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może pogorszyć więc jej sytuację finansową, a w konsekwencji wyrządzić znaczną i nieodwracalną szkodę. Skarżąca przywołała również, że zawieszenie tej sprawy bez wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powoduje, że organ może w stosunku do niej wszcząć postępowanie egzekucyjne. Nie dość, aż do rozpoznania sprawy przez Sąd, organ zatrzyma automaty, na których gra była urządzana, co spowoduje kolejne straty finansowe dla niej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; W postępowaniu sądowoadministracyjnym zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Jednak od tej zasady prawo przewiduje wyjątek w art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym wskazać, że ww. przesłanki mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie, a ciężar wykazania istnienia tych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy – w niniejszej sprawie na skarżącej. Zanim Sąd przystąpi do badania czy w sprawie istnieją uzasadnione przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu musi ustalić, czy przedmiot zaskarżenia nadaje się do wstrzymania. W rozpoznawanym przypadku przedmiot wniosku to decyzja nakładająca na skarżącą karę pieniężną. Sąd uznał zatem, że decyzja owa jest aktem noszącym znamiona wykonalności, wobec czego dopuszczalny jest wniosek o jej wstrzymanie. Przechodząc do samego wniosku Sąd stwierdza, że o jego zasadności nie może przesądzić w żadnym razie fakt, że Sąd administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, w sprawie podobnej do niniejszej, wstrzymał wykonanie decyzji. Każda sprawa ma indywidualny charakter podmiotowo-przedmiotowy i to, że w ww. sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim przyjął za zasadne wstrzymanie wykonania decyzji nie powoduje, że rozstrzygnięcie to rzutuje na czynności Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podjęte w niniejszej sprawie. Na marginesie warto podnieść, że Sąd nie zna akt owej sprawy o sygn. II SA/Go 498/14 i nie wie czy i jakie dokumenty zostały załączone do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, które przekonały ów Sąd do podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Skarżąca we wniosku przywołała również, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje, że organ będzie mógł w stosunku do niej wszcząć postępowania egzekucyjne oraz, że w jego posiadaniu - do czasu rozpoznania sprawy, pozostaną automaty do gier, co spowoduje kolejne straty finansowe. Nadto podniosła, że w razie wydania przez Trybunał Konstytucyjny korzystnego dla niej rozstrzygnięcia wstąpi na drogę odszkodowawczą, która będzie wiązała się z kolejnymi kosztami. Z tymi stwierdzeniami Sąd się zgadza. Są one logiczne i stanowią następstwo wydania i niewstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Same jednak te wywody, nie poparte żadnymi dokumentami ukazującymi stan finansów skarżącej, nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd w oparciu jedynie o uzasadnienie rozpoznawanego wniosku nie jest w stanie ustalić, czy w tej sprawie zachodzą przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie ma możliwości zbadać, czy zapłata przez skarżącą kary pieniężnej nałożonej na nią zaskarżoną decyzją w kwocie 12.000 złotych istotnie spowoduje zaistnienie ww. przesłanek, warunkujących zastosowanie wobec niej ochrony tymczasowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że uzasadnienie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia wnioskodawcy powinny być przy tym poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, dostępne na www.nsa.gov.pl). W sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzającą majątkiem strony – a z taką mamy do czynienia w tej sprawie, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie majątku, o kolejne sumy, grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Tymczasem w tej sprawie skarżąca poza twierdzeniem, że wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki zachodzą, swych twierdzeń w żadnym stopniu nie uprawdopodobniła pomimo, że jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Reasumując, aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się skarżąca, muszą zostać uprawdopodobnione podnoszone we wniosku okoliczności, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża skarżącą, jako wnioskodawczynię (por. postanowienia NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, niepubl; z 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, LEX nr 569795, a także z 18 lipca 2014 r., sygn. akt II FZ 677/14, LEX nr 1492958). Sąd mając na uwadze powyższe ustalenia stwierdza, że w tej sprawie nie zostało uprawdopodobnione, że w stosunku do skarżącej zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W konsekwencji nie ma podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i dlatego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.