VI SA/Wa 2492/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez stosowania nalepek ostrzegawczych oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2005r, Nr[...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy odwołania z dnia [...] czerwca 2005 r. – skarżącej – E. Spółka z o.o. w O. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2005 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 150 (stu pięćdziesięciu) złotych. Stwierdzono, że w dniu kontroli przewożono 62 próżne nieczyszczone butle po materiale niebezpiecznym UN 1072. Ustalono, że trzy z nich nie były oznakowane nalepkami ostrzegawczymi. Z tego powodu organ I instancji nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 150 złotych za nieoznakowanie 3 sztuk przesyłki (po 50 złotych za każdą z 3 brakujących nalepek). Zdaniem organu przewożenie próżnych nieoczyszczonych butli po materiale niebezpiecznym bez nalepek ostrzegawczych stanowi naruszenie przepisów umowy ADR. Organ I instancji wskazał, że zgodnie z przepisami ogólnymi działu 5.1 oraz 5.1.3.1, umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957r. (Dz. U. z 1999r. Nr 30, poz. 287) próżne nieczyszczone opakowania opisane w tym przepisie powinny być oznakowane i zaopatrzone w nalepki ostrzegawcze tak jak w stanie załadowanym. Biorąc pod uwagę powyższe naruszenia organ I instancji działając na podstawie art. 92 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r.o transporcie drogowym stwierdził, że karze podlega przejazd po drogach krajowych z naruszeniem przepisów dotyczących przewozów materiałów niebezpiecznych. Odwołując się do lp. 1.6.4.5. załącznika do ustawy o transporcie drogowym wskazał, że wykonywanie przewozu towarów niebezpiecznych bez stosowania nalepek ostrzegawczych podlega karze pieniężnej 50 zł za każdą nalepką ostrzegawczą. Biorąc pod uwagę, że nieoznakowano 3 sztuki przesyłki, kara pieniężna w wysokości 150 złotych jest zasadna. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca podnosi, że wykonywała przewóz towaru niebezpiecznego zgodnie z przepisami art.1.1.3.6.3 adr i wnosiła o stwierdzenie nieważności decyzji. Zaskarżoną decyzją organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że w sprawie doszło do naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu towarów niebezpiecznych bez stosowania nalepek ostrzegawczych Wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że w dniu kontroli przewożono 62 próżne nieczyszczone butle po materiale niebezpiecznym UN 1072. Trzy butle nie były oznakowane nalepkami ostrzegawczymi. Zdaniem organu odwoławczego decyzja organu I instancji nakładająca na stronę karę pieniężną w wysokości 150 złotych za nieoznakowanie 3 sztuk przesyłki (po 50 złotych za każdą z 3 brakujących nalepek) jest słuszna. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego przewożenie próżnych nieoczyszczonych butli po materiale niebezpiecznym bez nalepek ostrzegawczych stanowi naruszenie przepisów prawa. Organ podniósł, że zgodnie z przepisem 1.1.3.6.2 umowy ADR jeżeli ilość towarów niebezpiecznych przewożonych w jednostce transportowej nie przekracza wartości podanych w kolumnie (3) tabeli pod 1.1.3.6.3 dla danej kategorii transportowej (w przypadku, gdy towary niebezpieczne w tej jednostce transportowej należą do tej samej kategorii transportowej), albo ilość ta nie przekracza wartości obliczonej zgodnie z 1.1.3.6.4 (w przypadku, gdy towary niebezpieczne w tej jednostce transportowej należą do różnych kategorii transportowych), to mogą być one przewożone w sztukach przesyłki w jednej jednostce transportowej bez stosowania niektórych przepisów umowy ADR. Zdaniem organu przepis 5.2.2.1.1. w kolumnie (5) tabeli A w dziale 3.2 umowy ADR, wskazuje, dla każdego materiału lub przedmiotu, nalepki, które powinny być umieszczone na sztuce przesyłki, o ile przepisy szczególne w kolumnie (6) nie stanowią inaczej. Powołując się na przepis 5.2.2.2.1.1 umowy ADR organ wskazał, że nalepki, z wyjątkiem nalepki zgodnej ze wzorem nr 11, powinny mieć kształt kwadratu obróconego o kąt 45° (kształt rombu), o długości boku co najmniej 100 mm. Wewnątrz nalepki, w odległości 5 mm od krawędzi, powinna przebiegać, równolegle do niej, linia o takim samym kolorze jak kolor symbolu. Nalepka zgodna ze wzorem nr 11 powinna mieć kształt prostokąta o standardowym formacie A5 (148 x 210 mm). Ze względu na wielkość sztuki przesyłki podane wymiary nalepek mogą być zmniejszone pod warunkiem, że nalepki pozostaną dobrze widoczne. Zgodnie z art. 92 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r.o transporcie drogowym karze podlega przejazd po drogach krajowych z naruszeniem przepisów dotyczących przewozów materiałów niebezpiecznych. Na podstawie lp. 1.6.4.5. załącznika do ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozu towarów niebezpiecznych bez stosowania nalepek ostrzegawczych podlega karze pieniężnej 50 zł za każdą nalepką ostrzegawczą. Biorąc pod uwagę powyższe organ uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Zaskarżając powyższą decyzję Skarżący wskazał, że organ skoncentrował się na przepisie art. 92 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym zgodnie, z którym kto wykonuje o transport drogowy z naruszeniem przepisów ustawy podlega karze pieniężnej. Zdaniem skarżącego, że organ nie wskazał jaki przepis ustawy o transporcie drogowym został naruszony przez przedsiębiorcę. W jego ocenie jeżeli nie wskazano naruszonego przepisu to nie ma podstaw do nałożenia kary. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z ustawą z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), zwaną ustawą o u.s.a., ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwana ustawą o p.p.s.a., ustawą z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1271), zwana ustawą p.w.u.p. postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia [...] maja 2005 r. nie naruszają prawa. Zgodnie z art. 2 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stosownie zaś do art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W świetle powołanych wyżej przepisów decyzja administracyjna, a w szczególności, jak to ma miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, nakładająca na podmiot karę, jest oparta na obowiązujących przepisach prawa i zgodna z ich treścią. Wbrew twierdzeniom skargi organ wyjaśnił sprawę w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 kpa, i nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego. Ustalony przez organy stan faktyczny wynika z protokółu kontroli nie był kwestionowany. W dniu kontroli przewożono 62 próżne nieczyszczone butle po materiale niebezpiecznym UN 1072. Trzy butle nie były oznakowane nalepkami ostrzegawczymi. Na stronę nałożono karę pieniężną w wysokości 150 złotych za nieoznakowanie 3 sztuk przesyłki (po 50 złotych za każdą z 3 brakujących nalepek) bowiem przewożenie próżnych nieoczyszczonych butli po materiale niebezpiecznym bez nalepek ostrzegawczych stanowi naruszenie przepisów prawa. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2002, nr 199, poz.1671) ustawa ta określa zasady przewozu drogowego towarów niebezpiecznych, wymagania w stosunku do kierowców i innych osób wykonujących czynności związane z tym przewozem, zasady dokonywania oceny zgodności ciśnieniowych urządzeń transportowych, oraz organy właściwe do sprawowania nadzoru i kontroli w tych sprawach. Przepis art. 3 ust. 1 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych wskazuje, że sprawach nieuregulowanych ustawą do przewozu drogowego towarów niebezpiecznych stosuje się umowę ADR. Zgodnie z art. 92 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r.o transporcie drogowym karze podlega przejazd po drogach krajowych z naruszeniem przepisów dotyczących m.in. przewozów materiałów niebezpiecznych. Przepis ust. 4 powołanej ustawy wskazuje, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Na podstawie lp. 1.6.4.5. załącznika do ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozu towarów niebezpiecznych bez stosowania nalepek ostrzegawczych podlega karze pieniężnej 50 za każdą nalepką ostrzegawczą. Skarżący jak wskazano wyżej przewoził 3 sztuki próżnych nieoczyszczonych butli po materiale niebezpiecznym bez nalepek ostrzegawczych co stanowi naruszenie przepisów umowy ADR. Umowę tę jak wskazano wyżej należy stosować do przewozu drogowego towarów niebezpiecznych sprawach nieuregulowanych ustawą o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych. Zgodnie z przepisem 5.2.2.1.1. w kolumnie (5) tabeli A w dziale 3.2 umowy ADR, dla każdego materiału lub przedmiotu, nalepki, które powinny być umieszczone na sztuce przesyłki, o ile przepisy szczególne w kolumnie (6) nie stanowią inaczej. Przepis 5.2.2.2.1.1 umowy ADR określa kształt nalepki. Zgodnie z tym przepisem nalepki, z wyjątkiem nalepki zgodnej ze wzorem nr 11, powinny mieć kształt kwadratu obróconego o kąt 45° (kształt rombu), o długości boku co najmniej 100 mm. Wewnątrz nalepki, w odległości 5 mm od krawędzi, powinna przebiegać, równolegle do niej, linia o takim samym kolorze jak kolor symbolu. Nalepka zgodna ze wzorem nr 11 powinna mieć kształt prostokąta o standardowym formacie A5 (148 x 210 mm). Ze względu na wielkość sztuki przesyłki podane wymiary nalepek mogą być zmniejszone pod warunkiem, że nalepki pozostaną dobrze widoczne. Za działalność przedsiębiorstwa odpowiedzialność osoba, która je prowadzi - z podmiotowego punktu widzenia - przedsiębiorca i jego organy. Zgodnie z treścią art. 15 ustawy o transporcie drogowym, przewidziano cofnięcie licencji m.in. w razie rażącego naruszenia warunków określonych w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa. Adresatem przepisu nie są kierowcy, lecz przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy - przewoźnicy. Zasadę tę potwierdza treść art. 92 ust.1 ustawy o transporcie drogowym. Sankcje zawarte w tym przepisie, odnoszą się do podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne. Osobami takimi nie są kierowcy przedsiębiorcy - przewoźnika, ani nadawcy przewożonych rzeczy, lecz sam przedsiębiorca. Wynika to z legalnych definicji transportu drogowego i przewozów na potrzeby własne zawartych w art. 4 pkt 1 - 3 i 4 ustawy. Transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług przewozowych. Stroną umowy przewozu, zawsze jest przedsiębiorca, będący jednocześnie przewoźnikiem, w rozumieniu prawa cywilnego. treść art. 92 ust.1 ustawy o transporcie drogowym, który mówi, że karę m.in. za nieprzestrzeganie przepisów o przewozie towarów niebezpiecznych nakłada się na przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne. Uznać zatem trzeba, że adresatów (strony) sankcji orzekanych m.in. z tytułu nieprzestrzegania przepisów o przewozie towarów niebezpiecznych wskazano wprost w art. 92 ust.1 in principio ustawy o transporcie drogowym. Tego rodzaju normy sankcjonujące wyraźnie zawarto w ustawie o transporcie drogowym i to przepisy tej właśnie ustawy są miarodajne dla określania kręgu adresatów sankcji, wymierzanych na jej podstawie. Akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do trudnych do zaakceptowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności transportowej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze, z przedsiębiorcy na jego kierowców lub nadawców przesyłek, a nawet spedytorów. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.