VI SA/Wa 2495/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi L. B. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego postanawia odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. L. B. – skarżący w niniejszej sprawie, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia skargę na decyzję tego organu z [...] września 2017 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Do skargi dołączył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu powyższego wniosku wskazał, że ww. decyzję otrzymał w dniu 4 października 2017 r. Podał, że list został odebrany przez jego żonę, ponieważ on sam przebywał od 2 października 2017 r. w Etiopii. Z decyzją mógł zapoznać się dopiero po przyjeździe do Polski. Wyjaśnił, że sprawy nie uznał za pilną, gdyż zgodnie z pismem z 7 lipca 2016 r. termin jej rozpatrzenia został ustalony do 31 lipca 2017 r., a decyzja została wydana dopiero [...] września 2017 r., a więc prawie dwa miesiące po terminie. Skarżący w piśmie z 17 lutego 2018 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu w zakresie wskazania dnia, w którym dowiedział się o ww. decyzji Prezesa NFZ, podał, że był to dzień 6 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") wprowadził zasadę, że czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, należy zbadać kwestię terminowości wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, bowiem od tego zależy możliwość jego merytorycznego rozpoznania przez Sąd. Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2005 r., sygn. akt II FZ 1/2005 (LexPolonica nr 390396) niedopuszczalnym jest merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu, jeżeli Sąd pozostaje w przekonaniu o złożeniu tego wniosku po terminie zakreślonym w art. 87 § 1 p.p.s.a., gdyż uchybienie terminowi określonemu w tym przepisie powoduje konsekwencje wskazane w przywołanym wyżej przepisie art. 88 p.p.s.a.. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest spóźniony. Przyjąć bowiem należy, że dniem, w którym skarżący dowiedział się o uchybieniu terminu do wniesienia skargi, jest dzień 6 listopada 2017 r., w którym dowiedział się o decyzji Prezesa NFZ z [...] września 2017 r. W konsekwencji siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upływał w dniu 13 listopada 2017 r. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w dniu 14 listopada 2017 r. (por. datę stempla Poczty Polskiej na kopercie zawierającej wniosek, karta nr 6 akt), a zatem z przekroczeniem ustawowego terminu. Z tego względu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 88 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.