VI SA/Wa 2497/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. L. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzenia do obrotu trzech partii artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 2 listopada 2016 r. skarżący, T. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzenia do obrotu trzech partii artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że z uwagi na znaczącą stratę poniesioną w bieżącym roku obrotowym, uiszczenie przedmiotowej kary może nieuchronnie doprowadzić do konieczności zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej. Do skargi załączył dokument obrazujący narastające zestawienie przychodów i osiągniętej straty za rok 2016. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Tym samym rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej co oznacza, że wnioskodawca, dążąc do wstrzymania wykonania aktu, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych. Zaznaczenia wymaga, że dla uwzględnienia wniosku nie są wystarczające samo przekonanie strony, iż wykonanie aktu wywoła szczególnie niekorzystne dla niej konsekwencje oraz uzasadniający to przekonanie wywód. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności związanych z wykonaniem zaskarżonego aktu mogących wywołać znaczną szkodę majątkową, a zawarte w uzasadnieniu twierdzenia powinny znajdować odzwierciedlenie w odpowiednich dokumentach źródłowych. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku i nie poparcie go odpowiednimi do tego dowodami uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 i z 18 maja 2004 r., FZ 65/04). W ocenie Sądu, analiza argumentacji skarżącego nie pozwala na przyjęcie, że wykazał on zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w istocie sprowadza się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że wykonanie przedmiotowej decyzji wpłynie negatywnie na sytuację finansową skarżącego i może wiązać się z koniecznością zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wyraźnie stanowi o znacznej szkodzie, a nie o szkodzie jakiejkolwiek. Tym samym, analizując wniosek pod kątem niebezpieczeństwa wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody majątkowej, Sąd musi dokonać zestawienia wysokości kwoty określonej zaskarżoną decyzją i całości majątku skarżącego. Tylko takie porównanie pozwoli na rzetelną ocenę, czy istotnie zapłata kary doprowadzi do ziszczenia się ww. przesłanki. Oznacza to, że skarżący winien załączyć do wniosku dokumenty źródłowe obrazujące w sposób pełny i wiarygodny jego sytuację finansową. Przedłożony przez skarżącego dokument obrazujący zestawienie przychodu oraz kosztów związanych z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą za okres od 1 stycznia 2016 r. do 30 września 2016 r. oraz wykazaną stratą nie jest wystarczający. Powyższy dokument nie zawiera informacji na temat zgromadzonych przez niego oszczędności, a także innych składnikach majątku, np. posiadanych przez skarżącego nieruchomościach oraz majątku ruchomym, które mogą mieć znaczną wartość i umożliwić skarżącemu bezproblemowe uiszczenie kary. Podkreślenia wymaga również, iż skarżący jest przedsiębiorcą, nadal prowadzi działalność, a zatem uzasadniony jest wniosek, iż posiada majątek i środki umożliwiające kontunuowanie takiej działalności. Wnioskodawca nie przedstawił żadnych dokumentów w tym zakresie uniemożliwiając Sądowi pełną ocenę jego sytuacji w kontekście wymogów stawianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, powstanie w jednym roku rozliczeniowym straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej, a tym samym konieczności zakończenia prowadzenia działalności - tym bardziej, że skarżący nadal prowadzi swoją działalność gospodarczą i nic nie wskazuje na to, aby miał ją zlikwidować. Strata powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania przychodu nad dochodem, co skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania i nie świadczy o braku środków finansowych. Nie ulega wątpliwości, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest jednak sytuacją, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z 29 listopada 2013 r., II GZ 684/13). Wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Skoro więc skarżący nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu przez wykonanie zaskarżonej decyzji znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. – Sąd orzekł jak w sentencji.