VI SA/Wa 2503/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD") z [...] lipca 2015 r. Nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "K.p.a."), art. 64 ust. 1 i ust. 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1 i pkt 4, art. 140ab ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, dalej: "P.r.d."), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460, dalej: "u.d.p."), po rozpatrzeniu odwołania K. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: P. (dalej: "Strona", "Skarżąca"), utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2015 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: [...] maja 2015 r. w miejscowości G. na drodze wojewódzkiej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki S. o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki K. o nr rej. . Pojazdem członowym kierował D. K., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem żelazokrzemomanganu w workach (ładunek podzielny) w imieniu Strony. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...]. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej o 0,25 t, przy rzeczywistym nacisku 8,25 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę), na drodze pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia innych parametrów. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z Drogowego z [...] czerwca 2015 r., wydaną na podstawie art. 64 oraz art. 140aa ust. 1 - 3 P.r.d. i art. 104 § 1K.p.a., nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 1.500 zł., jak za brak zezwolenia kategorii I. GITD, po rozpatrzeniu odwołania Strony z [...] czerwca 2015 r., decyzją z [...] lipca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję I instancji, zgadzając się z ustalonym stanem faktycznym oraz podjętym na jego podstawie rozstrzygnięciem. Organ odwoławczy przedstawił okoliczności stanu faktycznego oraz naruszenia jakie zostały stwierdzone podczas kontroli drogowej. GITD wskazał, że stosownie do art. 41 ust. 3 u.d.p., drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1 (a więc określone w rozporządzeniu wykonawczym, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t), drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Droga wojewódzka nr [...] została zaliczona zatem do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Organ odwoławczy wskazał również, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli pomiarem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] marca 2010 r. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu LP 600 o nr fabrycznych [...] i [...]. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z datą ważności do dnia 28 lutego 2017 r. dla wagi o nr [...] i do dnia 31 maja 2016 r. dla wagi o nr [...]. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. GITD podkreślił, że zgodnie z art. 64 ust. 2 P.r.d., zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Stosownie natomiast do treści art. 140ab ust. 2 P.r.d., w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii I, które stosownie do lp. 1 załącznika nr 1 do P.r.d., jest wydawane na przejazd pojazdów nienormatywnych poruszających się po drogach gminnych, powiatowych, wojewódzkich wskazanych w zezwoleniu: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych, b) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Zgodził się również z wysokością kary wymierzoną na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 1 P.r.d., zgodnie z którym karę pieniężną ustala się w wysokości 1500 zł, za brak zezwolenia kategorii I-II. GITD wyjaśnił, że Strona jako podmiot wykonujący przejazd nie może przenieść odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie na kierowcę. Za działalność przedsiębiorstwa zawsze ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi. To na niej spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób (w tym kierowców), którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. GITD stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę, nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 P.r.d. Strona nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o tę regulację. Dodał, że w rozpatrywanym przypadku przewożono żelazokrzemomangan w workach, który ze względu na sposób przewozu nie można zaliczyć do pojęcia "ładunku sypkiego". Zasadniczą cechą ośrodka sypkiego jest bowiem jego zdolność do przesypywania się. Załadowany żelazokrzemomangan w workach dawał możliwość prawidłowego rozmieszczenia na pojeździe, a tym samym w żaden sposób przewóz ten nie różnił się od przewozu takich materiałów jak np. cegieł, telewizorów, czy lodówek, które niewątpliwie nie są produktami sypkimi. Nie znajduje więc zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ odwoławczy dodał, że podmiot wykonujący przejazd przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. W skardze z [...] sierpnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając decyzję GITD z [...] lipca 2015 r. w całości, Skarżący wniósł o jej uchylenie oraz utrzymanej nią w mocy decyzji I instancji, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła: 1. nieprawidłową interpretację przepisów prawa, prowadzącą do błędnego przyjęcia przez organ, iż Skarżąca nie nadzorowała w sposób prawidłowy ilości przewożonego ładunku oraz rozmieszczenia ładunku, 2. nieprawidłową interpretację przepisów prawa, prowadzącą do błędnego przyjęcia przez organ, iż w sprawie doszło do przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu, które są podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego zmierzającego do nałożenia kary na Skarżącą, 3. naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 10 K.p.a., gdyż przed wydaniem decyzji organ nie umożliwił Skarżącej zapoznania się i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi, Skarżąca podniosła, że organ naruszył art. 140aa ust. 4 pkt 1 P.r.d., gdyż nie uwzględnił występujących w przedmiotowej sprawie okoliczności, wykazanych przez Skarżącą, iż dochowała ona należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Po pierwsze, bezsprzeczne w sprawie jest, iż masa całkowita pojazdu w chwili kontroli wynosiła 36,25t, przy dopuszczalnej masie całkowitej 40 t. Powyższe jednoznacznie wskazuje, zdaniem Skarżącej, że dochowała ona należytej staranności aby przewożony towar nie przekraczał dopuszczalnej masy całkowitej. Po drugie, kierowcy zatrudnieni przez Skarżącą są przeszkoleni w zakresie prawidłowego rozmieszczenia ładunków oraz posiadają wiedzę o ograniczeniach występujących na drogach, związanych z naciskiem ładunku na wszystkie oraz poszczególne osie pojazdu. Skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a przede wszystkim nie godziła się na takie naruszenie, o czym także świadczy masa całkowita ładunku, tym bardziej, iż przekroczenie nacisku na oś napędową było niewielkie - 0,25 t. Skarżąca podkreśliła, iż przewożony towar był zabezpieczony pasami oraz rozłożony równomiernie, natomiast pomimo tego, biorąc także pod uwagę rodzaj przewożonego towaru, który chociaż przewożony był w tzw. big-bagach był materiałem sypkim, doszło do jego nieznacznego przesunięcia, co spowodowało przekroczenie nacisku na jedną oś, na co jednak Skarżąca nie miała wpływu. Skarżąca podkreśliła również, że nie miała wpływu na zmianę trasy przez kierowcę, chociaż w tym przypadku należy również założyć, iż towar w chwili załadunku rozmieszczony był prawidłowo i nacisk na poszczególne osie nie przekraczał 8 t, skoro kierowca świadomie zdecydował się jechać drogą, na której obowiązuje taki właśnie maksymalny nacisk na jedną oś. Skarżąca dodała, że naruszona została procedura postępowania administracyjnego, w szczególności art. 10 K.p.a., gdyż przed wydaniem decyzji organ nie umożliwił skarżącej zapoznania się i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; dalej: "P.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c P.p.s.a.), czy też stwierdzenie, że akt ten dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Przedmiotowa sprawa dotyczy odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony był ładunek podzielny – żelazokrzemomangan w workach. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd wynika z art. 140aa ust. 3 pkt 1 P.r.d., zgodnie z którym karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Jak wynika natomiast z art. 140aa ust. 1 P.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Pojazdem nienormatywnym jest, w świetle definicji art. 2 pkt 35a P.r.d., pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. W niniejszej sprawie kara pieniężna została wymierzona Skarżącemu za przejazd nienormatywnym pojazdem po płatnym odcinku drogi wojewódzkiej nr [...]. Dopuszczalny nacisk pojedynczej osi do 8 t., na tej drodze wojewódzkiej wynika z treści art. 41 ust. 3 u.d.p., zgodnie z którym drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Dodać należy, że w art. 41 ust. 2 pkt 1 u.d.p., została zawarta delegacja dla Ministra właściwego do spraw transportu, do ustalenia w drodze rozporządzenia, wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Droga wojewódzka nr [...] nie została wymieniona w rozporządzeniu wydanym na tej podstawie (rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. poz. 1061)). W wyniku ważenia pojazdu dokonanego w trakcie kontroli, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej o 0,25 t, przy nacisku tej osi 8,25 t, na drodze o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Nie stwierdzono natomiast naruszenia innych parametrów pojazdu członowego. Przy tego rodzaju przekroczeniu naruszony został art. 64 ust. 2 P.r.d., zgodnie z którym zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Dodać należy, że zgodnie z art. 2 pkt 35b P.r.d., ładunkiem podzielnym jest ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody, mógł być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. W zakresie tej definicji mieści się przewożona przedmiotowym pojazdem tarcica bukowa. W konsekwencji naruszenia zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego, określonego w art. 64 ust. 2 P.r.d., w świetle art. 140ab ust. 2 P.r.d., za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Ustawodawca nie przewidział odrębnej kary za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków podzielnych, lecz uregulował konstrukcję prawną polegającą na zastosowaniu kary jak za przejazd bez zezwolenia, bez sprecyzowania konkretnej kategorii zezwolenia. Z art. 64 ust. 3, art. 64a-64g oraz z załącznika nr 1 do P.r.d. wynika, że ustawodawca przewidział siedem kategorii zezwoleń, natomiast w art. 140ab ust. 1 pkt 1-3 P.r.d., uregulował wysokość kary pieniężnej za brak każdego z zezwoleń. Organ I instancji prawidłowo, zdaniem Sądu, nałożył na Skarżącego, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 1 P.r.d., karę pieniężną, jak za brak zezwolenia kategorii I, z czym zgodził się organ II instancji. Dodać należy, że zgodnie z lp. 1 załącznika nr 1 do P.r.d., zezwolenie kategorii I jest wydawane na przejazd pojazdów nienormatywnych poruszających się po drogach gminnych, powiatowych, wojewódzkich wskazanych w zezwoleniu: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych, b) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Skarżący, jak ustalono w trakcie kontroli drogowej, nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Kontrolując zaskarżoną decyzję oraz decyzję I instancji, Sąd doszedł do wniosku, że organy Inspekcji Transportu Drogowego rozstrzygające w niniejszej sprawie nie naruszyły przepisów prawa materialnego. Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiału dowodowego oraz wyjaśniły dokładnie stan faktyczny sprawy. Argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organy mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji, spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Organy obu instancji dokonały prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do przepisów prawa materialnego. Dodać należy, że Skarżąca w świetle brzmienia art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 P.r.d., była obowiązana przestrzegać norm, z których wynika, że ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu oraz że umieszcza się go na pojeździe w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. W świetle powyższych obowiązków, kierowca wykonujący przejazd w imieniu Skarżącej, nie powinien wyjeżdżać na drogę publiczną nie znając parametrów wagowych pojazdu wraz z naciskiem osi na drogę. Do takiej jednak sytuacji doszło w niniejszej sprawie, co wynika z wyjaśnień Skarżącej zawartych w piśmie z [...] czerwca 2015 r. Skarżąca wskazała, że kierowca nie miał możliwości zważyć nacisku osi u załadowcy. Okoliczność ta oznacza, że kierowca, za którego działania w zakresie dokonywanego przewozu ładunku w niniejszej sprawie, odpowiedzialność ponosi Skarżąca, podejmował ryzyko ewentualnego naruszenia dopuszczalnych norm w zakresie nacisku osi. W konsekwencji, oznacza to, że w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 140aa ust. 4 pkt 1 P.r.d., tj. okoliczności świadczące o tym, że Skarżąca dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstanie naruszenia w zakresie nacisku osi. Sytuacji tej nie zmienia fakt nie przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego w niniejszej sprawie, jak i niewielkie przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi na drogę wojewódzką nr [...]. Skarżąca dochowała należytej staranności w aspekcie parametr pojazdu dotyczącego dopuszczalnej masy całkowitej, wymogu tego jednak nie zachowała w aspekcie nacisku pojedynczej osi napędowej, co stanowi niezależne naruszenie normy prawnej i stanowi o nienormatywności pojazdu. Niewielkie natomiast przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi na drogę wojewódzką nr [...], skutkowało wysokością wymierzonej kary. Podkreślenia też wymaga, że Skarżąca, jako przedsiębiorca, zawodowo zajmująca się przewozem towarów ponosi odpowiedzialność za działania kierowcy dokonującego przewozu towaru w jej imieniu, niezależnie od tego, czy kierowca został prawidłowo przeszkolony w zakresie przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie, jak i od tego, czy kierowca bez wiedzy Skarżącej dokonał zmiany trasy, wybierając drogę o dopuszczalnym nacisku osi do 8 t, zamiast do 10 t. Słusznie zatem wskazał GITD, że to na przedsiębiorcy spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób (w tym kierowców), którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Nie można też zgodzić się ze Skarżącą, że przewożony w big-bagach żelazokrzemomangan, jest ładunkiem sypkim. Jednostkowe big-bagi dają się bowiem równomiernie rozłożyć w pojeździe tak aby nie zostały przekroczone normy nacisku osi oraz zabezpieczyć w taki sposób, aby nie ulegały przemieszczeniu. W sprawie zatem nie znajduje zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 P.r.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ I instancji już w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania poinformował Stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Powyższe działanie nie godzi w uprawnienia strony wynikające z art. 10 § 1 K.p.a., jeżeli organ już w momencie wszczęcia postępowania dysponował całym materiałem dowodowym, na podstawie którego następnie wydał decyzję i przed jej wydaniem nie pozyskał nowych dowodów. W niniejszej sprawie, taka właśnie sytuacja miała miejsce ponieważ organ rozstrzygał na podstawie materiału dowodowego pozyskanego w trakcie kontroli drogowej. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji, odpowiadają prawu i na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę w całości.