VI SA/Wa 2507/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2013 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, art. 4 pkt 11, art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1, ust. 2 pkt 4 i ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1, 2 i 5, art. 18 ust. 5, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.), art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011 r. Nr 244, poz. 1454) oraz lp. 1.4 i 2.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania S. P., uchylił decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...] dnia [...] lutego 2012 roku o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15 000 złotych i nałożył karę pieniężną w wysokości 8800 tytułem popełnienia naruszeń z lp. 1.4 i 2.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ odwoławczy wyjaśnił, iż podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia: -wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, -wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz -wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji Wskazał, że dnia [...] czerwca 2011 roku w W. przy ul. [...] miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzona przez funkcjonariusza Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji. Kierowca podczas kontroli okazał m.in. wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej na rzecz [...] oraz umowę o współpracy zawartą między kierowcą a stroną. Przebieg i wyniki kontroli utrwalono protokołem nr [...]. GITD przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia.Podniósł także, że w chwili orzekania przez organ II instancji zmienił się stan prawny. Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 244, poz. 1454), która to ustawa weszła w życie w dniu 1 stycznia 2012 roku, przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. Wyjaśnił, że w załączniku nr 3 do znowelizowanej ustawy transporcie drogowym pod lp. 1.4 znajduje się naruszenie polegające na niezgłoszeniu na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie, które sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 800 złotych. Organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenia organu I instancji, iż strona w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny. Strona postępowania została określona na podstawie danych z paragonu fiskalnego oraz zeznań świadka - kierowcy, który oświadczył pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, że wykonuje przewozy w imieniu i na rzecz S. P.. Również fakt okazania wypisu z licencji wydanej na rzecz ww. podmiotu poświadcza, iż wykonawcą przewozu w chwili kontroli była strona. Okoliczności związane z przewozem zostały opisane w protokole kontroli nr [...], który stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 kpa. Nadto podczas kontroli przeprowadzono dowód z przesłuchania kierowcy, który zeznał: "Zlecenie na przewóz osób dostaję drogą radiową z centrali. Przewożonym osobom drukuję paragon z kasy fiskalnej. Kwotę, jaką ma mi zapłacić osoba przewożona, biorę z wyświetlacza urządzenia pomiarowego (...) Na bokach pojazdu mam umieszczone napisy "[...]". Na tylnej szybie mam umieszczone napisy "[...] nawet do 50% taniej zapraszamy firmy do obsługi bezgotówkowej". Na przedniej szybie mam naklejony napis: "[...]". Tak oklejony i wyposażony pojazd był warunkiem wykonywania przewozu osób na rzecz ww. firmy". Organ uznał, iż zgromadzona w aktach dokumentacja wskazuje, iż niewątpliwie doszło do naruszenia zakazu, o których mowa w art. 18 ust.5 ustawy o transporcie drogowym. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu uznając je za bezzasadne. W konsekwencji GITD uznał za zasadne nałożenie kary pieniężnej w oparciu o art. 92a ust. 1, 2 i 6 i ustalonej na podstawie L.p. 1.4 i 2.9. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S.P., zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w punkcie drugim oraz zasądzenie kosztów postępowania w sprawie. Podniosła zarzut naruszenia: -art. 8 i art. 61 § 4 K.p.a., poprzez wadliwe zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania, polegające na: a) niewskazaniu w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania przedmiotu sprawy, b) niedopuszczalnym odesłaniu w treści zawiadomienia w zakresie opisu przedmiotu postępowania do odrębnego dokumentu mającego wymieniać przepisy, które strona naruszyła, w efekcie czego strona nie wiedziała czego konkretnie sprawa dotyczy i jak ma się w związku z tym w sprawie bronić, 2.) bezpodstawne uznanie skarżącej za stronę postępowania, wobec braku podstaw do ustalenia, że wykonywała ona przewóz w okolicznościach, w których doszło do kontroli, a w efekcie skierowanie decyzji nakładającej karę do podmiotu niebędącego stroną, - art. 18 ust. 5 lit. b ustawy o transporcie drogowym w zakresie odnoszącym się do umieszczania na pojeździe nazwy przedsiębiorcy, albowiem żadna treść umieszczona na pojeździe nie stanowi nazwy jakiegokolwiek przedsiębiorcy, ani też treść ta nie oznacza wydzielonej części przedsiębiorstwa przedsiębiorcy, -art. 18 ust. 5 lit. b ustawy o transporcie drogowym w zakresie odnoszącym się do umieszczania na pojeździe numeru telefonu, albowiem umieszczone na pojeździe cyfry [...] nie stanowiły numer telefonu, -art. 18 ust. 5 lit. b ustawy o transporcie drogowym w zakresie odnoszącym się do umieszczenia i używania w kontrolowanym pojeździe taksometru, albowiem nie może być uznane za taksometr urządzenie ujawnione w sprawie pomagające wprawdzie w rozliczeniach z klientami, ale nie będące taksometrem, 4) braki dowodowe w postaci zaniechania przesłuchania: - kierującego, na okoliczność czy prowadzi działalność gospodarczą i jaki związek z tą działalnością miał realizowany przez niego w chwili kontroli przewóz, - funkcjonariuszy Policji dokonujących kontroli, na okoliczność przebiegu kontroli i przyczyn, dla których w okolicznościach ujawnionych w trakcie kontroli w protokole kontroli, jako wykonującego przewóz wskazano skarżącą. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła podniesione zarzuty stwierdzając m.in., iż nie została zawiadomiona czego dotyczy sprawa. Kontrolowany pojazd nie stanowi jej własności, ani nie jest objęty jakimkolwiek jej uprawnieniem. Kontrolowany kierowca nie okazał, ani nie posiada umowy, na mocy której miałby przewozić klientów Spółki. Skarżąca podniosła, że zajmuje się pośredniczeniem w zleceniach przewozowych. Nie zleca wykonania przewozów, a jedynie przekazuje informacje o zleceniach klientów. Nadto nie płaci kierowcy za przewóz, ani z jakiegokolwiek innego tytułu, co także tłumaczy, że kierowcy nie wykonują przewozów dla niej . To kierowca płaci za zbieranie dla niego zleceń. Pojazd nie przewoził pasażera, który byłby klientem skarżącej. Ani ujawniony drogomierz, ani kasa rejestrująca, nie stanowią jej własności, ani nie są objęte żadnym jej uprawnieniem. Kasa rejestrująca nie została ufiskalniona na imię skarżącej. Brak na to dowodu, choćby w postaci paragonu fiskalnego. Fakt zarejestrowania kasy fiskalnej na stronę nie został sprawdzony. Zdaniem skarżącej kojarzenie z nią oznaczeń pojazdu nie ma podstaw zarówno formalnych, jak i faktycznych. Nadto nie ona pojazd ten oznaczyła i nie może ponosić odpowiedzialności za wszystkich, którzy oznaczą swe samochody w określony sposób, zwłaszcza gdy nie dysponuje żadnymi prawami do tych samochodów. Oznaczenia samochodu nie mają żadnych punktów wspólnych z firmą, nazwą i używanymi przez skarżącą oznaczeniami swojej działalności. Ponadto w protokole kontroli w sposób całkowicie dowolny wpisano (na stronie 1, w rubryce firma przedsiębiorcy/nazwa podmiotu wykonującego przewóz drogowy), jakoby świadczącym przewóz była S. P. Nie wiadomo kto tego wskazania dokonał i na jakiej podstawie. Skarżąca zauważyła, że protokół kontroli nie został podpisany przez kierowcę, co pogłębia wątpliwości odnośnie tego jakie jest źródło danych podawanych w protokole, a w szczególności kto wskazał na skarżącą jako stronę. Skarżąca stwierdziła, że nie da się w sprawie doszukać dowodu, ani nawet nieopartej o dowody wypowiedzi w uzasadnieniu decyzji, że oznaczenia przedmiotowego pojazdu mają jakikolwiek z nią związek. Umieszczone na pojeździe cyfry nie stanowią numeru telefonu. Skarżąca wywodziła także, że zamontowane w pojeździe urządzenie pomiarowe nie jest taksometrem W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego Jak stanowi art. 5 ust. 1 u.t.d. wykonywanie transportu drogowego, który obejmuje także przewóz okazjonalny, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Specjalnym rodzajem licencji, innym od przewidzianej w art. 5 ust. 1 u.t.d., jest licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką. udzielenie tej licencji wymaga spełnienia przez przedsiębiorcę dodatkowych wymagań określonych w art. 6 u.t.d. Licencji udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy, który powinien zawierać m.in. rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji. Do wniosku o udzielenie licencji należy dołączyć m.in. wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi (art. 8 ust. 1 i 2 pkt 4 oraz ust. 3 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym). Stosownie do przepisu art. 11 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ww. ustawy przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji (ust. 2). W myśl art. 14 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, polegają na zwiększeniu liczby pojazdów., przedsiębiorca może wystąpić z wnioskiem o wydanie dodatkowych wypisów z licencji. Kontrolowany podczas kontroli drogowej kierowca okazał m.in. wypis z licencji nr 0048006 na wykonywanie transportu drogowego osób udzielonej skarżącej a przesłuchiwany w charakterze świadka zeznał, że wykonuje przewozy w imieniu i na jej rzecz. Na podstawie informacji uzyskanych z Urzędu Miasta [...] organ ustalił , że skarżąca nie zgłosiła kontrolowanego pojazdu marki [...] nr rej. [...] do licencji nr [...]. Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 244, poz. 1454) przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 roku w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. Ustawa weszła w życie w dniu 1 stycznia 2012 roku. W myśl art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym). W załączniku nr 3 do znowelizowanej ustawy o transporcie drogowym pod lp. 1.4 znajduje się naruszenie polegające na niezgłoszeniu na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie, które sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 800 złotych. Stosownie do art. 18 ust. 5 ww. ustawy przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: umieszczania i używania w pojeździe taksometru; umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi; umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Wprowadzenie ścisłego rozróżnienia transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczenia pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozów. Art. 18 ust. 5 u.t.d. ma więc na celu przeciwdziałanie wprowadzaniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie spełnia standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką. Orzecznictwo sądowe dopuszcza w tym zakresie wykładnię celowościowo – funkcjonalną art. 18 ust. 5 u.t.d. Zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy. Wprowadzając omawiany zakaz ustawodawca posłużył się m.in. pojęciami "nazwa, adres oraz telefon przedsiębiorcy" nie definiując tych pojęć. Należy przy tym zauważyć, że zakaz objęty art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. zostaje naruszony w przypadku umieszczenia na pojeździe nawet jednego ze wskazanych w tym przepisie elementów gdyż tylko takie rozumienie omawianego przepisu czyni zadość celowi, dla którego przepis ten został wprowadzony. Ustawodawca posłużył się określeniem nazwa, a nie firma. Zatem nie musi to być nazwa, pod którą przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą. Zakaz obejmuje umieszczanie na pojeździe wszelkiej nazwy przedsiębiorcy, choćby była to tylko nazwa powszechnie używana, nie zaś nazwy np. wpisanej do rejestru (tak NSA w wyroku w sprawie II GSK 1316/11). W tej sytuacji należało przyjąć, że umieszczone na bokach pojazdu napisy "[...]" , oraz "[...] ", i na przedniej szybie napis: "[...]" miały potencjalnym klientom wskazywać jednoznacznie, że pojazd tak oznakowany należał do konkretnego przedsiębiorcy taksówkowego (w tym przypadku do skarżącej). W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, że stanowiły one oznaczenie nazwy przedsiębiorcy, przyjętej przez skarżącą na użytek wykonywanych przewozów. Należy także zauważyć, że jak ustalił organ, z informacji uzyskanych z [...] wynika, że numer telefonu [...] należy do [...]Sp. z o.o., której przedmiotem jest między innymi transport lądowy. Potwierdza to fakt, że pod wskazanym numerem można zamówić usługi przewozu. Z uwagi na powyższe należy uznać, że uzasadnione było nałożenie na skarżącą kary za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z l.p. 2.9. załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym. Sąd w składzie orzekającym podzielił także ustalenia organu, że w przedmiotowej sprawie doszło nadto do naruszenia polegającego na umieszczeniu w pojeździe taksometru. Jak wynika z zeznań przesłuchanego w sprawie kierowcy kontrolowanego pojazdu urządzenie marki [...] nr fabr, [...] zamontowane w kontrolowanym pojeździe spełniało tę samą funkcję, co taksometr, mianowicie służyło do wyliczania należności za wykonywany taksówką przewóz osób. Podkreślenia wymaga, że drogomierz połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym dla taksometru w rozumieniu art. 18 ust. 5 pkt 1 u.t.d., gdyż służy temu samemu celowi co taksometr, a więc dla wyliczania, według ustalonej taryfy, należności za wykonywany taksówką przewóz osób (por. wyroki NSA: z 13 maja 2009 r. II GSK 911/08 i z 16 grudnia 2009 r. II GSK 202/09). W związku z tym należy uznać, że urządzenie zamontowane w pojeździe było urządzeniem przypominającym taksometr i organy miały w tej sytuacji prawo do zastosowania w sprawie art. 18 ust. 5 pkt 1 . ustawy. Zdaniem Sąd również zarzuty naruszenia art. 8 i art. 61 § 4 ustawy o transporcie drogowym nie zasługują na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy skarżąca pismem z dnia [...] lipca 2011 r., a jej pełnomocnik pismem z dnia [...] września 2011 r., zostali zawiadomieni o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Pismem z dnia [...] listopada 2011 r. skarżąca została zawiadomiona o zakończeniu postępowania administracyjnego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w terminie 7 dni. Ponadto, przed wydaniem decyzji przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego pouczona pismem z dnia [...] maja 2013 r. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz prawie zgłaszania żądań, a także wniosków dowodowych. W tej sytuacji należy uznać, że skarżąca miała świadomość, czego dotyczy toczące się postępowanie, a organy obu instancji zapewniły jej możliwość czynnego w nim udziału. Odnosząc się do zarzutu bezpodstawnego uznania skarżącą za stronę postępowania należy uznać że jest on nietrafny. Ustalenia podmiotu realizowanego transport zostało dokonane przez organ administracji prawidłowo, w oparciu o okazane w czasie kontroli dokumenty w postaci wypisu z licencji, umowy współpracy, wydruku z kasy fiskalnej oraz zeznania kontrolowanego kierowcy, który przesłuchany w dniu [...] czerwca 2011 r. w charakterze świadka zeznał, że od marca 2010 r. współpracuje z firmą S.S.P., na rzecz której i w imieniu której wykonuje przewóz osób. Natomiast zarzut braku przesłuchania funkcjonariuszy dokonujących kontroli został powołany dopiero w skardze. Skarżąca nie zgłosiła w toku postępowania takiego wniosku dowodowego. Sąd nie znalazł podstaw aby zakwestionować czynności organów administracji podejmowane w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności zostały wyczerpująco zbadane istotne w sprawie okoliczności, przeprowadzono w tym celu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Z akt administracyjnych nie wynika, żeby skarżącej ograniczano możliwość wyrażania stanowiska w sprawie. Dokumentacja fotograficzna skontrolowanego pojazdu oraz utrwalone w protokole kontroli stwierdzenia osoby kontrolującej, wynikające z oględzin pojazdu, stanowią wystarczający materiał dowodowy dla wykazania naruszenia, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d., bez konieczności potwierdzania ich innymi dowodami. Reasumując, skoro przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą był wykonywany w dniu kontroli przez skarżącą z ewidentnym naruszeniem zakazu umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy jak również z naruszeniem zakazu umieszczania taksometru, organ administracji prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. w zw. z lp. 2.9. pkt 2 załącznika nr 3 do tej ustawy, nakładając karę pieniężną w wysokości 8.000 zł. Zdaniem Sądu organy oparły się na materiale prawidłowo i wyczerpująco zebranym w toku kontroli, dokonując jego odpowiedniej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. To, że ustalenia te skarżąca interpretuje odmiennie, nie może prowadzić do wniosku o ich braku lub wadliwości. Jest bowiem poza sporem, iż pojazd był oznakowany w sposób wykazany ustaleniami kontroli. Zatem odmienna interpretacja przez skarżącą ustaleń, w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie, sprowadza się jedynie do polemiki z organem administracji publicznej co do ich rozumienia. Innymi słowy skarżąca swoimi zarzutami zmierzała do dokonania odmiennej wykładni rozumienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 18 ust. 5 u.t.d., których rozumienie jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, a to, że nie jest ono zbieżne z poglądem skarżącej, nie mogło stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.