VI SA/Wa 251/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego M. G. kwotę 264 (dwieście sześćdziesiąt cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 1b pkt 1, ust. 2 oraz art. 40c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz lp. 6 pkt 6 lit. c), lp. 6 pkt 7 lit. d) załącznika nr 2 do tej ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2010 r., nr [...] nakładającą na M. G. karę pieniężną w wysokości 6.600 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] sierpnia 2010 r., około godziny 9:00, na ul. [...] w M., w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...], został zatrzymany do kontroli przez funkcjonariusza Policji zespół pojazdów składający się z samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Kontrolowanym pojazdem, kierowanym przez K. C., M. G. - prowadzący działalność gospodarcza pod nazwą "A." (dalej także: skarżący), wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy w postaci przewozu mieszanki [...] ze S. do O. Zatrzymany do kontroli pojazd członowy został skierowany na punkt kontroli w W. przy ul. [...], w celu dokonania pomiarów rzeczywistej masy całkowitej, nacisków na poszczególne osie, długości, szerokości oraz wysokości pojazdu. Pomiarów tych dokonali K. K. i J. D., pracownicy Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta w W., pod nadzorem inspektora transportu drogowego A. G. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów oraz świadectwo legalizacji ponownej z dnia [...] kwietnia 2009 r. wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu klasy dokładności 2, znak fabryczny [...], nr fabryczny [...], rok produkcji 1997 ważne do dnia [...] kwietnia 2011 r. W wyniku przeprowadzonego ważenia i pomiaru kontrolowanego pojazdu, stwierdzono: - przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 8 ton dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o 1,2 tony (nacisk osi pojazdu wyniósł 9,2 tony), - -przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 8 ton dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości między osiami składowymi większej niż 1,3 mi nie większej niż 1,4 m o 1,81 tony (nacisk osi pojazdu wyniósł 23,61 ton przy dopuszczalnej normie 21,80 ton). Kierowca nie okazał zezwolenia za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych. Protokół kontroli pojazdu został podpisany przez kierowcę, który nie zgłaszał to jego treści oraz samego sposobu przeprowadzenia kontroli jakichkolwiek zastrzeżeń, ani uwag (vide: Protokół kontroli pojazdu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. – k. 53-56 akt administracyjnych). Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego, pouczając stronę o treści art. 10 § 1 k.p.a. oraz wzywając do przedstawienia stosownych wyjaśnień. W wyniku rozpatrzenia sprawy, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego – działając na podstawie przepisów art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, art. 40c ust. 1 i 2, art. 41 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w zw. z oraz lp. 6 pkt 6 lit. c), lp. 6 pkt 7 lit. d) załącznika nr 2 do tej ustawy, a także art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym oraz § 3 ust. 1 pkt 8, § 4 ust. 1 i § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2002 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.), a także na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. - decyzją z dnia [...] września 2010 r. nałożył na skarżącego przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 6.600 złotych. Powyższą karę nałożono za: - przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o nacisku osi powyżej 9,0 t do 9,5 t - kara pieniężna w kwocie 1.200 złotych, - przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości między osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m o sumie nacisków osi powyżej 23,3 t do 24,8 7- kara pieniężna w kwocie 5.400 złotych, Organ I instancji podkreślił w uzasadnieniu, że bezspornym jest fakt, iż w dniu kontroli dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej w miejscu zatrzymania pojazdu (ul. [...] w M.) wynosił 8 ton, podobnie jak dopuszczalny nacisk potrójnej osi naczepy, co wynika z art. 41 ust. 6 ustawy o drogach publicznych. W dniu [...] września 2010 r. skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, skarżący zarzucił naruszenie: - art. 8 k.p.a., art. 5 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji i art. 7 Konstytucji RP - poprzez stosowanie procedur kontrolnych niezgodnych z prawem; - art. 10 § 1 k.p.a i art. 81 k.p.a. oraz art. 16 ust 2 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji - poprzez brak analizy całego materiału dowodowego, w szczególności niezapoznanie się z wyjaśnieniami kontrolowanego i pozbawienie go aktywnego prawa do obrony; - art. 71 ustawy o transporcie drogowym i § 15 ust 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego - poprzez brak w aktach sprawy protokołu kontroli pracowników zarządcy drogi, dokonujących ważenia pojazdu; - art. 107 § 3 k.p.a - poprzez niepełne uzasadnienie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia; - art. 78 k.p.a. - poprzez nieprzeprowadzenie dowodów mających znaczenie dla sprawy w zakresie ustalenia statusu miejsca zatrzymania do kontroli drogowej; - wewnetrznych przepisów regulujących postepowanie podczas kontroli parametrów pojazdów poruszających sie po drogach publicznych – instrukcji ważenia. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że wbrew twierdzeniom organu, w pismie z dnia [...] sierpnia 2010 r. przesłał zastrzeżenia i wątpliwości dotyczące okoliczności przedmiotowej kontroli drogowej. Wskazał, że kontrolowany pojazd w dniu [...] sierpnia 2010 r. został poddany kontroli drogowej, na odcinku drogi tymczasowej, na budowie obwodnicy W., w miejscu, którego status nie został określony jako droga publiczna. Wskazując na naruszenie art. 71 ustawy o transporcie drogowym, skarżący podkreśłił, iz w myśl tego przepisu zatrzymanie pojazdu do kontroli może być ddokonywane tylko przez umundurowanych inspektorów znajdujących sie w poblizu oznakowanego pojazdu słuzbowego lub w miejscu oznakowanym znakiem drogowym uprzedzającym o kontroli. Ocena legalności zatrzymania pojazdu nie może byc pominieta, a sprzeczne z prawem pozyskiwanie materiału dowodowego wyklucza możliwość jego wykorzystania jako podstawy orzekania. Skarżący podniósł także, że organ nie odniósł sie do zgłoszonych w piśmie z dnia [...] sierpnia 2010 r. wątpliwości i wniosków dowodowych dotyczących ustalenia, czy ważenie odbywało się zgodnie z przepisami i instrukcją ważenia. Strona podniosła, że protokół kontroli i decyzja organu I instancji zostały wydane na podstawie protokołu ważenia sporządzonego przez pracowników Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta w W., którego nie okazano kierowcy i nie przesłano skarżącemu. Ważenia pojazdu dokonano przenośnymi wagami do pomiarów dynamicznych o numerach fabrycznych [...] z miernikiem [...] nr fabr [...]. Zdaniem skarżącego, świadectwa legalizacji tych wag nie stanowią załącznika do protokołu. Skarżący uznał, że kwestia legalizacji ponownej powinna być wyjaśniona w ponownym postępowaniu odwoławczym, albowiem istnieje zarzut braku aktualnego świadectwa tej wagi. Zdaniem skarżącego, sposób dokonywania czynności ważenia powinien być zgodny z zaleceniami producenta wag i podany na tablicy informacyjnej ustawionej przed wjazdem na wagę. Skarżący uznał, że ważenia dokonano w miejscu, które nie odpowiada podstawowym wymogom koniecznym do wykonywania pomiarów nacisków oraz masy pojazdu. Według strony, miejsce ważenia musi odpowiadać również surowym parametrom technicznym i spełniać wymogi rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu. Zdaniem skarżącego ważenie omawianego odbywało się na nierównym, zniszczonym, posiadającym znaczne ubytki i niewłaściwym podłożu, bez zachowania równości wagi i nawierzchni jezdni, co bez wątpliwości miało wpływ na wyniki ważenia. Skarżący wskazał, że nawierzchnia w strefie ważenia wykonana jest z asfaltu, co nie jest odpowiednim podłożem ze względu na uplastycznienie i jest niezgodne z wymogami cyt. rozporządzenia. Według strony, z protokołu pomiaru terenu w żaden sposób nie wynika spełnianie szeregu wymagań, poza pomiarem poprzecznym i podłużnym samej strefy ważenia. Zdaniem skarżącego w spornej decyzji stwierdzono jedynie, że teren posiada protokół pomiaru, bez badania, czy teren ten jest zgodny z przepisami w/w rozporządzenia. Według skarżącego, w miejscu ważenia bez dołów fundamentowych, pomiary miejscowych odchyleń i pomiar pochylenia jezdni poza strefą ważenia (maksymalnie o 0.5%), są niezbędne. Skarżący wskazał, że zgodnie z relacją kierowcy, kontrolowany pojazd miał trudności z najazdem na wagę, która była podnoszona i przesuwana. W tej sytuacji, zdaniem strony, niezbędne było drugie ważenie. Ponadto, zdaniem skarżącego, wyjaśnienia wymaga, w jaki sposób dokonano pomiarów temperatury otoczenia, albowiem w tym dniu temperatura powietrza wynosiła około 30°C a pomiary przy asfalcie wykazywały temperatury znacznie przewyższające 40°C. Według skarżącego, wątpliwości dotyczące rzetelnego pomiaru temperatury potwierdza okoliczność wskazania wyższej temperatury w protokole kontroli nr [...], dotyczącym innego pojazdu należacego do strony, a kontrolowanego również w tym samym dniu, ale o ponad godzinę wcześniej. Skarżący stwierdził, że ze względu na uplastycznienie nawierzchni strefy ważenia, wykonanej z asfaltu, kontrole, podczas których ważone są pojazdy, nie mogą być przeprowadzane w skrajnych warunkach pogodowych, gdy temperatura sięga 30 °C. Strona dodała ponadto, że kierowca nie zgłosił uwag do protokołu, sugerując się poleceniem kontrolujących. Zdaniem skarżącego, twierdzenie organu, że podpisanie przez kierowcę protokołu kontroli pozwala uznać, że został on poinformowany przed rozpoczęciem czynności kontrolnych o zasadach ważenia jest niewystarczające, albowiem nie dowodzi bezbłędności pomiarów oraz nienormatywności kontrolowanego pojazdu. Do odwołania skarżący przedsiębiorca załączył zdjęcia miejsca ważenia na ul. [...] w W., które - w jego ocenie – świadczą o tym, iż nawierzchnia asfaltu jest uszkodzona w sposób uniemożliwiający używanie jej do ważenia pojazdów. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. utrzymał w mocy w/w decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy - powołując się na stosowne przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a także na ustalenia zawarte w protokole z przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2010 r. kontroli pojazdu należącego do strony skarżącej - uznał, iż organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość nałożonej na stronę kary pieniężnej. Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej organ wskazał, że ważenie odbyło się na miejscu znajdującym się przy ul. [...] w W., zatwierdzonym przez zarządcę drogi przez uprawnionego geodetę, co potwierdza protokół z pomiaru pochylenia terenu z dnia [...] czerwca 2010 r. Zdaniem organu pomiary te wskazują, że pomierzone spadki mieszczą się w normie przewidzianej dla wag do pomiarów dynamicznych – od 0,01% do 0,06% spadku podłużnego (przy normie do 1%) i od 0,26% do 0,55% spadku poprzecznego (przy normie do 2%). Organ wskazał, że ważenie odbyło się za pomocą zalegalizowanej przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w G., wagi samochodowej do pomiarów dynamicznych o znaku fabrycznym [...] o nr fabr. [...], rok produkcji 1997, z przewidzianym terminem ważności do dnia [...] kwietnia 2011 r. Organ podkreślił, że dokumenty te zostały okazane kierowcy podczas kontroli. Organ uznał, że skoro kompetentny organ uznał, iż miejsce to jest odpowiednie do wykonywania kontroli drogowej, to protokół pochylenia terenu, podobnie zresztą, jak świadectwo legalizacji ponownej, jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 k.p.a.. Oba te dokumenty stanowią zatem dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zdaniem organu odwoławczego, nie można obalić domniemania prawdziwości dokumentów urzędowych w oparciu o argumenty, na podstawie których nie sposób jest stwierdzić jakichkolwiek przesłanek do zakwestionowania prawidłowości miejsca ważenia pojazdów. Według Głównego Inspektora Transportu Drogowego, właściwy organ, zatwierdzając to miejsce do kontroli pojazdów uznał również, że materiał, z którego wykonano stanowisko kontrolne, spełnia wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdu w ruchu oraz zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych. Według organu, pojęcie "betonu", którym posługuje się skarżący, obejmuje swym zakresem również określenie "asfalt". Organ wskazał, że w nomenklaturze technicznej asfalt jest potocznym terminem określającym "asfaltobeton", który w postaci betonu asfaltowego jest używany, jako materiał podstawowy w konstrukcji nawierzchni drogowych. I utwardzanych nawierzchni lotniczych. Podobnym pojęciem posłużono się w decyzji Komisji Europejskiej z dnia 13 października 1998 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 Dyrektywy Rady 89/106/EWG/w odniesieniu do wyrobów związanych z budowa dróg (Dz. Urz. L 287 z 24 października 1998 r.). Zdaniem organu w myśl załącznika II do ww. Dyrektywy "beton" obejmuje także beton asfaltowy, czyli "asfalt". Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego zaliczenia ulicy [...] w miejscowości M. do kategorii dróg, na której dopuszczalne są naciski osi powyżej 8 t, organ odwoławczy wskazał, że ulica ta nie jest wymieniona jako ciąg jakiejkolwiek drogi krajowej w rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia 12 listopada 2007 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg krajowych w województwach dolnośląskim, kujawsko-pomorskim, mazowieckim, pomorskim, śląskim, zachodniopomorskim (Dz. U. Nr 227, poz.1679). Z kolei zgodnie z Wykazem Dróg przebiegających przez miasto W., którymi zarządza Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta w W., ul. [...] widnieje, jako droga powiatowa (nie leży więc w ciągu ani dróg krajowych ani wojewódzkich). Drogi powiatowe są zaliczane z mocy prawa (art. 41 ust. 6 ustawy o drogach publicznych) do sieci dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 ton. Zdaniem organu II instancji, także pozostałe zarzuty są bezpodstawne. Organ wskazał, że kontrolowanemu kierowcy okazano zarówno świadectwo legalizacji wagi, jak i dokument zatwierdzający punkt kontrolny przy ul. [...] w W. jako miejsce do ważenia pojazdów. Został on również poinformowany o trybie przeprowadzania ważenia. Kierowca nie zgłaszał też żadnych uwag ani zastrzeżeń do czynności dokonanych w trakcie kontroli, podpisał protokół kontroli potwierdzając tym samym prawdziwość danych zawartych w tymże protokole ze stanem faktycznym w nim stwierdzonym. Art. 74 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym przewiduje możliwość odmowy podpisania protokołu kontroli, z czego kierowca nie skorzystał, nie wnosząc żadnych uwag i zastrzeżeń. Kierowca tym samym potwierdził prawidłowość ustaleń faktycznych, w związku z czym – zdaniem organu - nie można dać wiary twierdzeniom skarżącego, iż miały miejsce błędy i uchybienia podczas omawianej kontroli. Odnosząc się z kolei do zarzutu nieprawidłowości zatrzymania kontrolowanego pojazdu do kontroli, organ wskazał, że art. 129 lit. d) ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym w przyznaje osobą działającym w imieniu zarządcy drogi uprawnienie do wykonywania, w obecności funkcjonariusza Policji lub inspektora Inspekcji Transportu Drogowego, kontroli ruchu drogowego w stosunku do pojazdów: m. in. w zakresie przestrzegania przepisów o wymiarach, masie lub nacisku osi oraz powodujących uszkadzanie lub niszczenie drogi. Tak też, zdaniem organu, było w niniejszej sprawie, kiedy to kontroli drogowej i procesu ważenia dokonali pracownicy Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta w W. pod nadzorem inspektora transportu drogowego. W dniu [...] grudnia 2010 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, skarżący zarzucił organom obu instancji naruszenie: - art. 8 k.p.a., art. 5 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji i art. 7 Konstytucji RP - poprzez stosowanie procedur kontrolnych niezgodnych z prawem; - art. 10 § 1 k.p.a i art. 81 k.p.a. oraz art. 16 ust 2 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji - poprzez brak analizy całego materiału dowodowego, w szczególności niezapoznanie się z wyjaśnieniami kontrolowanego i pozbawienie go aktywnego prawa do obrony; - art. 71 ustawy o transporcie drogowym oraz § 15 ust 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego - poprzez brak w aktach sprawy protokołu kontroli pracowników zarządcy drogi, dokonujących ważenia pojazdu; - art. 107 § 3 k.p.a - poprzez niepełne i niezrozumiałe uzasadnienie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia; - art. 78 k.p.a. - poprzez nieprzeprowadzenie dowodów mających znaczenie dla sprawy w zakresie ustalenia statusu miejsca zatrzymania do kontroli drogowej; - art. 68 k.p.a. i art. 71 k.p.a. – poprzez wskazanie w protokole innej wagi, a przez to brak wiedzy, na ktorej wadze dokonano spornego ważenia i czy waga ta była legalizowana, co oznacza w konsekwencji błędy w ustaleniach faktycznych naruszające art. 80 k.p.a. W uzasadnieniu strona skarżąca, podtrzymując swoje wcześniejsze zarzuty, nie zgodziła się z twierdzeniem, że przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, nie złożyła żadnych pisemnych wyjaśnień Strona wskazała, że w piśmie z dnia [...] sierpnia 2010 r. przesłała swoje zastrzeżenia i wątpliwości dotyczące kontroli drogowej. Skarżący podkreślił, iż nie zgadza się ze stanowiskiem organu, że własnoręczne podpisanie i oświadczenie kontrolowanego kierowcy potwierdza prawidłowość dokonanych ustaleń faktycznych, albowiem kierowca nie dysponuje wystarczającą wiedzą dotyczącą procedury kontrolnej, nie jest stroną postępowania ani jej pełnomocnikiem. Zdaniem skarżącego nie jest także prawdą, iż czynności ważenia były wykonywane przez pracowników zarządcy drogi w obecności i pod nadzorem inspektora transportu drogowego. Według strony, pojazd inspektora znajdował się około 30 metrów od wagi, a inspektor w pojeździe zajmował się dokumentowaniem innych wcześniej przeprowadzonych kontroli, nie mógł być obecny przy wagach i nadzorować ważenia. Kierowca z otrzymanym od pracowników zarządcy drogi udał się do pojazdu inspekcji, gdzie sporządzono protokół kontroli. Skarżący załączył ponadto fotografie tabliczki znamionowej wagi samochodowej do pomiarów dynamicznych (znak fabr.. [...], nr fabr. [...] rok produkcji 1997) - wskazując, iż istnieje rozbieżność pomiędzy wskazaną w świadectwie legalizacji ponownej (1997 r.) a znajdującą się na tabliczce znamionowej (1998 r.) datą produkcji wagi. Skarżący w całej rozciągłości podtrzymał również swoje dotychczasow zarzuty dotyczące miejsa ważenia kontrolowanego pojazdu, twierdząc, iż punkt ten nie spełnia podstawowych wymogów koniecznych do wykonywania pomiarów nacisków oraz masy pojazdu, o których mowa w unormowaniach rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu. Skarżący zarzucił również, iż organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarzonej decyzji nie odnósł się zarówno do zarzutów dotyczących trudności z najazdem na wagę, jak i związanych z okolicznością podnoszenia i przesuwania wagi, a ponadto wytknął organowi II instancji, iż ten nie odniósł się również do kwestii pomiarów temperatury otoczenia podczas ważenia pojazdu. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ odwoławczy podniósł, że rozbieżność pomiędzy wskazaną w świadectwie datą produkcji a datą z tabliczki znamionowej nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy. Organ wskazał, że z tabliczki znamionowej wynika tożsamość przetworników siły, a powołane świadectwo legalizacji wagi daje jej gwarancję prawidłowego działania. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 6 czerwca 2011 r. pełnomocnik organu, wnosząc o oddalenie skargi – stwierdził, iż protokół pomiaru stanowiska ważenia potwierdza, że ważenie przeprowadzone w dniu kontroli odbyło się zgodnie z przepisami cyt. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga M. G. –prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A." M. G. w W. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego narusza prawo. Wydając przedmiotową decyzję z dnia [...] listopada 2010 r., organ odwoławczy dopuścił się – zdaniem Sądu – naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 15 k.p.a. w zw. z art. 127 k.p.a., a także art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Wskazane naruszenie polegało na niewyjaśnieniu przez organ II instancji wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz na dokonaniu dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej zawartych w odwołaniu od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2010 r. Tym samym organ odwoławczy, rozstrzygając w niniejszej sprawie, dopuścił się naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Naruszenie wspomnianych przepisów procedury administracyjnej mogło mieć - w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Należy wskazać, iż na podstawie art. 15 k.p.a. oraz stanowiącego jego konkretyzację art. 127 k.p.a., istotę zasady dwuinstancyjności można ująć, jako gwarancję procesową strony postępowania administracyjnego, wyrażającą się w możliwości żądania przez nią ponownego rozstrzygnięcia jej sprawy indywidualnej załatwionej decyzją organu I instancji. Strona ma więc prawo do tego, aby jej sprawa była dwukrotnie rozpatrywana pod względem merytorycznym, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszelkie argumenty, opinie i żądania i w konsekwencji doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznemu interesowi strony (tak m.in. R. Kędziora /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 67 i cyt. tam uzasadnienie uchwały składu 5 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 1994 r., III AZP 8/94, OSNAPiUS 1995, Nr 7, poz. 82). W niniejszej sprawie strona skarżąca, odwołując się od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2010 r. nakładającej karę pieniężną w wysokości 6.600 złotych – zarzuciła, iż wyniki przeprowadzonego w dniu [...] sierpnia 2010 r. ważenia zespołu pojazdów nie były miarodajne z uwagi na niewłaściwy przebieg całego procesu ważenia tego pojazdu. Zdaniem skarżącego przedsiębiorcy wynikało to przede wszystkim z niespełniania przez miejsce ważenia wszelkich warunków określonych szczegółowo w przepisach rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2007 r. Nr 188, poz. 1345). W szczególności skarżący wskazał, iż nawierzchnia strefy ważenia była zniszczona (posiadała nierówności oraz znaczne ubytki), a ponadto – wbrew wyraźnym wytycznym – wykonana została z asfaltu. Skarżący przedsiębiorca zarzucił ponadto, iż z protokołu pomiaru terenu, jaki znajduje się w aktach sprawy - nie wynika, czy miejsce to było badane pod kątem zgodności z w/w rozporządzeniem Ministra Gospodarki. Skarżący nie podważał wprawdzie wiarygodności okazanego protokołu pomiaru, jednak uważał, iż zapisy w nim zawarte są niewystarczające dla stwierdzenia, czy miejsce ważenia było przystosowane w chwili kontroli do korzystania na nim z wag do pomiarów dynamicznych. Zdaniem strony, organy nie ustaliły, czy w trakcie dokonywanych pomiarów geodeta badał stanowisko na ul. [...] w W. pod kątem jego zgodności z wymaganiami cyt. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r., a bez zbadania tej okoliczności nie sposób stwierdzić, czy wyniki ważenia ustalone podczas kontroli drogowej były wiarygodne. W konsekwencji strona uznała, iż ważenie dokonane w miejscu kontroli, które nie odpowiadało podstawowym wymogom wskazanym w przepisach prawa, należałoby uznać, jako wadliwe, zaś wynik tego ważenia nie mógł posłużyć, jako podstawa do wymierzenia kary pieniężnej. Główny Inspektor Transportu Drogowego, ustosunkowując się do powyższych zarzutów skarżącego, wskazał wyraźnie, iż w niniejszej sprawie miejsce, gdzie dokonano ważenia podlega ocenie pod kątem zgodności z wymogami określonymi w w/w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. Organ wskazał, że stosowne wymogi zostały spełnione, co potwierdza świadectwo legalizacji wagi wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w G. Organ powołał się ponadto na podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę protokół kontroli, jako na dokument potwierdzający nienormatywność pojazdu. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie na fakt posiadania przez wagi użyte do kontroli ważnych legalizacji, a także powołał się na tzw. protokół z pomiaru pochylenia stanowiska ważenia, który - zdaniem organu – również potwierdza spełnianie przez miejsce przeprowadzenia ważenia wszelkich warunków koniecznych do wykonywania pomiarów. Warto zauważyć, iż zarówno w decyzji odwoławczej, jak również w odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wskazał jedynie na fakt sporządzenia protokołu z kontroli oraz geodezyjnego protokół pomiaru pochylenia stanowiska ważenia, które to dokumenty - zdaniem organu - mają wagę dowodu urzędowego potwierdzającego prawidłowość stwierdzonych uchybień. Zdaniem Sądu należy zauważyć, iż przepis § 27 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. stanowi wyraźnie, iż waga stacjonarna powinna być stosowana w stałym miejscu jej zainstalowania, a waga przenośna może być stosowana w różnych miejscach jej ustawienia, spełniających odpowiednio wymagania określone w § 7-9. Jak stanowi § 27 ust. 2 w/w rozporządzenia, geometria powierzchni strefy ważenia oraz powierzchni poza strefą ważenia w zakresie, o którym mowa w § 8 i § 9 ust. 1 i 2, powinna być opisana i udokumentowana. § 7 cyt. rozporządzenia przewiduje, że pomost wagi stacjonarnej powinien być umieszczony w dole fundamentowym wykonanym w jezdni (ust. 1), zaś pomost wagi przenośnej może być umieszczony w dole fundamentowym albo ustawiony na jezdni wraz z zespołami najazdowymi (ust. 2). Jeżeli w dole fundamentowym gromadzi się woda, powinien być on wyposażony w urządzenia odwadniające (ust. 3). Przepis § 8 stanowi, że strefa ważenia wagi powinna być wyróżniona na jezdni (ust. 1), zaś powierzchnia jezdni w strefie ważenia powinna być wykonana z betonu i leżeć w odpowiedniej płaszczyźnie (ust. 2). Z kolei § 8 ust. 3 przewiduje, że pochylenie powierzchni jezdni w strefie ważenia względem poziomu nie powinno przekraczać: 1) 1 % w kierunku ruchu pojazdów; 2) 2 % w kierunku prostopadłym do kierunku ruchu pojazdów. Należy zauważyć ponadto, iż przepis § 9 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. stanowi jednoznacznie, iż powierzchnia jezdni lub zespołu najazdowego poza strefą ważenia na długości od styku ze strefą ważenia do styku z kołami skrajnej osi pojazdu o największym rozstawie, gdy koła drugiej skrajnej osi znajdują się na pomoście, powinna leżeć w płaszczyźnie strefy ważenia, zaś § 9 ust. 2, że powierzchnia jezdni poza strefą ważenia może być pochylona względem płaszczyzny strefy ważenia maksymalnie o 0,5 %. Ponadto § 9 ust. 3 pkt 1 i 2 omawianego rozporządzenia stanowi, iż centryczny przejazd pojazdu przez pomost bez możliwości zjazdu kołami poza boczną krawędź pomostu powinien być zapewniony poprzez: odpowiednie ukształtowanie lub oznakowanie bocznych krawędzi jezdni przed pomostem oraz zainstalowanie w wadze urządzenia sygnalizującego w sposób optyczny lub akustyczny zjazd kołami poza boczną krawędź pomostu. W tej sytuacji uznać należy, że skoro strona skarżąca zarzuciła w odwołaniu, iż miejsce ważenia nie odpowiada wymogom wskazanym w omawianym rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r., zaś protokół sporządzony przez geodetę, wbrew organom Inspekcji Transportu Drogowego, w żaden sposób nie potwierdza, że sporne stanowisko ważenia pojazdów spełnia wszystkie wymogi określone przez w/w akt normatywny, to bezwzględnym obowiązkiem organu II instancji było szczegółowe wyjaśnienie tej kwestii i precyzyjne ustosunkowanie się do tego zarzutu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu zgodzić się należy z Głównym Inspektorem Transportu Drogowego, iż powołany przez ten organ protokół z pomiaru pochyłości terenu na stanowisku ważenia, daje gwarancję przystosowania w tym zakresie (tj. wyłącznie w zakresie pochylenia powierzchni jezdni w strefie ważenia względem poziomu – vide: wytyczne zawarte w § 8 ust. 3 rozporządzenia) danego miejsca do przeprowadzania pomiarów parametrów pojazdów. Należy jednakże wyraźnie zauważyć, iż wskazany przez organ protokół odnosi się wyłącznie do powyższej kwestii (warunków pochylenia powierzchni jezdni w strefie ważenia), natomiast nie stanowi dowodu wskazującego na prawidłowość przystosowania terenu w pozostałym zakresie, w tym w zakresie wymagań określonych w § 7-9 (m.in. kwestia usytuowania dołów fundamentowych i umieszczenia w nich pomostów wagowych, kwestia warunków dotyczących samej strefy ważenia, warunki dotyczące powierzchni jezdni lub zespołu najazdowego poza strefą ważenia, etc.). Zdaniem Sądu należy uznać, iż wbrew sugestiom organu odwoławczego, protokół sporządzony w dniu [...] czerwca 2010 r. przez geodetę nie wyjaśnia również pozostałych kwestii będących przedmiotem zarzutów strony skarżącej, a przede wszystkim - jak już podkreślono - nie może być uznany za stosowny dokument zaświadczający w sposób pełny spełnianie wszelkich wymogów, o których mowa w § 8 i § 9 ust. 1 i 2 (vide: wymóg określony w § 27 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia Ministra Gospodarki). W ocenie Sądu brak jest również jakichkolwiek podstaw, aby uznać, iż fakt podpisania bez zastrzeżeń przez kierowcę samego protokołu kontroli zwalniał organ odwoławczy z wyjaśnienia w/w wątpliwości. W tej sytuacji, nie przesądzając na tym etapie zasadności w/w merytorycznych zastrzeżeń skarżącego - zgodzić się należy w pełni ze stroną, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego, wydając zaskarżoną decyzję, nie odniósł się w uzasadnieniu w sposób rzeczowy i bezpośredni do wszystkich zarzutów strony dotyczących procesu ważenia kontrolowanego w dniu [...] sierpnia 2010 r. zespołu pojazdów, które strona podniosła w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zdaniem Sądu, organ II instancji, rozpoznając sprawę w wyniku odwołania wniesionego przez stronę, obowiązany jest rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji (podobnie: m.in. Naczelny Sąd Administracyjny /w:/ wyrok z dnia 20 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 274/97, LEX nr 48234). W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie, stosownie do art. 7 i 77 k.p.a. Zgodnie zaś z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji (tak również: Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie /w:/ wyroku z dnia 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 420/98, nie publik.). Zdaniem Sądu, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, Główny Inspektor Transportu Drogowego dopuścił się obrazy w/w norm postępowania, albowiem nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób precyzyjny do wszystkich zarzutów strony skarżącej dotyczących wadliwości procesu pomiarów kontrolowanego pojazdu samochodowego. W ocenie Sądu brak pełnego odniesienia się przez organ odwoławczy do przedstawionych przez stronę skarżącą wątpliwości co do rzetelności przeprowadzonych pomiarów, istotnych dla oceny zastosowania normy prawa materialnego nakładającej karę pieniężną, nie dało tej stronie możliwości ustosunkowania się do zarzutów (stanowiska) organu. W tej sytuacji uchybienie to nie pozwala sądowi administracyjnemu na pełne skontrolowanie legalności nie tylko zaskarżonej decyzji, ale również decyzji organu I instancji. Z tej przyczyny należy uznać, iż uchybienia formalne poczynione w toku niniejszego postępowania przez organy Inspekcji Transportu Drogowego, uniemożliwiły Sądowi prawidłowe ustosunkowanie się do zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Nieprawidłowości te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w przypadku przyjęcia zasadności tezy strony skarżącej w zakresie wadliwości dokonanego procesu ważenia i jego wpływu na końcowe wyniki pomiarów, należałoby uznać, iż być może brak było jakichkolwiek podstaw do orzeczenia o karze z tytułu przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W ocenie Sądu, aby rozstrzygnięcie to ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek) dotyczących przede wszystkim kwestii podnoszonych przez stronę. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznych. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez normę zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienie rozstrzygnięcia organu II instancji nie zawiera pełnych wyjaśnień okoliczności branych pod uwagę przy wydawaniu decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż w toku ponownego postępowania Główny Inspektor Transportu Drogowego winien dokonać wszechstronnej oceny całości zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego, oraz ustosunkować się szczegółowo do wszystkich zarzutów skarżącego przedsiębiorcy. Na marginesie należy jedynie zaznaczyć, iż w sytuacji, w której organ odwoławczy nie byłby w stanie samodzielnie ustosunkować się jednoznacznie do zarzutów strony, winien ewentualnie rozważyć potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego, przykładowo poprzez zastosowanie środków, o których mowa w art. 84 § 1 k.p.a. W kontrolowanej sprawie Sąd pragnie jedynie wyjaśnić, że nie uznał wszystkich zarzutów strony skarżącej za słuszne. W ocenie Sądu nie ulega bowiem wątpliwości, że podanie na świadectwie legalizacji daty 1997 zamiast 1998, stanowi jedynie ewidentną pomyłką pisarską organów legalizacyjnych. Warto zauważyć, iż każda waga poza datą produkcji posiada ponadto znak fabryczny, numer fabryczny, miernik modelu [...] nr, które są zgodne z numerami wpisanymi w protokole kontroli pojazdu. W tej sytuacji należy zgodzić się z organem odwoławczym, iż rozbieżność pomiędzy wskazaną w świadectwie datą produkcji a datą z tabliczki znamionowej, nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy. Organ słusznie wskazał, że z tabliczki znamionowej wynika tożsamość przetworników siły, a powołane świadectwo legalizacji wagi daje jej gwarancję prawidłowego działania. Nie sposób zgodzić się również z zarzutami dotyczącymi zarówno legalności zatrzymania należącego do strony zespołu pojazdów, jak i kwestii przeprowadzania ważenia przez pracowników zarządcy drogi (Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta w W.). Otóż należy zauważyć, iż zatrzymania kontrolowanego zespołu pojazdów dokonał funkcjonariusz Policji, a więc podmiot uprawniony (notatka urzędowa z dnia [...] sierpnia 2010 r. – k . 59 akt administracyjnych). Zgodnie natomiast z przepisem art. 129d ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, osoby działające w imieniu zarządcy drogi mogą wykonywać w obecności funkcjonariusza Policji lub inspektora Inspekcji Transportu Drogowego, kontrole ruchu drogowego w stosunku do pojazdów w zakresie przestrzegania przepisów o wymiarach, masie lub nacisku osi powodujących uszkodzenia lub niszczenia drogi. Skoro w niniejszej sprawie pomiarów dokonywali uprawnienie pracownicy Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta w W. w obecności i pod kontrolą zarówno funkcjonariusza Policji, jak również inspektora Inspekcji Transportu Drogowego, to nie można przyjąć, że w tym zakresie zachodzi jakaś niejasność, a tym bardziej nieprawidłowość. W kontekście materiału dowodowego sprawy, niezasadny wydaje się również zarzut skarżącego dotyczący rzekomego niewyjaśnienia statusu miejsca zatrzymania kontrolowanego zespołu pojazdów. Z akt sprawy, w tym m.in. z powołanej wyżej notatki służbowej funkcjonariusza Policji – wynika, że zespół pojazdów został zatrzymany na ul. [...] w miejscowości M., a więc na drodze publicznej. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stwierdzając jednocześnie, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, Sąd działał na podstawie art. 152 p.p.s.a. Orzekając o zwrocie kosztów postępowania, Sąd miał na względzie dyspozycję przepisu art. 200 p.p.s.a.