VI SA/Wa 2511/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2017 r. sprawy ze skargi B. LTD z siedzibą w M., Wielka Brytania na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z [...] października 2016 r., Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD), działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23; dalej kpa), art. 4 pkt. 22 lit. k, art. 87 ust. 1 pkt 4, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.; dalej utd), art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U.UE.L.300.72 ze zm.; dalej rozporządzenie nr 1072/2009) oraz lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania [...] LTD. z siedzibą w [...],[...] (dalej skarżąca, spółka) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej WITD) z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...]zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: W dniu [...] kwietnia 2016 r. w miejscowości S., na drodze krajowej nr [...] przeprowadzono kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i przyczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował S. Y., obywatel [...]. Kierowca wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy z [...] do [...] w imieniu przedsiębiorcy [...] LTD. z siedzibą w [...],[...]. Kierowca okazał do kontroli m. in. licencję nr [...] i dokument CMR nr [...] oraz świadectwo kierowcy wydane dla spółki [...] Sp. j. z siedzibą w S. Przebieg kontroli utrwalono w protokole kontroli nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. Pismem z [...] kwietnia 2016 r. organ zawiadomił skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego. W toku postępowania pismem z [...] kwietnia 2016 r. spółka złożyła wyjaśnienia podnosząc m.in., że przepisy rozporządzenia nr 1072/2009 nie zakazują udostępniania świadectwa kierowcy innemu przewoźnikowi jeżeli łączy go umowny stosunek prawny z innym przewoźnikiem posiadającym świadectwo kierowcy. Decyzją z [...] sierpnia 2016 r. organ I instancji nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami zezwolenia. W odwołaniu od ww. decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania. Organowi zarzuciła: wydanie decyzji z rażącym naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez uznanie, że na podmiocie nieposiadającym siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ciążył obowiązek posiadania świadectwa kierowcy; naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez uznanie, że podstawą nałożenia na stronę kary pieniężnej są przepisy art. 92a ust. 1, 6 i 7 utd; naruszenie art. 5 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1072/2009 poprzez pominięcie przez organ I instancji warunków zatrudnienia skontrolowanego kierowcy, podstaw pozostawania w dyspozycji podmiotu korzystającego z usług kierowcy zgodnie z przepisami prawa brytyjskiego; naruszenie art. 77 § 1 kpa poprzez wydanie decyzji na podstawie niepełnego materiału dowodowego i pominięcie wyjaśnień strony. Organ II instancji decyzją z [...] listopada 2016 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 87 ust. 1 pkt 4 utd, z którego wynika obowiązek posiadania i okazywania przez kierowcę pojazdu wykonującego przewóz drogowy, na żądanie uprawnionego organu kontroli, w międzynarodowym transporcie drogowym świadectwa kierowcy, jeżeli jest wymagane. Organ wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom strony przepisy ustawy o transporcie drogowym mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie, co wynika z art. 2 utd. Zgodnie z tym przepisem na zasadzie wzajemności, o ile umowy międzynarodowe ratyfikowane przez Rzeczpospolitą Polską nie stanowią inaczej, przedsiębiorca zagraniczny uprawniony do wykonywania transportu drogowego na podstawie prawa właściwego dla kraju jego siedziby może go wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w ustawie. Natomiast zasady wykonywania międzynarodowego transportu drogowego przez kierowcę - obywatela państwa spoza Unii Europejskiej zostały określone w art. 32a utd tylko w stosunku do polskich przedsiębiorców oraz w art. 3 rozporządzenia nr 1072/2009 w stosunku do przedsiębiorców innych krajów Unii Europejskiej. Organ podkreślił, że wskazane rozporządzenie należy do katalogu aktów prawnych regulujących obowiązki lub warunki wykonywania przewozu drogowego, co jednoznacznie wynika z art. 4 pkt 22 lit. k utd. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ uznał je za nieistotne. Jak podkreślił, z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że kierowca w dniu kontroli wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy w imieniu strony. Zarówno dokumenty przewozowe, tj. dokumenty CMR wystawione w dniu [...] i [...] marca 2016 r., jak i licencja nr [...] wskazują, że przewóz z dnia kontroli był wykonywany w imieniu strony. Natomiast kierowca wykonujący przewóz był pracownikiem polskiego przedsiębiorcy - [...] Sp. j. z siedzibą w S., co potwierdza zarówno zezwolenie na prace nr [...], jak i umowa zlecenia nr [...]. Kierowca okazał również świadectwo kierowcy nr [...] wydane dla zatrudniającego go przedsiębiorcy. W ocenie organu, przedłożone przez stronę umowy o świadczenie usług nie mogą stanowić podstawy do zmiany decyzji, bowiem zostały sporządzone po kontroli drogowej. Strona powierzając wykonanie przewozu kierowcy, dla którego nie uzyskała świadectwa kierowcy, sama naraziła się na odpowiedzialność administracyjną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, zarzucając rażące naruszenie prawa: poprzez wydanie decyzji obarczonej wadą kwalifikowaną nieważności opisanej w art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez uznanie, że na podmiocie nieposiadającym siedziby na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej ciążył obowiązek posiadania świadectwa kierowcy sankcjonowany na podstawie polskich przepisów; naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez uznanie, iż podstawą nałożenia kary na podmiot kontrolowany przez WITD są przepisy art. 92 ust. 1, 6 ,7 utd; naruszenie przepisów prawa materialnego art. 5 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1072/2009 poprzez brak przeanalizowania przez GITD warunków zatrudnienia pracownika - kierującego pojazdem, podstaw pozostawania w dyspozycji podmiotu korzystającego z usług kierowcy zgodnie z przepisami prawa brytyjskiego; naruszenie przepisów prawa procesowego tj. zasady określonej w art. 77 § 1 kpa poprzez wydanie decyzji na podstawie niepełnego materiału dowodowego; pominięcie wyjaśnień strony odnośnie wykonywania usług transportowych przez [...] Sp. j. z siedzibą w S., gdzie zatrudniony był kierowca na rzecz skarżącej oraz zakwestionowanie autentyczności umowy pomiędzy [...] Sp. j. z siedzibą w S. a skarżącą. W uzasadnieniu skargi podniósł, że w jego ocenie, organ I i II instancji naruszył przepisy art. 7 i art. 77 § 1 kpa., ponieważ nie ustalił czy strona zwracała się o wydanie świadectwa kierowcy i czy taki wymóg nakładają na przedsiębiorcę przepisy prawa [...]. Jednak ze względu na zawartą przez stronę z przedsiębiorstwem [...] Sp. j. z siedzibą w S. umowę o świadczenie usług strona nie miała obowiązku posiadania świadectwa kierowcy, ponieważ przewóz był realizowany przez polską spółkę, w której dyspozycji pozostawał kierowca i która posiadała świadectwo kierowcy. W ocenie skarżącej decyzja została wydana bez podstawy prawnej, ponieważ stroną jest podmiot nie mający siedziby na terenie Polski, więc nie mają do niego zastosowania przepisy art. 32a w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 4 i art. 92a ust. 1, 6 i 7 utd. Zdaniem skarżącej także przepisy rozporządzenia nr 1072/2009 nie mogą stanowić podstawy do nałożenia kary na stronę, gdyż przepisy tego rozporządzenia nie dają żadnej możliwości nakładania kary przez polski organ na podmiot mający siedzibę w innym kraju. Podnosi, że przepisy wymienionego rozporządzenia dają możliwość nakładania kary pieniężnej na podmiot zagraniczny tylko w przypadku wykonywania przewozów kabotażowych, co wynika z treści art. 13 ust. 2 tego rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd stwierdza, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wnika, że w dniu [...] kwietnia 2016 r. w miejscowości S., na drodze krajowej nr [...] przeprowadzono kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i przyczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Pojazdem kierował obywatel [...]. Kierowca wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy z [...] do [...] w imieniu skarżącej. Do kontroli okazano licencję nr [...] i dokument CMR nr [...] oraz świadectwo kierowcy wydane dla spółki [...] Sp. j. z siedzibą w S. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy organ prawidłowo nałożył na skarżącą karę pieniężną na podstawie 92a ust. 1 utd w wysokości [...] zł. Sąd stwierdza, iż w rozpoznawanej sprawie zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych. Powyższe rozporządzenie dotyczy przewoźników zarobkowo trudniących się międzynarodowym przewozem rzeczy i ma na celu, jak wynika z pkt 2 i 3 preambuły, ustanowienie wspólnej polityki transportowej poprzez określenie wspólnych reguł mających zastosowanie do rynku międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy i zapewnienie spójnych ram prawnych dla międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy we Wspólnocie (Unii Europejskiej). Dla osiągnięcia tego celu rozporządzenie nr 1072/2009 uzależniło wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy od posiadania licencji wspólnotowej i wprowadziło obowiązek uzyskania świadectwa kierowcy w celu umożliwienia państwom członkowskim skutecznego sprawdzenia, czy kierowcy z państw trzecich są legalnie zatrudnieni lub pozostają do dyspozycji przewoźnika odpowiedzialnego za dany przewóz. Jest to zasada ogólna wyrażona w art. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej oraz - jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego - świadectwa kierowcy. Kontrola ta ma zapobiegać naruszaniu reguł konkurencji przez przewoźników wykonujących zarobkowo międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy. Krąg przewoźników, wobec których wymagane jest świadectwo kierowcy określa art. 5 ust. 1 powyższego rozporządzenia. Są to przewoźnicy, którzy posiadają licencję wspólnotową (pkt a) oraz legalnie zatrudniają w tym państwie członkowskim kierowcę, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, albo w sposób legalny korzystają z usług kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy 2003/109/WE, pozostającego w dyspozycji tego przewoźnika zgodnie z warunkami zatrudnienia i kształcenia zawodowego określonymi w tym państwie członkowskim na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych oraz w odpowiednich przypadkach lub na mocy układów zbiorowych, zgodnie z regułami stosowanymi w tym państwie członkowskim (pkt b). Świadectwo kierowcy jest wydawane przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika na wniosek posiadacza licencji wspólnotowej każdemu kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE i jest przez tego przewoźnika legalnie zatrudniony, lub każdemu kierowcy pozostającemu w jego dyspozycji, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu tej dyrektywy. Każde świadectwo kierowcy poświadcza, że kierowca w nim wskazany jest zatrudniony zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1 (ust. 2). Świadectwo kierowcy należy, zgodnie z art. 5 ust. 6 rozporządzenia Nr 1072/2009, do przewoźnika, który przekazuje je do dyspozycji kierowcy wskazanemu w świadectwie, podczas gdy kierowca prowadzi pojazd, korzystając z licencji wspólnotowej wydanej temu przewoźnikowi. Uwierzytelniony wypis ze świadectwa kierowcy wydany przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika jest przechowywany w lokalach przewoźnika, natomiast świadectwo jest okazywane na wniosek każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Zgodnie z art. 2 utd. na zasadach wzajemności ile umowy międzynarodowe ratyfikowane przez Rzeczpospolitą Polską nie stanowią inaczej, przedsiębiorca zagraniczny uprawniony do wykonywania transportu drogowego na podstawie prawa właściwego dla kraju jego siedziby może go wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w ustawie. W myśl art. 87 ust. 1 pkt 4 utd, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), a ponadto w międzynarodowym transporcie drogowym - świadectwo kierowcy, jeżeli jest wymagane. Powyższe przepisy obowiązywały zarówno w trakcie kontroli, jak i w dacie wydania zaskarżonej decyzji i nie ma żadnych podstaw do ich kwestionowania. Należy zauważyć, że akty prawne organów Unii Europejskiej stanowią integralną część systemu prawnego państwa członkowskiego, które odpowiada za wprowadzenie tych przepisów w życie i ich prawidłowe stosowanie. Przykładem dostosowania przepisów prawa krajowego do prawa unijnego jest właśnie wprowadzenie do ustawy o transporcie drogowym przepisów dotyczących świadectwa kierowcy. Zgodnie z art. 4 pkt 22 utd obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, czyli ustawy o transporcie drogowym oraz wskazanych w tym przepisie innych ustaw oraz rozporządzeń unijnych, w tym rozporządzenia nr 1072/2009, wymienionego w przytoczonym art. 4 pkt 22 lit.k. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że w dniu kontroli, kierujący pojazdem obywatel [...], nie okazał świadectwa kierowcy wydanego na wniosek przewoźnika, na którego rzecz wykonywał przewóz. Okazane w trakcie kontroli świadectwo kierowcy wydane zostało na wniosek [...] Sp. j. z siedzibą w S. Bezsprzecznie zatem międzynarodowy przewóz drogowy był wykonywany przez skarżącego z naruszeniem obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1072/2009 oraz w art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d. W niniejszej sprawie organ prawidłowo ustalił, iż podmiotem odpowiedzialnym za stwierdzone naruszenie jest skarżąca, jako podmiot wykonujący przewóz. Z akt sprawy wynika, że kierowca wykonywał przewóz międzynarodowy na podstawie licencji wspólnotowej nr [...] udzielonej skarżącej i odpis tej licencji okazał w czasie kontroli. Również w międzynarodowym samochodowym liście przewozowym CMR, dotyczącym przewożonego towaru, przedsiębiorstwo skarżącej wskazane jest jako przewoźnik. Prawidłowe jest zatem ustalenie organu, że podmiotem wykonującym przewóz była skarżąca. Ustalenie to znajduje bowiem potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym i nie zostało przez skarżącego skutecznie podważone. Sąd podkreśla, iż zawarta pomiędzy stronami umowa cywilnoprawna nie może zmienić zasad odpowiedzialności administracyjnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Obowiązek uzyskania świadectwa kierowcy przez każdego przewoźnika, który wykonuje międzynarodowy transport drogowy i zatrudnia lub korzysta z usług kierowcy z państwa trzeciego wynika z przepisów bezwzględnie obowiązujących, których strony nie mogą zmieniać postanowieniami umownymi. Jak wyjaśniono szczegółowo wyżej, świadectwo kierowcy służy wykazaniu, że przewoźnik legalnie zatrudnia lub korzysta z usług kierowcy z państwa trzeciego. Dlatego każdy przewoźnik obowiązany jest do wystąpienia o świadectwo dla kierowcy, którego zatrudnia na podstawie umowy o pracę lub korzysta z jego usług na podstawie innej umowy. Wbrew twierdzeniom skarżącej, prawidłowa jest również wysokość nałożonej na nią kary za stwierdzone naruszenia obowiązków określonych art. 87 ust. 1 pkt 4 utd. Stosownie do art. 92a ust. 1 utd podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Pod pozycją 3.3. załącznika wyszczególniono naruszenie - wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu. Jak już powyżej wskazano, nieokazanie w dniu kontroli, świadectwa kierowcy uzyskane przez przewoźnika, który wykonuje międzynarodowy transport drogowy i zatrudnia lub korzysta z usług kierowcy z państwa trzeciego, stanowiło naruszenie obowiązków, o których mowa w rozporządzeniu nr 1072/2009, a także obowiązków określonych art. 87 ust. 1 pkt 4 utd. Celem nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej jest zapewnienie należytego wykonywania działalności gospodarczej w postaci świadczenia przewozów drogowych i zagwarantowanie bezpieczeństwa innym uczestnikom ruchu drogowego. Ma więc ona przede wszystkim znacznie prewencyjne, a nie represyjne (tak jak w przypadku grzywny) i jest narzędziem prawnym służącym do wymuszenia na przewoźnikach respektowania określonych w ustawie nakazów i zakazów. Podsumowując, w rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo przyjęły, że międzynarodowy przewóz drogowy był wykonywany przez skarżącą z naruszeniem obowiązków określonych w art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1072/2009 oraz w art. 87 ust. 1 pkt 4 utd i zasadnie nałożyły na nią, na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy, karę pieniężną określoną w Lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy transporcie drogowym. Prawidłowo również przyjęły, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Skarżąca nie podała bowiem jakichkolwiek okoliczności, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanek określonych w tym przepisie. W związku z powyższym Sąd stwierdza, że zasadne było nałożenie stosownej kary pieniężnej, której wysokość została określona w przepisach prawa. Należy także uznać, że strona postępowania nie udowodniła, iż nie miała wpływu na powstałe naruszenie i w związku z tym prawidłowo nałożono karę pieniężną. Reasumując, w ocenie Sądu, organy administracji prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego oraz nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego, albowiem podjęły niezbędne czynności w celu pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.