VI SA/Wa 2511/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lutego 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2024 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 1, art. 5b ust. 1, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 87 ust. 4 oraz art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 728 ze zm.) oraz lp. 1.5 i lp. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (Skarżąca) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2024 r. nr [...] o nałożeniu na Skarżącą kary pieniężnej w wysokości 1.300 zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 12 grudnia 2023 r. na Moście [...] w W. miało miejsce zatrzymanie i kontrola drogowa samochodu osobowego marki [...] nr rej. [...]. Pojazdem kierował I. O. W toku kontroli kierowca okazał paszport, prawo jazdy oraz identyfikator kierowcy TAXI. Kierowca nie przedstawił jednak do kontroli oryginału wypisu nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydanej dla Skarżącej, a jedynie zdjęcie wskazanego dokumentu na telefonie. Na dachu ww. pojazdu znajdowało się urządzenie techniczne z napisem TAXI, natomiast na drzwiach pojazdu znajdowały się żółto - czerwone paski z nr bocznym [...] oraz herb [...], co potwierdza dokumentacja fotograficzna. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem nr [...] z [...] grudnia 2023 r. Pismem z 5 lutego 2024 r. Organ I instancji zawiadomił Skarżącą o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego w sprawie ww. naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. W toku postępowania na podstawie pisma z 21 lutego 2024 r. Zastępcy Dyrektora Biura Administracji i Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta [...] Organ I instancji ustalił, że kontrolowany pojazd nie został zgłoszony przez Skarżącą do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną przez Prezydenta [...] w dniu [...] lutego 2023 r. Pismem z 7 marca 2024 r. Organ I instancji zawiadomił pełnomocnika strony o dodatkowo stwierdzonym naruszeniu, ujętym pod Ip. 1.5 załącznika 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zawiadomienie to pozostało bez odpowiedzi. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Organ I instancji ww. decyzji z [...] kwietnia 2024 r. nakładającej na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 1.300 zł. W wyniku odwołania Skarżącej Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu wyjaśnił, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia: niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie oraz niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym – za każdy dokument. Główny Inspektor Transportu Drogowego przedstawił treść przepisów stanowiących podstawę prawną decyzji i potwierdził ustalenia dokonane przez Organ I instancji, z których wynikało, że w dniu kontroli doszło do naruszenia przez Skarżącą określonego w lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Skarżąca posiadała licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, ale nie zgłosiła do niej kontrolowanego pojazdu i tym samym Organ I instancji prawidłowo nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 800 zł za niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił licencji zmiany danych w wymaganym terminie. W chwili kontroli doszło również do naruszenia przez Skarżącą lp. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym z uwagi na niewyposażenie kierowcy w wymagany dokument, tj. wypis z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Zasadne było więc utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji o nałożeniu na Skarżącą kary pieniężnej w wysokości 500 zł za to naruszenie. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje możliwości zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję w całości wnosząc o uchylenie w całości wydanych w sprawie decyzji, umorzenie postępowania dotyczącego nałożenia kary oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 76 § 3 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji, pomimo, iż została ona wydana bez wnikliwego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy i nie uwzględnieniu słusznego interesu strony, w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przejazd, braku wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Skarżącej (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu; 2) art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw decyzji, ustalonych faktów, oceny dowodów, a przede wszystkim niewyjaśnienie dlaczego Organ I instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia relacji łączących Stronę oraz na czyją rzecz wykonywany był przewóz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za kontrolowany przejazd, a także ustalenia formy współpracy kierowcy ze Spółką i czy taka współpraca w ogóle miała miejsce; 3) art. 92a ust. 1 i 7 ustawy o transporcie drogowym polegające na uznaniu, że Skarżąca wykonywała przejazd pojazdem niezgłoszonym organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych o których mowa odpowiednio w art. 7 a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w sytuacji, gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego wskazuje, że w dniu kontroli termin 28 dniowy na wpis pojazdu do licencji jeszcze nie upłynął. W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Kontrolując zaskarżoną decyzję na podstawie powołanego kryterium Sąd stwierdził, że jest ona zgodna z prawem, gdyż Organ wyczerpująco wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia, co znajduje uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz w przywołanych przepisach. W rozpoznawanej sprawie została na Skarżącą nałożona kara pieniężna za niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym w wymaganym terminie oraz za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym. W ocenie Sądu, Organy prawidłowo stwierdziły popełnione przez Skarżącą naruszenia z następujących powodów. Zgodnie z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez Organy obu instancji, znajdującymi potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy, w dniu [...] grudnia 2023 r. miała miejsce kontrola drogowa samochodu osobowego marki [...] nr rej. [...]. Pojazd był oznakowany jako taksówka z numerem bocznym – [...] co odpowiada numerowi licencji udzielonej Skarżącej przez Prezydenta [...] lutego 2023 r., nr [...] (udzielonej w trybie zmiany licencji nr [...] z [...] lutego 2022 r.), do której nie zgłoszono powyższego pojazdu. Kierowca nie okazał do kontroli dokumentu uprawniającego do wykonywania przewozu osób na terenie miasta Warszawa. W świetle art. 5b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Jak wynika z art. 14 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Wśród danych, o których mowa w art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w ust. 3 pkt 5 tego artykułu wymieniony jest wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: a) markę, typ, b) rodzaj/przeznaczenie, c) numer rejestracyjny, d) numer VIN, e) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem. Ponadto, zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Brak zastosowania się przez przewoźnika do zasad i reguł wykonywania transportu drogowego jest sankcjonowane. Jak wynika z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do treści art. 92a ust. 7 pkt 1 powołanej ustawy, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z lp. 1.5. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę sankcjonowane jest karą pieniężną w kwocie 800 zł. Z kolei brak wyposażenia kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dokument (lp. 1.12 załącznika nr 3 do powołanej ustawy). W świetle ustalonych przez Organy okoliczności faktycznych sprawy oraz treści przytoczonych przepisów prawa, Organ I instancji prawidłowo nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 1300 zł za powyższe dwa naruszenia (800 zł +500 zł), a Główny Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji. Czyni to niezasadnym zarzut skargi dotyczący naruszenia przez Organy art. 92a ust. 1 i ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Sąd nie stwierdził również w tej sprawie naruszenia przez Organy obu instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materiał dowodowy na którym Organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy (art. 77 k.p.a.). Z okoliczności stanu faktycznego ustalonego przez Organy w sposób wyczerpujący wynika, że zatrzymany do kontroli pojazd służył do wykonywania przewozów drogowych osób taksówką, o czym świadczy oznaczenie pojazdu jako taksówki poprzez umieszczenie wymaganej lampy na dachu pojazdu oraz oznaczenie pojazdu numerem bocznym [...], zgodnym z licencją udzieloną Skarżącej. Ustalenia powyższe potwierdzają zdjęcia znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy. W świetle powyższego trudno zgodzić się ze Skarżącą, że Główny Inspektor Transportu Drogowego niewystarczająco wyjaśnił podstawy decyzji, a przede wszystkim dlaczego nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego ustalenia formy współpracy kierowcy ze Skarżącą oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za przejazd. Wskazania wymaga, że w rozpoznawanej sprawie kara pieniężna nie została nałożona na Skarżącą za wykonanie zarobkowego przewozu osób bez posiadania licencji, lecz za brak zgłoszenia spornego pojazdu do posiadanej przez Skarżącą licencji i niewyposażenie kierowcy w wypis z posiadanej przez Skarżącą licencji, w sytuacji gdy pojazd poruszał się po drodze będąc oznakowanym jako taksówka, a więc pojazd służący do zarobkowego przewozu osób. Okoliczność, iż sporny pojazd służył do zarobkowego przewozu osób w imieniu i na rachunek Skarżącej potwierdza zapis protokołu kontroli podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę pojazdu, z którego wynika, że przedsiębiorcą, który wykonuje spornym pojazdem przewóz jest Skarżąca. W sprawie tej nie było więc konieczne przeprowadzenie dowodu z zeznań kierowcy. W ocenie Sądu są to wyczerpujące uzupełniające się dowody potwierdzające wykonywanie przez Skarżącą spornym pojazdem zarobkowego przewozu osób, co w świetle przytoczonych powyżej przepisów wymaga wpisu pojazdu do posiadanej przez Skarżącą licencji oraz wyposażenia kierowcy w wypis tej licencji. Obalenie ustaleń zawartych w protokole kontroli, jako dokumencie urzędowym stosownie do art. 76 § 3 k.p.a. wymaga przedstawienia przez stronę stosownych dowodów skutecznie kwestionujących ustalenia i wnioski Organów obu instancji, czego Skarżąca nie uczyniła. Skarżąca podnosząc, że na zgłoszenie spornego pojazdu do posiadanej licencji miała 28 dni i w dniu kontroli drogowej termin ten nie upłynął, powinna wykazać tę okoliczność w postępowaniu administracyjnym, jest to bowiem okoliczność z której wywodzi pozytywne dla siebie skutki prawne i w jej gestii pozostaje wiarygodne wykazanie tej okoliczności. Skarżąca jednak nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających jej stanowisko również w tej kwestii. W oparciu o poczynione ustalenia Organy dokonały prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do omówionych powyżej przepisów prawa materialnego, co uprawniało do przypisania Skarżącej przez Organy stwierdzonych powyżej naruszeń, za które została na Skarżącą nałożona kara pieniężna w prawidłowej wysokości 1.300 zł. Organy obu instancji w prawidłowy i wyczerpujący sposób wyjaśniły podstawy prawne i faktyczne nałożonej kary w uzasadnieniach decyzji obu instancji, spełniających wymogi art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji należy stwierdzić, że Główny Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji i nie uchybił zasadom wyrażonym w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 12 k.p.a. Ze wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.