VI SA/Wa 2512/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lutego 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Q. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2024 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. l, art. 87 ust. 4 oraz art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 728 ze zm.) oraz lp. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (Skarżąca) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2024 r. nr [...] o nałożeniu na Skarżącą kary pieniężnej w wysokości 500 zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] grudnia 2023 r. w W. na A. [...] miało miejsce zatrzymanie i kontrola drogowa samochodu osobowego marki [...] nr rej. [...]. Pojazdem kierował Z. M. W toku kontroli kierowca nie przedstawił wypisu z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydanej dla Skarżącej, a jedynie wniosek o jego wydanie. Na dachu ww. pojazdu znajdowało się urządzenie techniczne z napisem TAXI, natomiast na drzwiach pojazdu znajdowały się żółto - czerwone paski z nr bocznym [...] oraz herb [...], co potwierdza dokumentacja fotograficzna. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem nr [...] z [...] grudnia 2023 r. Pismem z 7 lutego 2024 r. Organ I instancji zawiadomił Skarżącą o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego w sprawie ww. naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. W toku postępowania na podstawie pisma z 21 lutego 2024 r. Zastępcy Dyrektora Biura Administracji i Spraw Obywatelskich Urzędu [...] Organ I instancji ustalił, że kontrolowany pojazd wnioskiem z [...] listopada 2023 r., który oczekuje na rozpatrzenie, został zgłoszony przez Skarżącą do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną przez Prezydenta [...] w dniu [...] lutego 2023 r. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Organ I instancji ww. decyzji z 12 kwietnia 2024 r. nakładającej na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 500 zł. W wyniku odwołania Skarżącej Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu wyjaśnił, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym – za każdy dokument. Główny Inspektor Transportu Drogowego przedstawił treść przepisów stanowiących podstawę prawną decyzji i potwierdził ustalenia dokonane przez Organ I instancji, z których wynikało, że w dniu kontroli doszło do naruszenia przez Skarżącą lp. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym z uwagi na niewyposażenie kierowcy w wymagany dokument, tj. wypis z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Zasadne było więc utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji o nałożeniu na Skarżącą kary pieniężnej w wysokości 500 zł za to naruszenie. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje możliwości zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję w całości wnosząc o uchylenie w całości wydanych w sprawie decyzji i umorzenie postępowania dotyczącego nałożenia kary, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 76 § 3 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 12 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji, pomimo, iż została ona wydana bez wnikliwego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy i nie uwzględnieniu słusznego interesu strony, w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przejazd, braku wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Skarżącej (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji; 2) art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw decyzji, ustalonych faktów, oceny dowodów, a przede wszystkim niewyjaśnienie dlaczego Organ I instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia relacji łączących Stronę oraz na czyją rzecz wykonywany był przewóz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za kontrolowany przejazd, a także ustalenia formy współpracy kierowcy ze Spółką i czy taka współpraca w ogóle miała miejsce. W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Kontrolując zaskarżoną decyzję na podstawie powołanego kryterium Sąd stwierdził, że jest ona zgodna z prawem, gdyż Organ wyczerpująco wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia, co znajduje uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz w przywołanych przepisach. W rozpoznawanej sprawie została na Skarżącą nałożona kara pieniężna za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym. W ocenie Sądu, Organy prawidłowo stwierdziły popełnione przez Skarżącą naruszenie z następujących powodów. Zgodnie z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez Organy obu instancji, znajdującymi potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy, w dniu [...] grudnia 2023 r. miała miejsce kontrola drogowa samochodu osobowego marki [...] nr rej. [...]. Pojazd był oznakowany jako taksówka z numerem bocznym – [...] co odpowiada numerowi licencji udzielonej Skarżącej przez Prezydenta [...] [...] lutego 2023 r., nr [...] (udzielonej w trybie zmiany licencji nr [...] z 22 lutego 2022 r.), do której zgłoszono powyższy pojazd (na dzień kontroli wniosek oczekiwał na rozpatrzenie). Kierowca nie okazał do kontroli wypisu z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydanej dla Skarżącej, a jedynie wniosek o jego wydanie. W świetle art. 5b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Jak wynika z art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Z kolei stosownie do treści art. 87 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie wypis z licencji. Brak zastosowania się przez przewoźnika do zasad i reguł wykonywania transportu drogowego jest sankcjonowane. Jak wynika z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do treści art. 92a ust. 7 pkt 1 powołanej ustawy, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z lp. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym brak wyposażenia kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dokument. W świetle ustalonych przez Organy okoliczności faktycznych sprawy oraz treści przytoczonych przepisów prawa, Organ I instancji prawidłowo nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 500 zł za powyższe naruszenie, a Główny Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji. Sąd nie stwierdził również w tej sprawie naruszenia przez Organy obu instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materiał dowodowy na którym Organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy (art. 77 k.p.a.). Z okoliczności stanu faktycznego ustalonego przez Organy w sposób wyczerpujący wynika, że zatrzymany do kontroli pojazd służył do wykonywania przewozów drogowych osób taksówką, o czym świadczy oznaczenie pojazdu jako taksówki poprzez umieszczenie wymaganej lampy na dachu pojazdu oraz oznaczenie pojazdu numerem bocznym [...], zgodnym z licencją udzieloną Skarżącej. Ustalenia powyższe potwierdzają zdjęcia znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy. W świetle powyższego trudno zgodzić się ze Skarżącą, że Główny Inspektor Transportu Drogowego niewystarczająco wyjaśnił podstawy decyzji, a przede wszystkim dlaczego nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego ustalenia formy współpracy kierowcy ze Skarżącą (nota bene w aktach administracyjnych sprawy znajduje się kopia umowy zlecenia zawartej przez Skarżącą Spółkę i kierującego kontrolowanym pojazdem, k. 7 ) oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za przejazd. Wskazania wymaga, że w rozpoznawanej sprawie kara pieniężna nie została nałożona na Skarżącą za wykonanie zarobkowego przewozu osób bez posiadania licencji, lecz za niewyposażenie kierowcy w wypis z posiadanej przez Skarżącą licencji, w sytuacji gdy pojazd poruszał się po drodze będąc oznakowanym jako taksówka, a więc pojazd służący do zarobkowego przewozu osób. Okoliczność, iż sporny pojazd służył do zarobkowego przewozu osób w imieniu i na rachunek Skarżącej potwierdza zapis protokołu kontroli podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę pojazdu, z którego wynika, że przedsiębiorcą, który wykonuje spornym pojazdem przewóz jest Skarżąca. W sprawie tej nie było więc konieczne przeprowadzenie dowodu z zeznań kierowcy. W ocenie Sądu są to wyczerpujące uzupełniające się dowody potwierdzające wykonywanie przez Skarżącą spornym pojazdem zarobkowego przewozu osób, co w świetle przytoczonych powyżej przepisów wymaga wyposażenia kierowcy w wypis z posiadanej przez Skarżącą licencji. Obalenie ustaleń zawartych w protokole kontroli, jako dokumencie urzędowym stosownie do art. 76 § 3 k.p.a. wymaga przedstawienia przez stronę stosownych dowodów skutecznie kwestionujących ustalenia i wnioski Organów obu instancji, czego Skarżąca nie uczyniła. W oparciu o poczynione ustalenia Organy dokonały prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do omówionych powyżej przepisów prawa materialnego, co uprawniało do przypisania Skarżącej przez Organy stwierdzonego powyżej naruszenia, za które została na Skarżącą nałożona kara pieniężna w prawidłowej wysokości 500 zł. Organy obu instancji w prawidłowy i wyczerpujący sposób wyjaśniły podstawy prawne i faktyczne nałożonej kary w uzasadnieniach decyzji obu instancji, spełniających wymogi art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji należy stwierdzić, że Główny Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji i nie uchybił zasadom wyrażonym w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 12 k.p.a. Ze wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.