VI SA/Wa 2517/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2011 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...],[...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Komendant [...] Policji (dalej jako organ drugiej instancji lub organ odwoławczy) decyzją z [...] września 2010 r. - po rozpatrzeniu odwołania P. P. (dalej jako skarżący), utrzymał w całości w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...] (dalej jako organ pierwszej instancji) z [...] lipca 2010 r., którą nałożono na skarżącego karę pieniężną w kwocie 3.000 złotych, za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia [...] maja 2008 r. funkcjonariusze Policji poddali kontroli samochód marki M. o nr rej. [...]. Z kontroli tej został sporządzony protokół – podpisany przez kontrolowanego kierowcę bez zastrzeżeń, z którego wynikało m.in., że: 1. skontrolowany pojazd oczekiwał na pasażerów na postoju Taxi; 2. kierowcą tego pojazdu był skarżący; 3. skarżący prowadził własną działalność gospodarczą, na którą zarejestrowana była znajdująca się w pojeździe kasa fiskalna; 4. skarżący do kontroli okazał m.in.: licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką, wydaną dla S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako Spółka), Identyfikator Taxi Osobowe oraz wydruk z kasy fiskalnej, na którym widniały dane skarżącego jako przedsiębiorcy. W dniu kontroli sporządzono również kserokopię okazanych dokumentów – w tym paragonu fiskalnego wystawionego przez skarżącego oraz przesłuchano skarżącego w charakterze świadka. Pouczony o odpowiedzialności karnej zeznał on m.in. że: 1. prowadzi działalność gospodarczą o charakterze przewozu osób taksówką, jednakże nie posiada obecnie licencji na wykonywanie takiego transportu, gdyż czeka na odbiór stosownej licencji; 2. skontrolowany pojazd jest jego własnością, a kasa fiskalna znajdująca się w tym pojeździe jest zarejestrowana na niego; 3. zlecenia przewozu otrzymuje od Spółki, za które rozlicza się z nią w cyklu miesięcznym. W oparciu o powyższe ustalenia organ pierwszej instancji wszczął wobec skarżącego postępowanie administracyjne. W jego toku ustalono - na podstawie informacji uzyskanych od Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu Miasta W. (dalej jako Biuro), że skarżący nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówka, ani innej licencji przewozowej wydanej przez Prezydenta W. Nadto Biuro wyjaśniło, że Identyfikator Taxi Osobowe – okazany przez skarżącego do kontroli, został wydany skarżącemu na pisemną prośbę Spółki, która podała we wniosku o jego wydanie, że skarżący spełniał warunki określone w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., nr 125, poz. 874 ze zm.) zwana dalej u.t.d. oraz, że był zatrudniony w firmie Spółki do wykonywania przewozu osób taksówkami (vide pismo Biura z [...] lutego 2010 r.). Wobec tych informacji organ pierwszej instancji zwrócił się do Spółki o wyjaśnienie czy: skarżący był zatrudniony w jej firmie na podstawie umowy o pracę; czy w dniu kontroli wykonywał on zarobkowy przewóz osób skontrolowanym pojazdem oraz na jakiej podstawie posługiwała się jej licencją, która okazał do kontroli. W odpowiedzi Spółka wyjaśniła, że ze skarżącym łączy ją umowa o przekazywaniu zleceń w systemie radio-taxi. Skarżący w toku postępowania przedstawił umowę o współpracy zawartą pomiędzy nim, a Spółką oraz oświadczenie o przyznaniu Spółce nieodpłatnego prawa do dysponowania – używania skontrolowanego pojazdu, w celu wykonywania transportu. Z umowy tej wynikało, że została ona zawarta w zakresie świadczenia przez skarżącego usług przewozu na rzecz klientów Spółki. Nadto skarżący wniósł o zawieszenie niniejszego postępowania, z uwagi na złożenie skargi konstytucyjnej w przedmiocie zgodności z Konstytucją RP m.in. art. 18 ust. 5 u.t.d. oraz o przeprowadzenie dodatkowych dowodów z: 1. przesłuchania w charakterze świadka pasażerów, na okoliczność czy rzeczywiście w momencie kontroli wykonywany był okazjonalny przewóz osób; 2. przesłuchania w charakterze świadka skarżącego, celem ustalenia okoliczności i podstawy prawnej współpracy ze spółką – posiadaczem okazanej do kontroli licencji; 3. opinii biegłego na okoliczność czy baner na pojeździe oraz urządzenie zamontowane w pojeździe odpowiednio były lampą lub urządzeniem technicznym oraz taksometrem, w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym; 4. przesłuchania w charakterze świadka kierowcy, na okoliczność czy: a. w momencie kontroli wykonywany był przewóz pasażerów, b. kontrolujący zażądał wydania paragonu fiskalnego lub raportu dobowego z kasy fiskalnej i czy podał podstawę prawną takiego żądania, c. został pouczony o możliwości odmowy podpisania protokołu z kontroli, d. kontrola zakończyła się nałożeniem kary pieniężnej. Organ pierwszej instancji [...] stycznia 2010 r. postanowił nie uwzględnić zawnioskowanych przez skarżącego dowodów, a następnie decyzją z [...] lutego 2010 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 3.000 złotych. W uzasadnieniu wskazano, że wykonywany w dniu kontroli przez skarżącego transport drogowy taksówką odbywał się bez posiadania przez skarżącego wymaganej licencji na taki transport. Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie, w wyniku czego organ drugiej instancji uchylił decyzję organu pierwszej instancji i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. Wskazano przy tym, że w sprawie nie został rozpoznany złożony przez skarżącego wniosek o zawieszenie niniejszego postępowania, z uwagi na wniesioną skargę konstytucyjną. Organ pierwszej instancji ponownie przystąpił do rozpatrzenia sprawy i [...] maja 2010 r. odmówił skarżącemu zawieszenia postępowania, gdyż jak wskazał zawisłość przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy zgodności ustawy o transporcie drogowym z zapisami Konstytucji RP, nie powodowało obowiązku zawieszenia niniejszego postępowania. Następnie wydano decyzję, którą nałożono na skarżącego karę pieniężną w kwocie 3.000 złotych. W uzasadnieniu wskazano, że wykonywany w dniu kontroli przez skarżącego transport drogowy taksówką odbywał się bez posiadania przez niego wymaganej licencji na prowadzenie takiego transportu. W odwołaniu skarżący wnosząc o uchylenie powyższego rozstrzygnięcia i umorzenie postępowania, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, tj.: 1. art. 6 ust. 1 u.t.d. poprzez przyjęcie, że skarżący nie posiadał licencji taksówkowej; 2. art. 6, art. 7, art. 75; art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez przeprowadzenie dowodów sprzecznych z prawem tj. dowodu z przesłuchania w charakterze świadka skarżącego, podczas gdy już w chwili kontroli posiadał on status strony tego postępowania więc winien być przesłuchany w charakterze strony oraz dowodu z paragonu fiskalnego, w sytuacji gdy organ nie był uprawniony do kontrolowania tego dokumentu fiskalnego. Organ odwoławczy utrzymując rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w mocy uznał, że bezsprzecznie z dowodów zgromadzonych w sprawie - w sposób należyty i wyczerpujący, wynikało, iż skarżący w dniu kontroli nie posiadał wymaganej licencji taksówkowej wystawionej na siebie, a mimo tego wykonywał transport drogowy osób taksówką, okazując przy tym licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką wystawioną na inny podmiot - Spółkę. Organ wskazał, że skarżący jako przedsiębiorca, prowadzący własną działalność gospodarczą, polegającą m.in. na działalności taksówek lądowych (vide zeznania skarżącego), ewidencjonujący przy pomocy zarejestrowanej na siebie kasy fiskalnej przychody osiągnięte z tego tytułu (vide paragon fiskalny okazany do kontroli), winien posiadać własną – wystawioną na siebie stosowna licencję. Zdaniem organu odwoławczego skarżący naruszył przepis art. 6 ust. 1 u.t.d. – wykonywał transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji, co skutkowało koniecznością nałożenia na niego stosownej kary pieniężnej. W skardze na powyższą decyzję skarżący wnosząc o jej uchylenie, zarzucił naruszenie: art. 6 ust. 1 u.t.d. oraz art. 6, art. 7, art. 75 i art. 77 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację zaprezentowaną w odwołaniu. Podkreślił, że organ nie miał prawa przesłuchania go w charakterze świadka – jak to uczynił, bowiem już w chwili kontroli posiadał on status strony postępowania, wiec winien być przesłuchany w charakterze strony. Jego zdaniem zabezpieczenie paragonu fiskalnego, jako dowodu w sprawie było nieuprawnione, gdyż wykraczało to poza dokumenty określone w art. 87 u.t.d. Wskazał, że z akt sprawy nie wynikało, aby w chwili kontroli ktokolwiek był przewożony skontrolowanym pojazdem, zatem jego zdaniem brak było dowodów, na podstawie których można by było stwierdzić naruszenie art. 6 ust. 1 u.t.d. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Dokonując oceny skargi wniesionej przez skarżącego Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymane nią w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Istotą sądowej kontroli jest ocena zgodności zaskarżonego aktu administracyjnego z normą prawną. W tym celu Sąd administracyjny musi dokonać wykładni przepisów prawnych, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Następnie ocenia prawidłowość zastosowania odpowiednio rozumianego przepisu prawnego do ustalonego stanu faktycznego sprawy. Badając legalność zaskarżonej decyzji w tym drugim aspekcie, Sąd musi odnieść się do ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu administracyjnym. Jak wynika z decyzji organu odwoławczego, utrzymał on w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą nałożono na skarżącego karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Jedną z takich licencji jest licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką, którą zgodnie z art. 6 ust. 1 u.t.d. udziela się przedsiębiorcy pod pewnymi warunkami oraz na określony pojazd. Licencja taka udzielana jest na pisemny wniosek przedsiębiorcy, do którego należy dołączyć m.in. wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi (art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d.). W rozpoznawanym przypadku skarżący w dniu kontroli wykonywał w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji, gdyż do kontroli okazał licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką, wystawioną na inny podmiot - Spółkę, a nie na siebie. Nadto skarżący nie był zatrudniony w firmie Spółki na umowę o pracę, a jedynie zawarł z tą Spółką umowę o współpracy. Fakty te potwierdzają okazana do kontroli licencja oraz zeznania skarżącego, który podał, że prowadzi własną działalność gospodarczą w charakterze przewozu osób taksówką i nie posiada licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, gdyż czeka na jej odbiór. Nadto skarżący zeznał, że ze Spółką rozlicza się w cyklach miesięcznych za otrzymane zlecenia przewozu, które jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy umowy o współpracy dostaje z centrali radio-taxi Spółki. Z okazanej licencji bezsprzecznie wynika, że została ona wystawiona na skontrolowany pojazd. Sąd zauważa, że z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania bez wątpienia wynika również, że skontrolowany pojazd należał – był własnością skarżącego (vide zeznania skarżącego oraz dowód rejestracyjny pojazdu). Skarżący w toku postępowania złożył dokument nieodpłatnego użyczenia skontrolowanego pojazdu, na rzecz Spółki dla wypełnienia dyspozycji z art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d., zatem Spółka mogła mieć wydaną licencję na ten pojazd. Fakty te nie powodują jednak, że skarżący jako przedsiębiorca współpracujący ze Spółką, a nie jej pracownik, mógł na podstawie tej licencji wykonywać legalnie transport drogowy taksówką, w ramach swojej działalności gospodarczej i uzyskiwać z tego tytułu przychody. W rozpoznawanym przypadku nie można mówić o tym, że skarżący był pracownikiem Spółki. Jak już podano wykonywał on swoją działalność gospodarczą, w zakresie przewozu osób taksówką, za co ewidencjonował przychody przy pomocy zamontowanej w skontrolowanym pojeździe kasy fiskalnej, zarejestrowanej - jak sam zeznał, na niego. Dodatkowo fakt uzyskiwania dochodów z przewozu osób taksówką potwierdza paragon fiskalny, na którym widnieją dane skarżącego, jako podmiotu go wystawiającego. Powyższe okoliczności zdaniem Sądu bez wątpienia dowodzą, że skarżący dopuścił się w dniu kontroli naruszenia przepisów ustawy o transporcie rogowym, która stanowi, że aby legalnie, w ramach własnej działalności gospodarczej wykonywać transport drogowy taksówką, należy posiadać wymaganą na tą okoliczność licencję. Skarżący wyjaśnił, że licencji takiej nie posiadał w dniu kontroli, gdyż oczekiwał dopiero na jej odbiór. Zgodnie z art. 92 ust. 1 u.t.d. kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki, wynikające z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Według lp. 1.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym za naruszenie, jakiego dopuścił się skarżący - za brak licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, przewidziana jest kara w kwocie 3.000 złotych. Organ odwoławczy właśnie taką karę utrzymał w mocy i nie naruszył przy tym przepisów postępowania, a w szczególności przepisów art. 6, art. 7, art. 75 i art. 77 k.p.a. W sprawie został zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy istotny z punktu widzenia ustalenia stanu faktycznego. W sprawach takich jak niniejsza najistotniejsze są ustalenia poczynione w trakcie kontroli, ale także w oparciu o dokumenty zgromadzone w toku postępowania administracyjnego. Z przeprowadzonej kontroli został sporządzony protokół, który kontrolowany kierowca – skarżący, podpisał bez jakichkolwiek zastrzeżeń. Skarżącego przesłuchano na okoliczność stwierdzonych w tym dniu faktów oraz pouczono o odpowiedzialności karnej. Zarzut przesłuchania go w charakterze świadka, a nie w charakterze strony jest niezasadny. Kontrola nie należała do czynności podejmowanych w toku postępowania administracyjnego, poprzedzała wszczęcie tego postępowania. Ze stroną postępowania nie mamy do czynienia w chwili kontroli, ale w chwili skutecznego wszczęcia postępowania administracyjnego. Wobec tego kontrolujący nie mieli prawa przeprowadzać dowodu z przesłuchania skarżącego w charakterze strony, a wyłącznie w charakterze świadka. Zdaniem Sądu zebrane dowody, analizowane łącznie pozwoliły na ustalenie stanu faktycznego, który stanowił podstawę wymierzenia kary pieniężnej w kwocie 3.000 złotych. W tych warunkach organ pierwszej instancji zasadnie zrezygnował z przeprowadzenia dowodów zgłoszonych przez skarżącego w toku postępowania, skoro okoliczności istotne w sprawie, które miały być udowodnione za ich pomocą, zostały udowodnione innymi dowodami. Na marginesie należy wskazać, że niektóre zawnioskowane przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego dowody są dla Sądu niezrozumiałe, gdyż dotyczą dowodzenia faktów niestwierdzonych w niniejszej sprawie m.in. kwestia przeprowadzenia dowodów z biegłego. Zgodnie z art. 77 § 2 k.p.a. to organ administracji publicznej określa zakres postępowania dowodowego w formie postanowienia. W takiej też formie powinien odnieść się do dowodów zgłoszonych przez skarżącego, co uczynił odmawiając ich przeprowadzenia. Odnosząc się do zrzutu skargi tyczącego nieuprawnionego dopuszczenia w sprawie jako dowodu tj. dowodu z paragonu fiskalnego, Sąd podkreśla – w kontekście postępowania dowodowego, że zgodnie z art. 75 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Nie było zatem żadnych przeszkód, aby jako dowód w sprawie wykorzystać paragon fiskalny. Regulacja zawarta w art. 87 u.t.d. dotyczy dokumentów, które kierowca obowiązany jest mieć przy sobie i okazać, na żądanie uprawnionego organu kontroli. Nie można z niej jednak wyprowadzić wniosku, że tylko w oparciu o dokumenty wymienione w tym przepisie możliwe jest ustalenie stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza wobec treści przywołanego przepisu art. 75 k.p.a. stanowiącego zasadę równej mocy środków dowodowych. Reasumując należy stwierdzić, że skoro podjęty przez skarżącego w dniu kontroli przewóz osób taksówką wykonywany był z ewidentnym naruszeniem obowiązku posiadania licencji na taki przewóz – transport drogowy taksówką, to organy obu instancji prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 u.t.d. w zw. z Ip. 1.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym i nałożyły na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Ponadto należy uznać, iż stanowiska wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.