VI SA/Wa 2517/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2018 r. sprawy ze skargi W. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzja z dnia [...] października 2017 r. działając w oparciu o art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity; Dz. U. z 2017 roku poz. 935) dalej k.p.a oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 935), po rozpatrzeniu odwołania [...] przy ul. [...] (skarżąca , strona) od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].04.2017r. wymierzającej karę pieniężną w wysokości 12.559,70 zł. za zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. [...] w rej. nr [...] pod obiekt budowlany - warstwę ocieplenia budynku [...] o pow. zajęcia 1,96 m2, w okresie od dnia [...].08.2013r. do dnia [...].11.2015r. bez zezwolenia wymaganego przepisami ustawy z dnia 21,03.1985r. o drogach publicznych (dalej udp.), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Zarząd Dróg Miejskich w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2013r. zezwolił [...] przy ul. [...] na zlokalizowanie w pasie drogowym drogi wojewódzkiej ul. [...] w rej. Nr [...] obiektu budowlanego w postaci warstwy ocieplenia budynku. Termin obowiązywania decyzji lokalizacyjnej ustalono na okres od dnia [...].05.2013r. do dnia [...].05.2014r. Strona nie odwołała się od tej decyzji, w związku z czym stała się ona ostateczna. Następnie, Zarząd Dróg Miejskich decyzją [...] z dnia [...].07.2013 r. zezwolił [...] przy ul. [...] na montaż rusztowania, prowadzenie robót oraz demontaż rusztowania w przedmiotowym pasie drogowym w okresie od dnia [...].07.2013 do dnia [...].08.2013 r., dla potrzeb związanych z umieszczeniem warstwy ocieplenia budynku. Według zapisów w przywołanej tu decyzji, zezwalającej na prowadzenie robót w pasie drogowym, terminem końcowym demontażu rusztowań i tym samym zakończenia prac polegających na umieszczeniu warstwy ocieplającej budynku, był dzień [...].08.2013 r. Strona, po zakończeniu robót budowlanych, nie wystąpiła z wnioskiem o uzyskanie zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego w celu umieszczenia w nim obiektu - warstwy ocieplenia budynku. W decyzji lokalizacyjnej [...] z dnia [...].05.2013 r. w pkt 1, ppkt 1.3.zawarte było pouczenie, że Inwestor przed zakończeniem robót budowlanych zobowiązany jest do złożenia wniosku o uzyskanie takiego zezwolenia. Kontrola pracowników Zarządu Dróg Miejskich przeprowadzona w dniu [...] września 2015r. potwierdziła funkcjonowanie warstwy ociepleniowej budynku w pasie drogowym. Prezydenta [...] decyzją z dnia [...].04.2017r. wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 12.559,70 zł. za zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. [...] w rej. nr [...] pod obiekt budowlany - warstwę ocieplenia budynku [...] o pow. zajęcia 1,96 m2, w okresie od dnia [...].08.2013r. do dnia [...].11.2015r. bez zezwolenia wymaganego przepisami ustawy z dnia 21,03.1985r. o drogach publicznych, W dniu [...] kwietnia 2017r. [...] przy ul. [...] w W. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Odwołanie zostało wniesione w temiinie. Strona wnosi o zmianę zaskarżonej decyzji lub jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca podnosi, że decyzja wydana została w oparciu o błędne ustalenia faktyczne polegające na przyjęciu, iż ocieplenie budynku [...] zajmuje pas drogowy drogi wojewódzkiej i nie ma żadnych podstaw do uznania, iż jakakolwiek warstwa ocieplenia budynku nieruchomości [...] położona jest w pasie drogowym ul. [...]. Zgodnie bowiem z wpisem w księdze wieczystej KW Nr [...], nieruchomość gruntowa na której posadowiony jest budynek przy ul. [...] zajmuje powierzchnię 201 m2. Sam zaś budynek zajmuje powierzchnię 196,99 m2 i posiada następujące wymiary: długość (łącznic z prześwitem bramowym) - 16,24 m, szerokość - 12,13 m. Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej wskazuje, iż istnieją wszelkie podstawy do uznania, że ocieplenie budynku leży w granicach nieruchomości [...] w W.. Skarżąca podniosła również zarzut przedawnienia, gdyż pomiędzy zakończeniem roku kalendarzowego, w którym doszło do naruszenia będącego podstawą nałożenia sankcji a doręczeniem pierwszej decyzji [...] ustalającej karę pieniężną upłynęło więcej niż trzy lata. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na wstepie zaskarżonej decyzji przywołałao majace w sprawie zastosowanie przepisy ustawy o drogach publicznych tj. art. 40 ust. 12 udp. SKO wskazało ,że stosownie do art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy, za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu określonego w zezwoleniu, zarządca drogi wymierza w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną, w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6 tej ustawy. Wysokość dziennych stawek opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego określa uchwała Nr [...] Rady miasta [...] z dnia [...] maja 2004 roku w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych obowiązującej na podstawie art. 40 ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. SKO podkreśliło ,że skoro kara pieniężna za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu jest wielokrotnością opłaty należnej za legalne zajęcie pasa drogowego, to na organie inicjującym i prowadzącym postępowanie w sprawie wymierzenia kary za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu ciąży obowiązek bezwzględnego (jednoznacznego) ustalenia tego terminu (jego początku i zakończenia). Okoliczność ta ma bowiem istotne znaczenie dla zastosowania prawidłowej stawki kary pieniężnej. Istotne znaczenie dla prawidłowego wymierzenia kary za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu określonego w zezwoleniu. Organ podkreślił ,że z akt sprawy wynika, że strona uzyskała zezwolenie na czasowe zajęcie obszaru 1,96 m² pasa drogowego drogi w związku z lokalizacją w pasie drogowym obiektu budowlanego - ocieplenia budynku wg załącznika graficznego stanowiącego załącznik do decyzji, w terminie od dnia [...].07.2013r. do dnia [...].08.2013r. na mocy decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].11.2013r. nr [...], zatem w dniu [...],08.2013r. zezwolenie na zajęcie pasa drogi wygasło i pas pozostawał zajęty bez zezwolenia. Kolejne zezwolenie zostało udzielone na wniosek złożony w dniu [...].11.2015r. decyzją z dnia [...].11.2015r. nr [...] na okres od dnia [...].11.2015r. do dnia [...].11.2016r.Z powyższego wynika, że od [...].08.2013r. do [...].11.2015r. czyli przez 801 dni pas by! zajmowany bez zezwolenia. Organ wskazał ,ze kara za zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej wynosi: 0,80 zl./m* x 10 = 8,00 zl./m* x 801 dni x 1,96 m2 = 12.559,70 zl. Organ wyjaśnił, że zajęcie pasa drogowego zostało ustalone na podstawie mapy geodezyjnej państwowego zasobu geodezyjnego prowadzonego przez Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej [...] (w aktach sprawy), z której wynika, że budynek ul. [...] przylega bezpośrednio do pasa drogowego (chodnika) a warstwa ocieplenia zajmuje powierzchnię pasa zgodnie z dokumentami przekazanymi przez skarżącą. Tym samym zarzuty podnoszone przez skarżącą w odwołaniu, że ocieplenie budynku leży w granicach nieruchomości [...] uznano za nieuzasadnione zwłaszcza, że w dniu [...].11.2015r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie powierzchni pasa drogowego pod warstwę ocieplenia budynku na kolejny okres podając powierzchnię zajęcia. Organ wyjaśnił ,że również za niezasadny uznano zarzut przedawnienia kary. Stosownie bowiem do art. 67 ustawy o finansach publicznych do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Stosownie do art. 21 Ordynacji podatkowej, zobowiązania podatkowe powstające po doręczeniu decyzji ustalającej mogą powstać, jeżeli decyzja ta została doręczona w okresie 3 lat lub 5 w okolicznościach wskazanych w § 2, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Niedoręczenie decyzji we wskazanym terminie skutkuje tym, że zobowiązanie podatkowe nie powstaje. Przedawnia się prawo organu podatkowego do wydania i doręczenia decyzji ustalającej, a przez to wygasa ciążący na podatniku obowiązek zapłacenia podatku. Podmiot zajmujący pas drogowy, co do zasady zobowiązany jest wystąpić z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, to tym samym należy uznać, że taki wniosek stanowi deklarację, w rozumieniu art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej, którą powinien złożyć podmiot zobowiązany. W konsekwencji, prawo organu do wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu określonego w zezwoleniu zarządcy drogi przedawnia się po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Z tego względu okres przedawnienia w niniejszej sprawie jeszcze nie upłynął. Skargę na powyższa decyzje do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wywiodła skarżąca. Domagała się uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...], jako wydanych z naruszeniem prawa, oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadnieniu skargi wskazała między innymi ,że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nie wyjaśniająca istotnych w sprawie okoliczności i w związku z tym narusza prawo. [...] występując o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na kolejny okres, starała się jedynie dochować aktu staranności na wypadek, gdyby nie miała racji. W żadnym razie nie oznacza to, że uznaje ona twierdzenia Zarządu Dróg Miejskich , iż ocieplenie budynku [...] leży w pasie drogowym drogi wojewódzkiej ul. [...] w rej. nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania, nie zaś pod względem słusznościowym. W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, należy uznać, że skarga jest niezasadna. Prawne wywody skargi zdają się zmierzać do wykazania, że w niniejszym przypadku mamy do czynienia ze "szczególnie uzasadnionym przypadkiem" pozwalającym zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych na wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu posadowienia w nim kiosku handlowego. Ustosunkowując się do zarzutów skargi w pierwszej kolejności należy wyjaśnić pojęcie pasa drogowego w ujęciu ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z definicją pasa drogowego zawartą w art. 4 pkt 1 udp. pas drogowy jest to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Natomiast jako drogę ustawa określa budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym (art. 4 pkt 2 udp.). Z kolei ulica to według art. 4 pkt 3 udp. jest to droga na terenie zabudowy lub przeznaczonym do zabudowy zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w której ciągu może być zlokalizowane torowisko tramwajowe. Z przytoczonych definicji wynika, że ulica jest szczególnym rodzajem drogi położonym na terenie zabudowanym i stanowi cześć pasa drogowego. Konsekwencją takiego zdefiniowania pasa drogowego jest przyjęcie w art. 39 ust. 1 udp. zakazu dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zgodnie z tym przepisem zabrania się w szczególności lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Powyższa norma, poza tym, że dookreśla sam zakaz, służyć ma realizacji obowiązku zarządcy drogi sprawowania jej ochrony. Z kolei zgodnie z art. 4 pkt 21 udp. ochrona ta realizuje się w działaniach zarządcy drogi mających na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia jej klasy, ograniczenia funkcji, niewłaściwego użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu.  Kierując się tymi strategicznymi dla zachowania przeznaczenia pasa drogowego założeniami, ustawodawca dopuścił, na zasadzie wyjątku, możliwość lokalizacji w pasie drogowym obiektów budowlanych i urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami drogi lub potrzebami ruchu drogowego - jak określił w art. 39 ust. 3 udp. "w szczególnie uzasadnionych przypadkach i wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi wydanym w drodze decyzji administracyjnej". Decyzja ta, mająca uznaniowy charakter, poza określeniem rodzaju inwestycji, sposobu, miejsca i warunków jej umieszczenia w pasie drogowym, zobowiązywać ma inwestora do m.in. uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego dotyczącego prowadzenia robót w pasie drogowym lub na umieszczenie w nim obiektu lub urządzenia. Tym przepisem ustawodawca związał obowiązek uzyskania zezwolenia na lokalizację obiektu budowlanego z obowiązkiem uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na podstawie art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 udp. Przepis art. 40 ust. 1 udp., formułując obowiązek uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną drogi, powtarza niejako zasadę, iż pas drogowy służyć ma wyłącznie celom związanym z działaniami służącymi ochronie drogi w rozumieniu art. 4 pkt 21 udp. Pozytywne rozpatrzenie wniosku o wydanie zezwolenia stanowi odstępstwo od zasady, że w pasie drogowym nie wolno sytuować żadnych niezwiązanych z drogą budowli czy urządzeń. W konsekwencji nie znajduje oparcia w przepisach oczekiwanie, iż w przypadku wcześniejszego udzielenia przez właściwy organ zezwolenia, następuje automatyczne wydanie następnego zezwolenia w tej samej lokalizacji. W tym miejscu warto również podkreślić, że zezwolenia na zajęcie pasa drogowego są zezwoleniami czasowymi. Każde wystąpienie z wnioskiem o zajęcie pasa drogowego, niezależnie od tego czy w danym miejscu posadowiony jest jakiś obiekt, czy też pas drogowy we wcześniejszym okresie zajęty był na inne cele, stanowi odrębną sprawę administracyjną, a posiadanie wcześniejszego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie rodzi żadnych praw na przyszłość dla adresata tego zezwolenia. Zezwolenia jak już wyżej podkreślono mają charakter czasowy, a wobec tego na kolejny okres konieczne jest ponowne ustalenie, czy umieszczenie obiektu budowlanego stanowi szczególnie uzasadniony przypadek rozumieniu art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, dający podstawę do wydania zezwolenia na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 3 tejże ustawy. Jak wnika z akt sprawy skarżąca zastałą poinformowana przez organ o konieczności uzyskania zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego w celu umieszczenia w nim obiektu - warstwy ocieplenia budynku. W decyzji lokalizacyjnej [...] z dnia [...].05.2013 r. w pkt 1, ppkt 1.3.zawarte było pouczenie, że Inwestor przed zakończeniem robót budowlanych zobowiązany jest do złożenia wniosku o uzyskanie takiego zezwolenia. Pomimo posiadania wiedzy na temat obowiązku uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego skarżąca tego nie uczyniła. Dopiero w dniu [...] listopada 2015 r. wpłynął do organu wniosek [...] o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. nr [...]. Zarząd Dróg Miejskich decyzją z dnia [...] listopada 2015r. nr [...] zezwoli! [...] przy ul. [...] na zajęcie przedmiotowego terenu w celu umieszczenia w nim obiektu budowlanego w postaci warstwy ocieplenia budynku, w okresie od dnia [...].11.2015r. (tj. od dnia, w którym wpłynął wniosek strony do organu) do dnia [...].11 2016r.) Żądanie wspólnoty obejmujące okres sprzed daty złożenia wniosku, uznano za bezprzedmiotowe i w tej części umorzono postępowanie. Strona nie odwołała się od niniejszej decyzji, w związku z czym stała się ona ostateczna. Z akt sprawy wynika, że Organ prowadząc postępowanie dokonał ustaleń w przedmiocie zajęcia pasa drogowego na podstawie mapy geodezyjnej państwowego zasobu geodezyjnego prowadzonego przez Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej [...] (w aktach sprawy), z której wynika, że budynek ul. [...] przylega bezpośrednio do pasa drogowego (chodnika) a warstwa ocieplenia zajmuje powierzchnię pasa zgodnie z dokumentami przekazanymi przez skarżącą. Tym samym zarzuty podnoszone przez skarżącą w odwołaniu, że ocieplenie budynku leży w granicach nieruchomości [...] w ocenie Sądu należy uznać za nieuzasadnione zwłaszcza, że w dniu [...].11.2015r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie powierzchni pasa drogowego pod warstwę ocieplenia budynku na kolejny okres podając powierzchnię zajęcia. Wykazanie w powyższy sposób kolizji obiektu z wyznaczonym pasem drogowym jest - zdaniem Sądu – wystarczające i nie wymaga dodatkowego dowodu w postaci książki drogi. Postępowanie dowodowe nie jest bowiem celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy określony stan faktyczny wypełnia dyspozycję określonej normy prawa materialnego. Przedmiotem dowodzenia i ustalania mogą być więc jedynie okoliczności istotne dla sprawy, a nie wszystkie okoliczności, które w sposób pośredni lub bezpośredni się z nią w jakikolwiek sposób wiążą. Fakt zaś, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został odmiennie od woli skarżącej i inaczej oceniony przez organy, nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania zawartych w k.p.a. Tak więc jednoznaczne dowody na wskazane powyżej okoliczności znajdują się w aktach sprawy. Skarżąca nie podnosi w stosunku do nich żadnych konkretnych zastrzeżeń, które mogłyby podlegać weryfikacji. Stąd Sąd uznaje, że wartość tych dowodów nie została skutecznie podważona, co oznacza, że istotne dla rozstrzygnięcia fakty mogły być na ich podstawie przez organ ustalone. Także okres zajęcia pasa drogowego, za który nałożono karę, został prawidłowo ustalony w postępowaniu administracyjnym. Wyznaczały go bowiem daty upływu ważności zezwolenia z dnia [...].07.2013 r., którym to zezwoleniem Prezydent [...] zezwolił [...] przy ul. [...] na montaż rusztowania, prowadzenie robót oraz demontaż rusztowania w przedmiotowym pasie drogowym w okresie od dnia [...].07.2013 do dnia [...].08.2013 r., dla potrzeb związanych z umieszczeniem warstwy ocieplenia budynku oraz dzień przed złożeniem przed Wspólnotę wniosku o zezwolenie na dalsze zajęcie przedmiotowego pasa drogowego z dnia [...] listopada 2015 r.. Również wysokość kary pieniężnej została wyliczona prawidłowo, tj. w sposób określony w art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, tj. z uwzględnieniem stawki wynikającej z uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [...] ze zm.). Pełne odniesienie się do tej kwestii znalazło się w decyzji Prezydenta [...]. Na str. 2 uzasadnienia decyzji, gdzie wskazano, że zgodnie z przywołaną uchwałą wysokość dziennych stawek opłaty za zajęcie 1 m kw. powierzchni pasa drogowego zajętej, o których mowa w analizowanej sprawie wynosi 0,80 zł za każdy dzień zajęcia pasa drogowego . W świetle powyższego, zdaniem Sądu, istotne w sprawie okoliczności zostały przez organ wykazane. Skarżąca zarzuca, iż "Organ rozpoznający odwołanie [...] nie odniósł się do jej zarzutów dotyczących różnicy powierzchni budynku pomiędzy stanem ujawnionym w księdze wieczystej i wynikającym z pomiaru ścian zewnętrznych przy fundamentach wynoszącej 4,01 m2 oraz do zarzutu posiadania przez budynek gzymsu oraz tzw. opaski od strony ulicy [...] opaskę o szerokości 0,30 m (od podwórka jest chodnik i wejście do budynku)." Sąd podziela stanowisko skarżącej w tej kwestii jednocześnie wskazuje ,że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy ,gdyż jak wyżej wyjaśniono organy obu instancji wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie oparły się na stosownych dokumentach. Organy w niniejszej sprawie nie dopuścił się w ocenie Sądu ani naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego ani przepisów prawa materialnego. Na rozprawie w dniu [...] marca 2016 r. Sad nie uwzględnił wniosku skarżącej o zwieszenie postępowania z uwagi na złożenie wniosku o rozgraniczenie miedzy budynkiem [...] a pasem drogowym. Sad wskazuje ,ze rozgraniczenie dokonuje się na dana chwilę a nie z data wsteczną. Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.