VI SA/Wa 2518/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Waldemar Śledzik Protokolant ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2011 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty eksploatacyjnej za wydobytą kopalinę oddala skargę Minister Środowiska decyzją z dnia [...] września 2010 r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania W. D. (nazywanego dalej skarżącym) z dnia 13 lipca 2010 r., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: PPHU "D." - W. D., od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...] ustalającej opłatę eksploatacyjną w wysokości 158.276 zł za wydobycie wapieni ze złoża "L." w I kwartale 2009 r., utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia: Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...], na podstawie art. 84 ust. 10 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 z późn. zm., dalej: "p.g.g."), ustalił skarżącemu opłatę eksploatacyjną za wydobycie wapieni ze złoża "L." w I kwartale 2009 r. w wysokości 158.276 zł. Przyczyną wydania ww. decyzji była niezgodność pomiędzy ilością wydobytej kopaliny, określoną na podstawie operatu ewidencyjnego zasobów złoża, a ilością wydobytej kopaliny wykazaną w kwartalnych informacjach przesłanych do organu koncesyjnego. W "Operacie ewidencyjnym zmian zasobów złoża wapieni dewońskich "L." za rok 2009" określono, że w 2009 r. wydobyto 638.326 ton wapieni. Natomiast z zsumowanych informacji kwartalnych za 2009 r. wynikało, że wydobyto o 202.471 ton wapieni mniej niż określono w operacie. Organ przyjął, na podstawie wyjaśnień W. D., że te 202.471 ton wapieni wydobyte zostało w I kwartale 2009 r. Wraz z ilością 44.835 ton kopaliny wykazaną przez przedsiębiorcę w informacji odnośnie wydobycia w I kwartale 2009 r., w ocenie organu wydobyto łącznie w I kwartale 2009 r. 247.306 ton wapieni. Skarżący, pismem z dnia 13 lipca 2010 r., złożył odwołanie od decyzji Marszałka Województwa [...] do Ministra Środowiska, w którym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Przedmiotowej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu odwołania skarżący zarzucił Marszałkowi Województwa [...] niezasadne uznanie opłaty eksploatacyjnej (naliczonej za I kwartał 2009 r.) za zaległość podatkową w rozumieniu art. 51 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), co skutkowało tym, że wierzycielom przysługują od wspomnianej opłaty odsetki za zwłokę. Zdaniem skarżącego, na podstawie zaskarżonej decyzji organ powinien jedynie stwierdzić konieczność dokonania dodatkowej opłaty eksploatacyjnej za wydobytą w I kwartale 2009 r. kopalinę (co powinno być zaznaczone przez Marszałka w sentencji decyzji), a nie konieczność dokonania opłaty w ogóle. Na poparcie swojego stanowiska skarżący wskazał, iż organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. stwierdził, że skarżący przedstawił dowody uiszczenia opłaty eksploatacyjnej za wydobytą kopalinę w I kwartale 2009 r. w wymaganym terminie. Skarżący zakwestionował także podstawę prawną wskazaną przez Marszałka Województwa [...] w decyzji, gdyż organ winien powołać się na art. 84 ust. 13 p.g.g., a nie - na art. 84 ust. 10 ww. ustawy. Minister Środowiska, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego oraz po przeanalizowaniu przez akt sprawy, uznał za bezpodstawny zarzut naruszenia art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. Minister stwierdził, że organ I instancji, w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym dokładnie wyjaśnił stan faktyczny, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz na jego podstawie ocenił czy dana okoliczność została udowodniona, a następnie wydając decyzję zawarł w niej uzasadnienie faktyczne oraz prawne. Minister Środowiska wskazał, że Marszałek Województwa [...], po otrzymaniu od skarżącego "Operatu ewidencyjnego zmian zasobów złoża wapieni dewońskich "L." za rok 2009" ze wskazaniem na zaistnienie różnicy pomiędzy wielkościami wydobycia kopaliny podanymi w informacjach kwartalnych dotyczących 2009 r., a wydobyciem wykazanym w operacie, w dniu 15 czerwca 2010 r. przeprowadził w PPHU "D." - W. D. kontrolę. W jej wyniku ustalono, iż ilość wydobytego wapienia ze złoża "L." podana operacie jest większa o 202.471 ton od ilości wydobytej kopaliny wynikającej ze zsumowanych informacji kwartalnych za 2009 r. W trakcie przeprowadzonej kontroli ustalono również, że powyższa różnica powstała w początkowej fazie eksploatacji złoża. Część wydobytej przez skarżącego kopaliny w ilości 202.471 tony nie została wykazana w informacji za I kwartał 2009 r. dotyczącej opłaty eksploatacyjnej, w związku z przemieszczeniem jej i złożeniem na składowiskach z myślą o przyszłej przeróbce. Zgodnie z art. 84 p.g.g. opłatę eksploatacyjną ponosi się za wydobytą kopalinę, bez względu na to, czy zostanie ona lub jej część poddana przeróbce, sprzedana, składowana w wyrobisku czy na hałdzie lub zagospodarowana w inny sposób. Przepis art. 84 ust. 10 p.g.g. stanowi, że w razie niedopełnienia przez przedsiębiorcę obowiązku wniesienia opłaty eksploatacyjnej lub niezłożenia informacji kwartalnej dotyczącej ilości wydobytej kopaliny albo w razie złożenia informacji nasuwającej zastrzeżenia, organ koncesyjny na podstawie własnych ustaleń wydaje decyzję, w której określa wysokość należnej opłaty eksploatacyjnej. Podstawą do określenia wysokości opłaty eksploatacyjnej jest wielkość wydobycia kopaliny przedstawiona w kwartalnych informacjach przekazywanych organom koncesyjnym przez przedsiębiorców na podstawie art. 84 ust. 9 p.g.g. Z kolei art. 72 ust. 5a cyt. ustawy umożliwia organom koncesyjnym weryfikację wielkości wydobycia wykazaną przez przedsiębiorcę w kwartalnych informacjach i porównanie jej z rzeczywistym rocznym wydobyciem określanym w operacie ewidencyjnym. Zdaniem organu odwoławczego, błędna jest zatem interpretacja skarżącego, iż przedsiębiorca przy dokonywaniu opłaty eksploatacyjnej za dany kwartał określa ilość wydobytej kopaliny tylko szacunkowo i dopiero na koniec I kwartału następnego roku można stwierdzić ile rzeczywiście zostało wydobytej kopaliny ze złoża w roku wcześniejszym, w związku z danymi zawartymi w operacie ewidencyjnym sporządzonym za ten wcześniejszy rok. Operat ewidencyjny służy weryfikacji danych i w przypadku rozbieżności, zgodnie z art. 84 ust. 10 p.g.g. stanowi podstawę do wydania przez organ koncesyjny decyzji określającej wysokość należnej opłaty eksploatacyjnej za wydobytą ze złoża w danym kwartale kopalinę. Dlatego też, zarzut skarżącego, dotyczący wskazania przez Marszałka w kwestionowanej decyzji nieprecyzyjnej podstawy prawnej, tj. art. 84 ust. 10 p.g.g. zamiast art. 84 ust. 13 tejże ustawy jest nieuzasadniony, zwłaszcza, iż art. 84 p.g.g. nie posiada ustępu 13. W odniesieniu do stanowiska skarżącego, uznającego za całkowicie dowolne opinię Marszałka Województwa [...], że opłata eksploatacyjna, którą naliczył za I kwartał 2009 r. jest w rozumieniu art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej, zaległością podatkową i ze względu na to wierzycielom przysługują od niej odsetki za zwłokę, Minister Środowiska zauważył, że decyzja organu koncesyjnego określająca opłatę ma charakter wyłącznie deklaratoryjny. Oznacza to, że wydana decyzja nie tworzy obowiązku zapłaty, gdyż ten wynika z art. 84 ust. 8 p.g.g. Nadto opłata eksploatacyjna za wydobywanie wapieni w I kwartale 2009 r. ze złoża "L." w części została już wcześniej uiszczona przez skarżącego na konta bankowe wierzycieli w terminie. Dlatego też, zaległość w rozumieniu art. 51 Ordynacji podatkowej, stanowi wyłącznie część opłaty eksploatacyjnej będącą różnicą między opłatą należną a uiszczoną w terminie. W związku z tym, przedsiębiorca jest zobowiązany do dokonania wpłaty tylko tej części opłaty eksploatacyjnej, której dotychczas nie uregulował. Od zaległości, zgodnie z art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej, są naliczane od dnia 1 maja 2009 r. odsetki za zwłokę chyba, że wierzyciel udzieli ulg w spłacie zobowiązania. Niniejsza decyzja umożliwia wierzycielom ustalenie wysokości odsetek za zwłokę. Minister Środowiska podkreślił, że przedmiotem decyzji wydawanej na podstawie art. 84 ust. 10 p.g.g. nie jest ustalenie wysokości odsetek za zwłokę i nakładanie obowiązku ich zapłaty. Nadto, organ koncesyjny nie jest właściwy w sprawie ustalania i pobierania odsetek za zwłokę, bowiem zgodnie z art. 87 p.g.g. uprawnienia takie posiadają wierzyciele, tj. Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz gmina. Dlatego podnoszony przez skarżącego fakt, iż w decyzji nie określono dokładnie wysokości odsetek, nie ma wpływu na zasadność wydania przedmiotowej decyzji, a tym samym nie może być podstawą do jej uchylenia. W ocenie organu odwoławczego, przytoczona przez skarżącego w uzasadnieniu do odwołania interpretacja art. 87 p.g.g., według której zgodnie z odesłaniem zawartym w ww. artykule termin płatności dodatkowej opłaty eksploatacyjnej winien powstać dopiero po wydaniu przedmiotowej decyzji i w związku z tym powinien wynosić 14 dni od dnia jej doręczenia, była błędna. Według skarżącego, konkluzja taka wynika z treści art. 47 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Minister Środowiska podkreślił, iż zgodnie z odesłaniem zawartym w art. 87 p.g.g. przepisy o zobowiązaniach podatkowych mogą być stosowane do opłat uregulowanych w niniejszej ustawie tylko odpowiednio. Przywołany przez skarżącego art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej określa sposób powstawania zobowiązania w drodze wydania przez organ decyzji ustalającej jego wysokość, czyli decyzji o charakterze konstytutywnym. Dokonuje ona wymiaru tego zobowiązania, określając wierzyciela i dłużnika, przedmiot oraz treść tego zobowiązania. Do zobowiązania ustalonego w drodze decyzji konstytutywnej ma zastosowanie art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej określający termin jego płatności w ciągu 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania. Jednak opłaty eksploatacyjne, powstają z mocy prawa i nie są ustalane w drodze decyzji właściwego organu koncesyjnego. Zgodnie z art. 84 ust. 8 p.g.g., przedsiębiorca wydobywający kopalinę ze złoża ustala kwartalnie we własnym zakresie opłatę eksploatacyjną i wnosi ją bez wezwania, na rachunki bankowe podmiotów określonych w art. 86 przywołanej ustawy w terminie jednego miesiąca po upływie każdego kwartału. Dlatego też, w przypadku opłat eksploatacyjnych, należnych za okres od dnia 1 stycznia 2002 r., zastosowanie ma art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. W sytuacji takiej nie dokonuje się wymiaru zobowiązania, chyba że podmioty obciążone obowiązkiem jego ustalenia nie ustalą go lub ustalą je nieprawidłowo. Następuje wtedy wydanie przez organ koncesyjny decyzji określającej wysokość zobowiązania, czyli ma miejsce wymiar kontrolny. Decyzja taka ma charakter deklaratoryjny, tzn. stwierdza, że powstało zobowiązanie i jaka jest jego wysokość oraz, że nie zostało - w tym przypadku - wykonane w całości. Nadto, zdaniem organu odwoławczego, chybiony był zarzut skarżącego, iż na podstawie zaskarżonej decyzji winna zostać jedynie stwierdzona konieczność dokonania dodatkowej opłaty eksploatacyjnej za wydobytą w I kwartale 2009 r. kopalinę, gdyż przepisy Prawa geologicznego i górniczego nie przewidują możliwości określenia przez organ koncesyjny dodatkowej opłaty eksploatacyjnej. W świetle powyższych wyjaśnień, przytoczona w odwołaniu przez skarżącego uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. I FPS 2/09 z dnia 16 listopada 2009 r. stanowiąca, iż dodatkowe zobowiązanie niezapłacone w terminie płatności nie stanowi zaległości podatkowej w rozumieniu art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej nie miała zastosowania w sprawie. Pismem z dnia 27 października 2010 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] września 2010 r., wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. obrazę przepisów postępowania administracyjnego zawartych w art. 7 k.p.a. 77 k.p.a., 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: - nie dokonanie rzeczywistych ustaleń faktycznych w zakresie tego czy organ I instancji w sposób prawidłowy wyliczył skarżącemu należną opłatę eksploatacyjną, - zawarcie bez przeprowadzenia rzeczywistego postępowania wyjaśniającego w uzasadnieniu decyzji stwierdzenia, że skarżący w sposób błędny stwierdził, iż przy dokonywaniu opłaty eksploatacyjnej za dany kwartał określa się ilość kopaliny tylko szacunkowo; 2. obrazę przepisów prawa materialnego, tj.: art. 84 ust. 10 p.g.g. w zw. z art. 87 p.g.g., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie, że w przedmiotowym stanie faktycznym niewpłacona przez skarżącego dodatkowa opłata eksploatacyjna stanowi zaległość podatkową w rozumieniu art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej, od której mają być naliczane odsetki oraz poprzez przyjęcie, iż ww. przepisy nie przewidują możliwości naliczenia dodatkowej opłaty eksploatacyjnej przez organ koncesyjny. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że Minister Środowiska nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia, czy organ I instancji w sposób prawidłowy obliczył wysokość dodatkowej opłaty eksploatacyjnej. Skarżący zauważył, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż skarżący w I kwartale 2009 r. wydobył ilość kopaliny, która została podana w informacji kwartalnej, tj.: 44.835 ton kruszywa oraz ilość kopaliny wskazaną w operacie ewidencyjnym, tj.: 202.471 tony, co łącznie dało 247.306 ton. Marszałek Województwa [...] naliczył opłatę eksploatacyjną od sumy wydobytej kopaliny w I kwartale 2009 r. czyli za 247.306 ton, podczas gdy powinna ona być naliczona tylko od 202.471 ton. Powyższe wynika stąd, że skarżący zapłacił już opłatę eksploatacyjną od 44.835 ton wydobytej kopaliny w terminie określonym w art. 84 ust. 8 p.g.g. W związku z powyższym, zdaniem skarżącego, Marszałek Województwa [...] także winien w sentencji decyzji oraz w jej uzasadnieniu w sposób wyraźny wskazać, że strona ma zapłacić tylko dodatkową opłatę eksploatacyjną i w sposób precyzyjny określić jej wysokość. Skarżący podkreślił, że przepisy ustawy - Prawo geologiczne i górnicze, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, dają możliwość organowi koncesyjnemu do określenia w decyzji wysokości dodatkowej opłaty eksploatacyjnej. Przepis zawarty w art. 84 ust. 10 p.g.g. stanowi jedynie, że organ koncesyjny może w swojej decyzji wydanej na ww. podstawie prawnej określić w niej wymiar należnej opłaty eksploatacyjnej. Przepis nie określa zakazów, aby organ koncesyjny, w sytuacji kiedy przedsiębiorca zapłacił już opłatę eksploatacyjną i po sporządzeniu operatu ewidencyjnego zaistnieje konieczność dokonania dodatkowej opłaty eksploatacyjnej, zarówno w uzasadnieniu i w sentencji decyzji podał, iż należy zapłacić tylko dodatkową opłatę eksploatacyjną, określając przy tym w sposób precyzyjny jej wysokość. W ocenie strony, za trafnością powyższego stanowiska przemawia również to, że w rozpatrywanym stanie faktycznym chodzi o zobowiązanie pieniężne, które może być egzekwowane przez wierzycieli w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W tym stanie rzeczy, w sprawie będzie miała zastosowanie uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2009 r., sygn. akt I FPS 2/09, zgodnie z którą dodatkowe zobowiązanie podatkowe niezapłacone w terminie płatności nie stanowi zaległości podatkowej w rozumieniu art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej. Za powyższym przemawia również to, że w uzasadnieniu do tego orzeczenia wskazano, iż poglądy w nim wyrażone dotyczące tego zagadnienia będą miały zastosowanie także w innych sprawach, w których spór dotyczy charakteru tej instytucji. Podkreślił, że konieczność dokonania dodatkowej opłaty eksploatacyjnej wyniknęła z szacunkowego określenia przez skarżącego ilości kopaliny wydobytej w I kwartale 2009 r. Skarżący nie mógł tego zrobić inaczej, ponieważ w początkowej fazie eksploatacji kopalni "L." - czyli w I kwartale 2009 r. -wydobywał zabrudzoną kopalinę znajdującą się bezpośrednio pod nadkładem, która następnie była przemieszczana na składowiska spycharkami. Dokładną ilość wydobytej kopaliny w takim przypadku można było ustalić jedynie poprzez dokonanie obmiaru wyrobiska. Obmiar zaś wyrobiska zgodnie z art. 72 ust. 6 p.g.g. sporządza się według stanu zasobów złoża na dzień 31 grudnia danego roku. Jak więc widać obmiar zgodnie z przepisami może być dokonany dopiero pod koniec danego roku kalendarzowego, co tylko potwierdza, iż przedsiębiorcy, dokonując opłaty eksploatacyjnej za dany kwartał określają ilość wydobytej kopaliny tylko szacunkowo. Wymieniony obmiar jest dołączany do operatu ewidencyjnego. Skarżący zauważył, że stosownie do art. 72 ust. 5 p.g.g., operat ewidencyjny przedsiębiorca za dany rok sporządza do dnia 31 marca roku następnego. W operacie tym są ujmowane zmiany zasobów złoża za okres sprawozdawczy od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia roku poprzedniego. Zatem, dopiero na koniec I kwartału 2010 r. możliwe było określenie rzeczywistego wydobycia kopaliny ze złoża w 2009 r. Organ II instancji, bez przeprowadzenia rzeczywistego postępowania wyjaśniającego, stwierdził, iż skarżący w sposób błędny stwierdził, że przedsiębiorca przy dokonywaniu opłaty eksploatacyjnej za dany kwartał określa ilość kopaliny tylko szacunkowo. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Badając zaskarżoną decyzję we wskazany wyżej sposób, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza w stopniu nakazującym jej uchylenie, a zatem skarga W. D. jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu. Przede wszystkim należy podkreślić, że bezspornym było, że skarżący w I kwartale 209 r. wydobył łącznie 247.306 ton kopaliny. Opłatę eksploatacyjną za I kwartał 2009 r. uiścił zaś za wydobycie 44.835 ton kopaliny. Sporna pozostaje kwestia ilości kopaliny i wysokości opłaty eksploatacyjnej, której winna dotyczyć decyzja określająca wysokość należnej opłaty, wydawana na podstawie art. 84 ust. 10 p.g.g. Słuszne jest stanowisko Ministra Środowiska, że decyzja określająca wysokość należnej opłaty ma charakter deklaratoryjny. Wynika to z brzmienia powołanego przepisu, który stanowi, że w decyzji określa się wysokość należnej opłaty. Stanowisko organu potwierdza konstrukcja art. 84 p.g.g. dotyczącego właśnie opłaty eksploatacyjnej za wydobytą kopalinę. W przepisie art. 84 ust. 1 p.g.g. mówi się, że przedsiębiorca wydobywający kopalinę ze złoża uiszcza opłatę eksploatacyjną za wydobytą kopalinę. Z przepisem tym powiązany jest ust. 8 tego samego artykułu, stanowiący, że opłatę eksploatacyjną, o której mowa w ust. 1 przedsiębiorca ustala kwartalnie we własnym zakresie i wnosi ją bez wezwania. Sposób ustalania opłaty eksploatacyjnej – jako iloczynu stawki opłaty eksploatacyjnej i ilości kopaliny wydobytej w okresie rozliczeniowym - reguluje art. 84 ust. 2 p.g.g. Z powołanych uregulowań wynika także to, że na przedsiębiorcy ciąży obowiązek wyliczenia wydobytej kopaliny, a następnie uiszczenia opłaty właśnie od rzeczywiście wydobytej kopaliny. Nie dają one żadnych podstaw do twierdzenia, że przedsiębiorca może uiścić opłatę eksploatacyjną od szacunkowo wyliczonej ilości wydobytej kopaliny. W powołanych przepisach mówi się o wydobytej kopalinie czyli wydobytej w rzeczywistości. Potwierdza to stanowisko zapis art. 84 ust. 9 p.g.g., w myśl którego przedsiębiorca ma obowiązek przedstawiania co kwartał organowi koncesyjnemu informacji dotyczącej m.in. ilości wydobytej w kwartale kopaliny. Konsekwencją zaś niedopełnienia przez przedsiębiorcę obowiązku wniesienia opłaty eksploatacyjnej lub niezłożenia informacji, o której mowa w ust. 9, albo w razie złożenia informacji nasuwającej zastrzeżenia, jest przeprowadzenie własnych ustaleń przez organ koncesyjny, na podstawie których wydaje decyzję, określającą wysokość należnej opłaty. W żadnym z powołanych przepisów nie mówi się, że organ określając wysokość opłaty uczyni to w zakresie nieuiszczonej przez przedsiębiorcę opłaty czyli ustali opłatę dodatkową, jak twierdzi skarżący. Sąd przychyla się do stanowiska organu, znajdującego oparcie w omawianym art. 84 p.g.g., że decyzja określająca wysokość należnej opłaty eksploatacyjnej, wydana na podstawie ust. 10 tego artykułu dotyczy opłaty eksploatacyjnej należnej od całej wydobytej w danym kwartale kopaliny. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, prawidłowo decyzja określała opłatę eksploatacyjną od ilości 247.306 ton kopaliny, a nie od 202.471 ton. Co do terminu płatności opłaty eksploatacyjnej od wydobytej kopaliny, art. 84 ust. 9 p.g.g. mówi, że opłatę tę wnosi się w terminie jednego miesiąca po upływie kwartału. Zatem ustalenie wysokości należnej opłaty w trybie art. 84 ust. 10 p.g.g. nie oznacza, że dopiero z datą wydania decyzji (jej doręczenia) powstaje obowiązek uiszczenia tej opłaty. Zobowiązanie do uiszczenia opłaty powstaje już z chwilą wydobycia kopaliny, zgodnie z art. 84 ust. 1 p.g.g., a wymagalne staje się z upływem jednego miesiąca po zakończeniu kwartału, w świetle art. 84 ust. 9 p.g.g. W niniejszej sprawie opłata stała się zatem wymagalna z dniem 1 maja 2009 r. Konsekwencją nieuiszczenia opłaty eksploatacyjnej w terminie jest obowiązek zapłaty odsetek, zgodnie z art. 87 ust. 1 p.g.g. W myśl tego przepisu do opłat, o których mowa w przepisach niniejszego rozdziału, stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej o zobowiązaniach podatkowych, z tym że określone w nich uprawnienia organów podatkowych przysługują wierzycielom. Jednakże postępowanie w przedmiocie odsetek jest już odrębnym postępowaniem od postępowania w przedmiocie określenia należnej opłaty eksploatacyjnej, zgodnie z art. 87 p.g.g. W świetle powyższego nie stwierdzono, aby doszło do naruszenia prawa materialnego przez organ. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Sąd uznał, że organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył zgromadzony materiał dowodowy, zmierzając do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Z powyższych względów skargę W. D. jako bezzasadną na mocy art. 151 p.p.s.a. należało oddalić.