VI SA/Wa 2520/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant apl. prok. Olga Kudanowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], którą organ ten, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity - Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), cyt. dalej jako ustawa o broni i amunicji, oraz art. 268a k.p.a., cofnął J. D. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej przeznaczonej do celów łowieckich. W świetle powołanego wyżej przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 tej ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stosownie natomiast do art. 20 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni (...) następuje w drodze decyzji administracyjnej. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W związku z uzyskaną z Komendy Powiatowej Policji w D. informacją dotyczącą postawienia J. D. zarzutu przeprowadzenia podstępem zabiegu usunięcia 8-tygodniowej ciąży, tj. popełnienia czynu o którym mowa w art. 153 § 1 k.k., w dniu [...] grudnia 2004 r. Komendant Wojewódzki Policji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. Komendant Wojewódzki Policji zawiesił ww. postępowanie administracyjne do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy o popełnienie przestępstwa z art. 153 § 1 k.k. W dniu [...] kwietnia 2008 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji wpłynął prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w E. z dnia [...] grudnia 2006 r. sygn. akt [...]. W omawianym wyroku Sąd uznał J. D. za winnego tego, że w dniu [...] marca 2004 r. w D., jako lekarz ginekolog, za zgodą A. Ł. przerwał jej ciążę wbrew przepisom ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży tj. popełnienia czynu z art. 152 § 1 k.k., za co został skazany na karę dwóch lat pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby trzech lat. Ponadto Sąd orzekł wobec oskarżonego grzywnę w wysokości po 100 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 50 złotych. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. podjęto z urzędu omawiane postępowanie administracyjne. J. D., zwany dalej skarżącym, pismem z dnia [...] kwietnia 2008 r. złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. utrzymał w mocy powyższe postanowienie I instancji. Uzyskano także pozytywną opinię o skarżącym wyrażoną przez Koło Łowieckie [...] oraz opinię Komendanta Powiatowego Policji D., z której wynika, iż w miejscu zamieszkania cieszy się pozytywną opinią, a posiadana przez niego broń jest prawidłowo przechowywana. Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. cofnięto J. D. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej przeznaczonej do celów łowieckich. Organ wskazał, iż w świetle obowiązujących przepisów ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń palną myśliwską skarżącemu, gdyż czyn karalny, który popełnił należy do katalogu przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, co w szczególności zobowiązuje organ do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej. Organ podniósł, iż zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni amunicji ustawodawca wprost wykluczył możliwość zachowania pozwolenia na broń palną osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za czyn przeciwko życiu i zdrowiu. Zdaniem organu na korzyść strony nie mogą przemawiać okoliczności w postaci pozytywnej opinii z macierzystego koła łowieckiego, ponad 20-letnie posiadanie pozwolenia na broń palną myśliwską, czy też dobra opinia w miejscu zamieszkania. Ustawodawca nałożył bowiem na organ Policji bezwzględny nakaz eliminowania z grona posiadaczy pozwoleń na broń palną osób określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W tym gronie zostały wymienione osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa użycia broni palnej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, m.in. są to osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za czyn przeciwko życiu i zdrowiu. Zdaniem organu nie jest istotny dla zaistnienia przedmiotowej obawy fakt działania sprawcy przy użyciu posiadanej broni palnej. Zasadnicze znaczenie ma bowiem fakt popełnienia czynu karalnego, którego przedmiotem ochrony jest życie i zdrowie ludzkie. Ponadto organ stwierdził, że utrata prawa dysponowania bronią palną myśliwską nie ogranicza skarżącemu czynnego udziału na rzecz myślistwa, czy też na rzecz macierzystego koła łowieckiego. Skarżący nie będzie mógł wykonywać tylko polowań, natomiast będzie mógł wykonywać inne statutowe obowiązki członka koła łowieckiego. Ponadto organ podkreślił, iż pozbawienie prawa do posiadania broni myśliwskiej nie ma charakteru dożywotniego. Po zatarciu skazania oraz spełnieniu wymogów prawem określonych, skarżący będzie mógł ponownie ubiegać się o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską. Skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, wnosząc o jej uchylenie ewentualnie o wydanie decyzji o umorzeniu postępowania. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji obrazę przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8, art. 9 zdanie 1 i 2 i art. 10 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez dowolną, nieuzasadnioną, restrykcyjną ponad miarę i jednostronnie niekorzystną dla skarżącego analizę i interpretację zebranego w sprawie materiału dowodowego, świadome pominięcie okoliczności świadczących na jego korzyść, nie wzięcie pod uwagę lub nie przeprowadzenie innych ważnych dla przybliżenia prawdy materialnej dowodów i okoliczności mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, jak choćby tych, dotyczących braku bezstronności funkcjonariuszy państwowych, a w szczególności m. in. zasady wyrażonej w zdaniu 2 art. 9 k.p.a. Ponadto wskazał na obrazę przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 76 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., art. 154 § 1 k.p.a., art. 155 k.p.a. i art. 157 § 1 k.p.a., m.in. poprzez błędną ich wykładnię oraz popełnienie błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji i postanowień ją poprzedzających, mających wpływ na jej treść, a w szczególności m.in. bezpodstawne i bezprawne przyjęcie przez organ, że nie zachodzą obecnie i nie zachodziły w latach poprzednich w niniejszej, wyjątkowej sprawie, okoliczności, pozwalające umorzyć postępowanie administracyjne w sprawie, ze względu m. in. na słuszny interes strony, a także fakt świadomego i zaplanowanego pomówienia jej w procesie przez pokrzywdzoną o udział w "spisku mającym na celu podstępne usunięcie ciąży", co w konsekwencji doprowadziło do zasadniczej zmiany kwalifikacji prawnej czynu przez Sąd Odwoławczy na jego korzyść. Ponadto skarżący zarzucił organowi I instancji obrazę art. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 33 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady równości oraz błędną wykładnię m. in. art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Skarżący podniósł, że Sąd Okręgowy w E. na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego zmienił kwalifikację prawną czynu dokonaną przez oskarżyciela publicznego w akcie oskarżenia z art. 153 § 1 k.k. na art. 152 § 1 k.k. Wskazał, iż zarówno sam czyn, związany bezpośrednio z wykonywaniem zawodu lekarza specjalisty ginekologa, jak i wszystkie okoliczności towarzyszące całemu zdarzeniu, w żadnym wypadku nie uzasadniały podjęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego mającego na celu cofnięcie mu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej przeznaczonej do celów łowieckich, albowiem byłoby to niezgodne z wykładnią celowościową przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 zd. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w brzemieniu obowiązującym od dnia 12 kwietnia 2003 r., a także poglądami doktryny prawa materialnego, zasadami logiki praktycznej i doświadczenia życiowego. Zaskarżona decyzja jest niezgodna także z wykładnią celowościową i gramatyczną art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Jedyną "bronią" skarżącego w omawianym przypadku jest "łyżeczka ginekologiczna", a ponadto nie istnieje w jego biografii najmniejsza przesłanka uzasadniająca możliwość użycia przez niego posiadanej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący nadmienił, że w dniu [...] marca 2008 r. do Sądu Rejonowego w E. wpłynął akt oskarżenia przeciwko A. Ł. (sygn. akt [....]), której oskarżyciel publiczny zarzuca popełnienia przestępstwa z art. 233 §1 k.k. w trakcie trwania procesu właśnie w sprawie o sygn. akt [...], zakończonej prawomocnym wyrokiem w dniu [...] grudnia 2006 r., na który powołuje się w swojej decyzji organ I instancji. Organ odwoławczy, Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] października 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji I instancji. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego nie udzielenia jej przez organ I instancji niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, celem uchronienia jej przed ewentualną szkodą z powodu nieznajomości prawa (naruszenia art. 9 k.p.a.) organ odwoławczy wyjaśnił, że materiał dowodowy w sprawie nie potwierdza tego zarzutu. Na każdym etapie prowadzonego postępowania strona była informowana o jej prawach i obowiązkach i z nich korzystała. Poinformowano ją również przysługującym jej prawie do złożenia środków odwoławczych na wydane w toku postępowania postanowienie i decyzję. Odnosząc się do zarzutu niekorzystnej dla strony analizy i interpretacji zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz świadomego pominięcia okoliczności świadczących na jej korzyść, wskazano, iż poddano analizie wszystkie okoliczności sprawy, jednakże z uwagi na spełnienie przez stronę obligatoryjnej przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń, organ nie miał możliwości zachowania jej prawa do broni palnej myśliwskiej (nawet przy istnieniu pozytywnie o niej świadczących dowodów). Organ wskazał, iż niezasadne są także zarzuty dotyczące naruszenia przez organ I instancji procedury administracyjnej, albowiem organ ten wziął pod uwagę wszystkie okoliczności w sprawie i na tej podstawie wydał adekwatną dla nich decyzję. Wziął przy tym pod uwagę zarówno rodzaj popełnionego przez stronę przestępstwa, jak również jego okoliczności. Wydana przez niego decyzja zawierała wszystkie elementy wymagane przez k.p.a., a w jej uzasadnieniu wyjaśniono, z jakich powodów cofnięto jej pozwolenie na broń. Odnosząc się do zarzutów naruszenia Konstytucji RP organ uznał, że także one są bezpodstawne. Zarzut obrazy art. 32 Konstytucji poprzez naruszenie zasady równości jest bowiem zarzutem pod adresem niewątpliwie restrykcyjnych norm art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, które to normy nie zostały zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny w zakresie ich zgodności z ustawą zasadniczą. Nie można też podzielić zarzutu w zakresie naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 32 Konstytucji RP, tj. zasady równości wobec prawa w sytuacji, gdy organ działa na podstawie obowiązujących regulacji prawnych. Równość wobec prawa nie może być rozumiana jako obowiązek orzekania niezgodnie z prawem materialnym. Natomiast postawiony zarzut naruszenia zasady wynikającej z art. 33 Konstytucji RP w omawianym przypadku jest bezprzedmiotowy, ponieważ wyrażona tam zasada dotyczy równego traktowania mężczyzn i kobiet i jej naruszenie nie ma tu miejsca. Odnosząc się do wniosku o umorzenie postępowania należy wyjaśnić, iż nie może on zostać uwzględniony, gdyż nie zostały spełnione przesłanki zawarte w art. 105 k.p.a. J. D. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, powtarzając argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia prawa materialnego, bowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.). Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu jest jednym z zachowań, wskazanych w art. 15 ust.1 pkt 6 cyt. ustawy, z którym ustawodawca łączy istnienie uzasadnionej obawy użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych osób organ nie musi przeprowadzać oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Zatem wobec skazanych prawomocnie o przestępstwa przeciwko zdrowiu organ musi jedynie ustalić fakt skazania za przestępstwo wymienione w przepisie, a oceny, że obawa istnieje dokonał już sam ustawodawca. W sprawie niniejszej skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w E. Wydział II Karny z dnia [...] grudnia 2006 r. sygn. akt [...] został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 152 § 1 k.k. i skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności (której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby trzech lat) oraz karę grzywny. Przestępstwo to zostało określone w Rozdziale XIX k.k., a więc jest przestępstwem przeciwko życiu i zdrowiu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem skierowanie przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń aktu oskarżenia o popełnienie choćby jednego z przestępstw wymienionych w art. 15 ustawy o broni i amunicji, nakazuje uznać taką osobę za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1166/06, niepublikowany, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1238/07, niepublikowany ). Naczelny Sąd Administracyjny w powyższych wyrokach wskazał, że sam ustawodawca przesądził w treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, że osoba wobec której toczy się postępowanie karne, a nawet wniesiono już akt oskarżenia do Sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, z mocy samej ustawy należy do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tej kwalifikacji prawnej nie są w stanie zmienić pozytywne opinie członków środowiska, w którym żyje skarżący. W przedmiotowej sprawie fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem nie budzi wątpliwości, a skarżący nie zaprzecza temu faktowi. Podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie organy Policji związane są faktem prawomocnego skazania skarżącego. W zakresie powyższego czynu nie miały zatem potrzeby prowadzenia postępowania dowodowego. W tej sytuacji, podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że chybione są argumenty skargi, iż organy Policji dopuściły się naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, iż zaskarżona decyzja oraz jej uzasadnienie naruszają przepisy art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 k.p.a., wskazać należy, iż w opinii Sądu poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Organ prawidłowo ustalił, że skarżący jest osobą skazaną prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie czynu typizowanego w art. 152 § 1 k.k., to już sam ten fakt przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. W konsekwencji pozostałe okoliczności sprawy wynikające z zebranego materiału dowodnego nie mogły zniwelować istnienia uzasadnionej obawy możliwości użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W szczególności nie zachodziła potrzeba badania o jaki interes bezpieczeństwa lub porządku publicznego chodzi w przedmiotowym stanie faktycznym, oraz ważenia tego interesu w stosunku do interesu obywatela. Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jako osoby wobec której prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu było wystarczającym argumentem - zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy – do utrzymania decyzji cofającej pozwolenie na broń. Nadmienić należy, iż w świetle powyższego, wbrew twierdzeniom skarżącego, bez znaczenia pozostawał fakt, że w trakcie postępowania karnego zmieniono kwalifikację czynu popełnionego przez skarżącego z przestępstwa wskazanego w art. 153 § 1 k.k. (przerwanie ciąży wbrew przepisom ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, przy wykorzystaniu podstępu) na czyn stypizowany w art. 152 § 1 k.k. (przerwanie ciąży wbrew przepisom ww. ustawy za zgodą kobiety). Obydwa przestępstwa zostały określone w Rozdziale XIX k.k., a więc obydwa są przestępstwami przeciwko życiu i zdrowiu, co wskazuje na obligatoryjną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń w omawianej sprawie. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie znajdując uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.