VI SA/Wa 2535/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką postanawia: odmówić przyznania skarżącej T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. prawa pomocy w żądanym zakresie. T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "skarżąca") wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nr [...] z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. W treści skargi zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych ze względu na ciężką sytuację finansową spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2016 poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a.") prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Mówiąc o oczywistej bezzasadności skargi należy mieć na uwadze sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, inaczej mówiąc stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, ewentualnie zachodzą oczywiste przesłanki odrzucenia skargi. (zob. J. P. Tarno "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2008 s. 591, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Kraków s. 596, postanowienie NSA z 14 marca 2012 r. sygn. akt II GZ 82/12). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 stycznia 2017 r. stwierdził, że skarżąca nie dochowała siedmiodniowego terminu do usunięcia braku formalnego skargi, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i na podstawie tego przepisu odrzucił skargę. W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, iż skarga skarżącej jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. albowiem skarżąca nie wykonała wezwania do usunięcia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie oryginału lub notarialnie poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej spółki, z którego wynika sposób i osoby upoważnione do jej reprezentacji. Podobne stanowisko zajmował już Naczelny Sąd Administracyjny np. w postanowieniach: z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt II OZ 608/08 i z dnia 23 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 284/08, a także z dnia 26 listopada 2014 r. sygn. akt I OZ 1077/14, postanowienie NSA z dnia 2 lipca 2012 r., sygn. akt. II FZ 340/12. W postanowieniu z dnia 26 listopada 2014 r. sygn. akt I OZ 1077/14 NSA uznał za słuszne stanowisko Sądu I instancji, że skoro skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., to tym samym z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi, prawo pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a. nie przysługiwało. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.