VI SA/Wa 2537/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 8 listopada 2017 r. P. S. (nazywany dalej: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 zł. W skardze Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, powołując się na przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody w związku z wydaną decyzją. W uzasadnieniu wniosku Skarżący podał, że konieczność uiszczenia nałożonej kary wpłynie negatywnie na działalność gospodarczą prowadzoną [rzez Skarżącego i może utrudnić regulowanie bieżących kosztów z nią związanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Pod pojęciem "wyrządzenia znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w aspekcie wystąpienia, bądź też nie, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Wspomniana konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody wnioskodawca chciałby przedstawić, celem wykazania, że spełnia przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09, Lex nr 569795), albowiem (jak wskazano na wstępie) uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11). A zatem, to strona zobowiązana jest do uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r. sygn. akt II FZ 338-339/07), które powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II FSK 1894/120). Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, przez który należy rozumieć także brak stosownych dokumentów potwierdzających argumentację podaną przez stronę we wniosku, nie jest brakiem formalnym, do uzupełnienia którego Sąd ma obowiązek wezwać Skarżącego w trybie art. 49 p.p.s.a. W niniejszej sprawie wniosek Skarżącej dotyczy wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Skarżący ograniczył się do stwierdzenia, że uiszczenie kary wpłynie negatywnie na prowadzoną przez niego działalność gospodarczą, jak również może utrudnić regulowanie bieżących kosztów z nią związanych. Swojego stanowiska strona nie uprawdopodobniła w żaden sposób, ani poprzez przedstawienie - w opisie stanu faktycznego – swojej sytuacji finansowej, ani poprzez przedłożenie dokumentów wspierających wyrażony we wniosku ogólny pogląd, że wykonanie decyzji zagrozi jej interesom majątkowym, stwarzając niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, argumentacja strony dotycząca finansowych następstw decyzji powinna być poparta dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04). Skarżący prowadząc działalność powinien przedstawić dokumenty określające jego aktualną sytuację finansową wraz z ekonomicznym uzasadnieniem możliwych strat, które mogą powstać w wyniku wykonania decyzji. W niniejszej sprawie strona nie dołączyła do wniosku żadnych dokumentów na poparcie swojego stanowiska. Tym samym Skarżący nie wykazał, jakie konsekwencje, w tym finansowe, poniesie w związku z brakiem uzyskania ochrony tymczasowej przed Sądem. W związku z tym, że Skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.