VI SA/Wa 2540/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2017 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią i amunicją oddala skargę Minister Spraw Wewnętrznych (zwany dalej organem/MSW) decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania A. [...] K. (zwanej dalej przedsiębiorcą/stroną/skarżącą) od decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych (zwanego dalej organem I instancji/organem koncesyjnym) z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] cofającą przedsiębiorcy, koncesję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 2015 r. na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu rodzajami broni i amunicji oraz obrotu wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W dniu [...] września 2015 r. organ koncesyjny udzielił stronie koncesji Nr [...] na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie: 1. obrotu rodzajami broni i amunicji określonymi w ust. 2 - 11, ust. 14, ust. 26 pkt 1-5 oraz ust. 27 Załącznika Nr 1 Rodzaje broni i amunicji - BA - do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie rodzajów broni i amunicji oraz wykazu wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, na których wytwarzanie lub obrót wymagana jest koncesja (Dz.U. Nr 145, poz. 1625 ze zm.); 2. obrotu wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym określonymi w pozycjach: WT XII i WT XIV ust. 1 Załącznika Nr 2 Wykaz wyrobów i technologii - WT - do ww. rozporządzenia. Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. organ koncesyjny poinformował stronę o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia udzielonej koncesji. Powodem wszczęcia postępowania było rażące naruszenie warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej oraz stwierdzenie zagrożenia dla bezpieczeństwa obywateli, co zgodnie z art. 17 ust. 2 pkt 2 oraz art. 17 ust. 3 pkt 1 ustawy z 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. z 2012r., poz. 1017 ze zm.), stanowi podstawę do cofnięcia koncesji. Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., organ koncesyjny, działając na podstawie art. 17 ust. 2 pkt 2 oraz art. 17 ust. 3 pkt 1 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym cofnął przedsiębiorcy koncesję z dnia [...] września 2015 r. Zdaniem organu stwierdzone w trakcie przeprowadzonej kontroli nieprawidłowości, z uwagi na wąski zakres czasowy kontroli (koncesja udzielona w dniu [...] września 2015 r., a kontrola przeprowadzona w dniu [...] października 2015 r.) oraz tematyczny (niewielka liczba przeprowadzonych transakcji oraz wpisów w prowadzonej dokumentacji) należy uznać za rażące naruszenie warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej określonych przepisami prawa co organ szczegółowo opisał z decyzji cofającej koncesję. Zdaniem organu I instancji należy mieć na uwadze przedmiot prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, zaś w szczególności to, że obrót bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym podlega reglamentacji poprzez udzielenie koncesji na wykonywanie tej działalności na warunkach określonych w koncesji i w odrębnych przepisach prawnych. Zdaniem organu I instancji broń z której strzelano w dniu [...] września 2015 r., tj. karabinek samoczynny [...] nr [...] kal. [...]mm rok pr. [...] polska, została nabyta w dniu [...] września 2015 r. od [...] W. W., koncesja Nr [...] - faktura nr [...]. Jego zdaniem skoro przedmiotowa broń została nabyta na podstawie koncesji to każda czynność, która dotyczy tej broni, ma związek z wykonywaną działalnością gospodarczą objętą zakresem koncesji i dostęp do tej broni mogli mieć jedynie przedsiębiorca, tj. A. K. oraz pracownik zatrudniony bezpośrednio przy obrocie, tj. J. P.. Ponieważ F. B. nie jest pracownikiem przedsiębiorcy i tym samym nie spełnia on wymogów określonych w art. 28 ust. 1 o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym uznano, że jest on osobą nieuprawnioną do dysponowania tą bronią. Jego zdaniem dopuszczenia do posiadania broni nie są uprawnieniami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Sam fakt, że osoba posiada decyzję o dopuszczeniu do posiadania broni nie uprawnia do dowolnego dysponowania bronią posiadaną przez koncesjonowanego przedsiębiorcę. Wskazał, że wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia koncesji Nr [...] było następstwem przekazania przez Wydział Postępowań Administracyjnych (zwany dalej WPA) KWP w P. informacji o postrzeleniu M. W. oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej przez upoważnionych funkcjonariuszy Komendy Wojewódzkiej Policji w P., pismem z dnia [...] lutego 2016 r. organ koncesyjny, w oparciu o art. 7 ust. 2 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. o wyrażenie opinii w sprawie cofnięcia koncesji Nr [...] udzielonej A. K. [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. zaopiniował negatywnie dalsze prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie objętym koncesją. W uzasadnieniu postanowienia potwierdził, że okoliczność związana z postrzeleniem w dniu [...] września 2015 r., może stanowić podstawę do cofnięcia koncesji ze względu na zagrożenie dla bezpieczeństwa obywateli. Wskazał również, że wykonywana przez A. K. działalność gospodarcza polega na obrocie towarami wyłączonymi z wolnej sprzedaży, bowiem są one niebezpieczne dla życia i zdrowia. Stąd m.in. sposób obrotu nimi, przechowywania i ewidencji jest ściśle określony przepisami prawa - w celu wyeliminowania, a przynajmniej możliwie największego ograniczenia możliwości przedostania się tego rodzaju przedmiotów w nieuprawnione ręce. Organ podkreślił, że J. P. przekazał broń palną, nabytą na podstawie koncesji Nr [...], oraz amunicję F. B., niebędącemu pracownikiem przedsiębiorcy, który następnie przekazał je innym osobom o nieznanej mu tożsamości. W ocenie organu I instancji pomimo deklaracji przedsiębiorcy dotyczącej usunięcia nieprawidłowości, zasadnym było cofnięcie mu koncesji, ponieważ nie gwarantuje on dalszego prowadzenia działalności w sposób bezpieczny dla obrotu reglamentowanego, a tym samym dla porządku publicznego. Strona wystąpiła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją cofającą koncesję wskazując, że usunięcie stwierdzonych podczas kontroli nieprawidłowości nastąpiło niezwłocznie, a jedynie zawiadomienie o ich usunięciu nastąpiło pismem z dnia [...] lutego 2016 roku. Poinformowanie organu w tej dacie nie uprawnia do wnioskowania o usunięciu tych uchybień dopiero w czasie powzięcia wiedzy o możliwości cofnięcia koncesji Jej zdaniem organ, który cofnął koncesję pominął zupełnie zasadnicza regułę postępowania administracyjnego, zgodnie z którą organy administracyjne orzekają według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania przez nie decyzji. Takie zachowanie, polegające na niezrealizowaniu fundamentalnego obowiązku łączy się z uchybieniem zasadzie prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Strona wskazała, że organ I instancji wydał decyzję w oparciu o niekompletny i powierzchowny materiał dowodowy, którego to oceny dokonał, naruszając zasadę swobodnej oceny materiału dowodowego. Prowadził postępowanie i wydał zaskarżoną decyzję z rażącym naruszeniem przepisów prawa, w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw do wydania takiej decyzji. Naruszył przy tym zasadę pogłębiania zaufania do organów administracji, a także wyjaśniania zasadności przesłanek. Uniemożliwił również stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań, w sytuacji gdy obowiązek taki został bezwzględnie nałożony na organ prowadzący postępowanie w trybie administracyjnym (art. 10§ 1 kpa). Organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Nawiązując do znajdującego się w aktach postępowania protokołu kontroli z dnia [...] października 2015 r., znak: [...], wskazał, że w trakcie przeprowadzonej kontroli stwierdzono następujące nieprawidłowości: - przedsiębiorca zatrudnia przy działalności gospodarczej objętej koncesją jednego pracownika J. P., który to pracownik nie spełnia warunków określonych w art. 28 ust. 1 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Pracownik nie posiadał aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego; - przedsiębiorca prowadzi ewidencję broni w formie luźnych kart ewidencyjnych (wydruków komputerowych) nie spełniających wymogów określonych w § 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 22 sierpnia 2012 r. w sprawie sposobu ewidencjonowania wprowadzonych do obrotu materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. poz. 1008); - ww. karty nie zawierają również wszystkich danych wymaganych w § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ewidencjonowania wprowadzonych do obrotu materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, tj. sposób prowadzenia ewidencji pozwala na dowolną modyfikacje zapisów; - przedsiębiorca w przypadku dwóch transakcji, na cztery dokonane, nie przesłał informacji o sprzedanej broni w terminie określonym w ww. rozporządzeniu; - przedsiębiorca nie prowadzi księgi ewidencji osób wchodzących do magazynu, zgodnie z wymogami określonymi w § 6 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki oraz Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 6 marca 2013 r. w sprawie sprzedaży materiałów wybuchowych, broni, amunicji, wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym oraz kontroli przestrzegania warunków sprzedaży (Dz. U. poz. 343); - przedsiębiorca nie posiadał również książki kontroli. Jego zdaniem argumentem przemawiającym za uznaniem stwierdzonych w toku kontroli nieprawidłowości za rażące naruszenie warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej była ich liczba, którą należy zestawić z wąskim zakresem czasowym kontroli (koncesja udzielona w dniu 7 września 2015 r., a kontrola przeprowadzona w dniu [...] października 2015 r.) oraz tematycznym (niewielka liczba przeprowadzonych transakcji oraz wpisów w prowadzonej dokumentacji). Przedmiotem prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej jest obrót bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Są to towary wyłączone z wolnej sprzedaży, gdyż są one niebezpieczne dla życia i zdrowia. Stąd m.in. sposób obrotu nimi, przechowywania i ewidencji jest ściśle określony przepisami prawa - w celu wyeliminowania, a przynajmniej możliwie największego ograniczenia możliwości przedostania się tego rodzaju przedmiotów w nieuprawnione ręce. Tym samym działalność w tym zakresie podlega reglamentacji poprzez udzielenie koncesji na wykonywanie tej działalności na warunkach określonych w koncesji i w odrębnych przepisach prawnych. Przesłanką koncesjonowania omawianej działalności jest ważny interes publiczny, tj. obronność i bezpieczeństwo państwa oraz bezpieczeństwo obywateli. Powyższe względy, zdaniem organu, determinują ścisłe przestrzeganie prawa przez podmioty wykonujące działalność gospodarczą w tym zakresie, obligując do zapewnienia najwyższego poziomu profesjonalizmu w odniesieniu do tego newralgicznego obszaru wykonywania działalności gospodarczej. Organ koncesyjny nie zaakceptował argumentu strony jakoby przy ocenie materiału dowodowego nie wziął pod uwagę, że był to dopiero początek prowadzenia działalności, a zatem etap tzw. wdrażania się. Organ zaakcentował, że w interesie publicznym jest, aby działalność określona w ustawie o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym będąca działalnością o szczególnym charakterze, była wykonywana przez przedsiębiorców gwarantujących poszanowanie porządku publicznego oraz przestrzeganie obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa od samego początku jej wykonywania. Zdaniem, organu przedsiębiorcy koncesjonowani muszą dawać rękojmię należytego wykonywania działalności objętej reglamentacją koncesyjną, w tym stosowania reguł prawnych określających zasady wykonywania tej działalności gospodarczej, na każdym etapie i przez cały okres jej prowadzenia. Podmioty wykonujące tego typu działalność muszą charakteryzować się profesjonalizmem oraz bezwzględnym przestrzeganiem przepisów prawa. W odniesieniu do działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą wymogi te nie zostały spełnione. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzucając,: niesłuszne zastosowanie art. 17 ust. 2 pkt 2 oraz art. 17 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym i cofnięcie skarżącemu koncesji, pomimo że nie narusza (a już tym bardziej w sposób rażący) warunków określonych w koncesji lub innych warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określonych przepisami prawa, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli przez uprawnione organy (a przeciwnie wnioskuje o nią), a nadto nie zachodzi potrzeba cofnięcia tejże koncesji, z uwagi na zagrożenie obronności i bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa obywateli, ogłoszenie upadłości przedsiębiorcy lub też niespełniania przez przedsiębiorcę określonych w ustawie warunków wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją, naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a. art. 77 § 1 kpa w z w. z art. 75 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji w oparciu o niekompletny i powierzchowny materiał dowodowy; b. art. 80 kpa poprzez jego niezastosowanie i przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego; c. art. 6 kpa (zasada praworządności) poprzez prowadzenie postępowania i wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem przepisów prawa, w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw do wydania takiej decyzji; d. art. 7 kpa (zasada prawdy obiektywnej) poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o niekompletny, powierzchowny, wewnętrznie sprzeczny i niespójny materiał dowodowy, e. art. 8 kpa (zasada pogłębiania zaufania do organów administracji) i art. 11 kpa (zasada wyjaśniania zasadności przesłanek) poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu O niekompletny, powierzchowny, wewnętrznie sprzeczny i niespójny materiał dowodowy, w sytuacji gdy konsekwencje decyzji ma ogromne znaczenie dla skarżącego; f. art. 10 § 1 kpa (zasada wysłuchania stron) poprzez uniemożliwienie stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań, w sytuacji gdy obowiązek taki został bezwzględnie nałożony na organ prowadzący postępowanie w trybie administracyjnym; g. art. 7 i 77 kpa - poprzez odstąpienie od wydania decyzji według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania przez organ decyzji; h. art. 138 § 1 pkt 2 kpa - poprzez nieuchylenie pierwotnej decyzji organu po ponownym rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy, pomimo tego, że jako obarczona wieloma naruszeniami, nie powinna się ostać. Wskazała, że w trakcie prowadzonego postępowania wszelkie braki stwierdzone w toku kontroli zostały usunięte. Odnośnie co do samego wypadku, do którego doszło na strzelnicy, wskazała i podkreśliła, iż postępowanie karne, przedmiotem którego było to zdarzenie, zostało umorzone (postanowienie to jest prawomocne) - nikomu nie postawiono żadnych zarzutów. Jej zdaniem ma to o tyle istotne znaczenie, że sama kontrola wszczęta została z uwagi na to właśnie zdarzenie. Jej zdaniem, przedmiotowa decyzja została wydana, głównie z uwagi na zajście tego właśnie zdarzenia. Podniosła, że ewidencja materiałów prowadzona jest w formie ksiąg, uzyskano opinię Komendanta Powiatowego Policji o pracowniku J. P., w księdze ewidencyjnej uzupełniono informacje dotyczące kraju, producenta i rodzaju broni. Wszelkich wpisów dokonuje skarżąca, albo też jej pracownik J. P., posiadający wszelkie niezbędne kwalifikacje. Informacje o transakcjach obrotu bronią są na bieżąco i niezwłocznie wysyłane do Wydziału Postępowań Administracyjnych. Nadmieniła. że w przypadku dwóch z pierwszych czterech transakcji nastąpiło jedynie opóźnienie w ich przekazaniu. Podniosła, że założona została książka kontroli, a także księga ewidencji osób wchodzących do magazynu. Ponadto, aby zwiększyć poziom bezpieczeństwa, zdecydowano się również na elektroniczny zapis wejść i wyjść, a nadto zamontowano monitoring rejestrujący wszelką aktywność w magazynie. Co do regulaminu strzelnicy, podkreśliła, iż jego brak to wyłącznie rezultat nieuprawnionego postępowania organu administracji, który bezpodstawnie odmawia jego zatwierdzenia, a którego to stanowisko stanowczo jest kwestionowane, w tym również przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Skarżąca podaje, że właściwym byłoby przeprowadzenie ponownej kontroli prowadzonej przez niej działalności gospodarczej, która potwierdziłaby, że na bardzo krótko po zakończonej kontroli, usunięte zostały wszelkie uchybienia. Kontrola ta pozwoliłaby na prawidłową, powtórną analizę wszelkich okoliczności sprawy i pokazałaby, że brak jest podstaw do cofnięcia koncesji w przedmiotowej sprawie. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] września 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji cofającą przedsiębiorcy, koncesję w zakresie obrotu rodzajami broni i amunicji oraz obrotu wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Działalność gospodarcza w zakresie obrotu bronią i amunicją jest z mocy ustawy działalnością koncesjonowaną, jej wykonywanie jest dozwolone wyłącznie po spełnieniu warunków określonych w ustawie (art. 2 ustawy). Stosownie do art. 17 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy organ koncesyjny cofa koncesję w przypadku, gdy przedsiębiorca rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej określone przepisami prawa, a w szczególności przestał spełniać warunki określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. g (lit. a), pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1 (lit. b), uniemożliwia przeprowadzenie kontroli przez uprawnione organy, nie przedstawił aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ustawy (lit. c). Z treści powołanego przepisu wynika, iż wymienione pod lit. a-c sytuacje są jedynie przykładowym wskazaniem przypadków uznawanych przez ustawodawcę za rażące naruszenie warunków określonych w koncesji skutkujące jej obligatoryjnym cofnięciem przez organ koncesyjny. Organ uznał, iż rażącym naruszeniem warunków koncesji w rozumieniu powołanego przepisu jest prowadzenie koncesjonowanej działalności z naruszeniem zasad podejmowania i wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określonych w przepisach ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym i policyjnym. W myśl art. 17 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy do organu koncesyjnego, a nie do Sądu, należy wyłącznie decyzja jaki środek powinien zastosować, czy cofnąć koncesję czy zmienić jej zakres, jako, że (jak już wyżej wskazano) wyłącznie organ koncesyjny jest uprawniony do oceny, czy stwierdzone naruszenia w prowadzeniu tego rodzaju działalności reglamentowanej mają charakter na tyle istotny, że nie można pozostawić przedsiębiorcy uprawnienia do jej prowadzenia lub istota stwierdzonych naruszeń pozwala na wydanie decyzji jedynie zmieniającej zakres posiadanej koncesji. Sąd natomiast bada czy ta ocena organu administracji wyrażona w decyzji nie nosi cech dowolności. W toku kontroli stwierdzono że: - przedsiębiorca zatrudnia przy działalności gospodarczej objętej koncesją jednego pracownika J. P., który to pracownik nie spełnia warunków określonych w art. 28 ust. 1 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym; - przedsiębiorca prowadzi ewidencję broni w formie luźnych kart ewidencyjnych (wydruków komputerowych) nie spełniających wymogów określonych w § 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie sposobu ewidencjonowania wprowadzonych do obrotu materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym; - ww. karty nie zawierają również wszystkich danych wymaganych w § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ewidencjonowania wprowadzonych do obrotu materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, tj. sposób prowadzenia ewidencji pozwala na dowolną modyfikacje zapisów; - wpisów do "ewidencji" dokonuje przedsiębiorca oraz J. P.; - przedsiębiorca w przypadku dwóch transakcji, na cztery dokonane, nie przesłał informacji o sprzedanej broni w terminie określonym w ww. rozporządzeniu; - przedsiębiorca nie prowadzi księgi ewidencji osób wchodzących do magazynu, zgodnie z wymogami określonymi w § 6 ust, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki oraz Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 6 marca 2013 r. w sprawie sprzedaży materiałów wybuchowych, broni, amunicji, wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym oraz kontroli przestrzegania warunków sprzedaży (Dz. U. poz. 343); - przedsiębiorca nie posiadał również książki kontroli. Przeprowadzona kontrola wykazała, że przedsiębiorca m.in.: prowadził ewidencję w formie luźnych kart, nie odnotowując wszystkich wymaganych danych, co pozwalało na dowolną modyfikację zapisów, a także nie prowadził ewidencji osób wchodzących do magazynu broni. W ocenie Sądu organ zasadnie twierdzi, że skarżąca pozwoliła sobie na dużą swobodę, choć obowiązki do wykonania (polegające w istocie na założeniu oraz prawidłowym prowadzeniu dokumentacji) z pewnością nie przekraczały możliwości organizacyjnych. W związku z tym zasadne jest, że stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości uznane zostały za rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej objętej zakresem koncesji. Organ słusznie wskazał, że bez znaczenia w tym zakresie dla sprawy jest fakt, że był to dopiero początkowy etap prowadzenia działalności koncesjonowanej. Przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie koncesji jest zobowiązany, zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. d ww. ustawy, udokumentować przygotowanie zawodowe do wykonywania lub kierowania działalnością gospodarczą w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, a tym samym zasadnym jest wymaganie od przedsiębiorcy rękojmi należytego wykonywania działalności objętej reglamentacją koncesyjną na każdym jej etapie. Przyjęta kwalifikacja stwierdzonych nieprawidłowości jako rażących determinuje działalnie organu koncesyjnego, który zgodnie z przepisem art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym jest zobligowany do wydania decyzji cofającej koncesję. Należy zgodzić się z oceną organu, iż dopuszczenie się powyższych nieprawidłowości przez przedsiębiorcę posiadającego koncesję stanowi rażące naruszenie warunków koncesji. Przedsiębiorca posiadał koncesję w precyzyjnie określonym zakresie, miał świadomość obowiązków ciążących na nim, wynikających z cyt. ustawy, więc realizacja działalności z naruszeniem warunków wykonywania działalności koncesjonowanej, należało uznać za rażące naruszenie warunków koncesji. Należy podkreślić, iż doszło do kumulacji naruszeń przez skarżącego zasad prowadzenia działalności koncesjonowanej, co w ocenie Sądu uzasadnia twierdzenie organu, iż skarżący rażąco naruszył warunki koncesji. Powyższe ustalenia organu uznane za rażące naruszenie warunków koncesji stanowiły w świetle art. 17 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy przesłankę obligatoryjnego cofnięcia koncesji. Powołany przepis stanowi bowiem o obowiązku cofnięcia koncesji w przypadku rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji. Organ zasadnie zatem cofnął koncesję z powyższej przyczyny. Organ prawidłowo ocenił fakt, że postępowanie karne, przedmiotem którego było zdarzenie - w następstwie którego postrzelony został M. W. - zostało prawomocnie umorzone. Organ koncesyjny - jak wynika z akt sprawy - nie oparł postępowania wyłącznie na materiałach przekazanych przez Policję w sprawie postrzelenia na strzelnicy M. W. i orzeczenia sądu. Uzyskawszy materiały dotyczące ww. zdarzenia - w celu uzyskania całości obrazu funkcjonowania przedsiębiorcy - oczekiwał przeprowadzenia kontroli. Kontrolę tę, w oparciu o przysługujące uprawnienie, przeprowadził Komendant Wojewódzki Policji w P. Zasadne jest twierdzenie, że nie samo zdarzenie, a okoliczności z nim związane, które ujawnione zostały w toku prowadzonego postępowania, stanowiły jedną z przyczyn wydania decyzji cofającej koncesję. Okoliczności te wskazują, że broń znajdującą się w magazynie koncesjonowanego przedsiębiorcy pobrał pracownik przedsiębiorcy zatrudniony bezpośrednio przy obrocie bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, który nie spełniał jednak warunków ustawowych. Powyższe ustalono w oparciu o złożone - do protokołu – w dnia [...] września 2016 r. zeznania świadka F. B. w toku prowadzonego przez Komisariat Policji w S. (woj. [...]) pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w Ś. - l.dz. [...] ([...],[...]) - postępowania karnego. J. P. wydał broń F. B., osobie nie będącej pracownikiem przedsiębiorcy, aby przewiózł ją, bez jakiejkolwiek dokumentacji, na "strzelnicę" (która nie posiada zatwierdzonego regulaminu), a ten następnie przekazał broń oraz amunicję nieznanym mu osobom po czym się oddalił. Powyższe również ustalono na podstawie złożonych przez F. B. zeznań. Fakt nie spełniania przez J. P. warunków określonych w art. 28 ust. 1 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, jak również to że F. B. nie jest pracownikiem koncesjonowanego przedsiębiorcy ustalono na podstawie protokołu kontroli z dnia [...] października 2015 r., znak: [...]. W uzasadnieniu postanowienia Komendant Wojewódzki Policji w P. potwierdził, że ujawnienie okoliczności związanych z postrzeleniem w dniu [...] września 2015 r., będących podstawą wszczęcia postępowania, może stanowić podstawę do cofnięcia koncesji ze względu na zagrożenie dla bezpieczeństwa obywateli. Opinia ta jak słusznie wskazał organ odnosi się do okoliczności postrzelenia M. W., a nie samego faktu postrzelenia. Zdarzenie to miało związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Broń, z której strzelano w dniu [...] września 2015 r., tj. karabinek samoczynny [...] nr [...] kal. [...]mm rok pr. [...] polska, została nabyta na podstawie koncesji i dostęp do tej broni mogli mieć jedynie przedsiębiorca, tj. A. K. oraz pracownik zatrudniony bezpośrednio przy obrocie, tj. J. P. F. B. nie jest pracownikiem przedsiębiorcy i tym samym nie spełnia on wymogów określonych w art. 28 ust. 1 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Bez znaczenia dla sprawy jest fakt posiadania przez niego, jak również przez I. B. i P. J., dopuszczenia do pracy z bronią. Dopuszczenia do posiadania broni J. P., F. B., I. B. i P. J. nie są uprawnieniami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Sam fakt, że osoba posiada decyzję o dopuszczeniu do posiadania broni nie uprawnia do dowolnego dysponowania bronią posiadaną przez koncesjonowanego przedsiębiorcę, jak również - w świetle przepisów ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym - nie dowodzi posiadanych przez ww. osoby kwalifikacji. Odnośnie ponownego przeprowadzenia Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wobec skali i ciężaru stwierdzonych nieprawidłowości miał możliwość uznania, że jest niezasadna. Kontrolę, której ustalenia uznane zostały przez organ koncesyjny jako rażące naruszenie przepisów prawa, przeprowadzili upoważnieni funkcjonariusze Komendy Wojewódzkiej Policji w P., na podstawie art. 34 pkt 4 ww. ustawy, który to przepis przypisuje właściwemu miejscowo komendantowi wojewódzkiemu Policji autonomiczne uprawnienia kontrolne. Organ koncesyjny uznał, że ustalenia kontroli nie dają podstaw do stwierdzenia konieczności przeprowadzenia kontroli własnej, gdyż zakres posiadanej przez przedsiębiorcę koncesji mieści się w zakresie kontroli przypisanym komendantowi wojewódzkiemu Policji, określonym w art. 34 pkt 4 ww. ustawy. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 kpa. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.