VI SA/Wa 2542/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 2 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie zaopiniowania wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż piwa oraz napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz A. R. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący – A. R., reprezentowany przez radcę prawnego, pismem z dnia 14 sierpnia 2013 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie zaopiniowania wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż piwa oraz napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. nr [...], działając na podstawie przepisu art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – cytowanej dalej jako p.p.s.a., uchyliło w całości zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w K. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] negatywnie opiniujące wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2013 r. o wydanie zezwolenia na sprzedaż piwa oraz napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Jednocześnie w myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W tej sytuacji skoro organ po przeprowadzeniu analizy zaskarżonego rozstrzygnięcia zważył, że skarga zasługuje na uwzględnienie i w konsekwencji w trybie autokontroli uchylił zarówno postanowienie organu I, jak i II instancji, to niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne podlega umorzeniu na mocy art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. Stosownie do art. 201 § 1 p.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania, przy czym przez koszty podlegające zwrotowi należy rozumieć koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw (art. 200 p.p.s.a.). Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego w świetle art. 205 § 2 p.p.s.a. zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Skarżący reprezentowany był przez radcę prawnego, a zatem przez przepisy odrębne, o jakich mowa w cyt. przepisie należy rozumieć m.in. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), cytowane dalej jako rozporządzenie. W świetle § 2 ust. 1 tego rozporządzenia, zasadzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa procesowego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynieniu się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Zgodnie z ust. 2 powołanego paragrafu, podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Opłata ta nie być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy. W § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie, niż określonej w lit. a) i lit. b) powołanego przepisu, wynosi 240 złotych. Mając na uwadze przedmiot niniejszej sprawy przyjąć należy, że stawka w powyższej kwocie będzie stanowiła podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia. W tym stanie rzeczy Sąd umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Koszty postępowania Sąd zasądził na podstawie art. 200, art. 201 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Zasądzona kwota kosztów postępowania obejmuje zwrot wpisu od skargi, minimalną stawkę opłaty dla pełnomocnika skarżącego oraz zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.