VI SA/Wa 2544/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant ref. staż. Agata Próchniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2014 r. sprawy ze skargi G. D. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (obecnie Ministra Infrastruktury i Rozwoju) z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary dyscyplinarnej w postaci upomnienia postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2012 r. o zastosowaniu wobec zarządcy nieruchomości G. D. (skarżącego w niniejszej sprawie) kary dyscyplinarnej w postaci upomnienia. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r. Po wyznaczeniu terminu rozprawy, w dniu [...] lutego 2014 r., do tutejszego Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego, w którym wniósł o rozważenie umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego bowiem w jego ocenie postępowanie stało się bezprzedmiotowe, gdyż z dniem 1 stycznia 2014 r. zostały uchylone przepisy art. 188 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a orzeczone kary dyscyplinarne podlegają zatarciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd umarza postępowanie sądowoadministracyjne, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Umorzenie postępowania polega na przerwaniu i zakończeniu postępowania z uwagi na wystąpienie zdarzeń, które uniemożliwiają rozstrzygnięcie o istocie sprawy stanowiącej przesłankę wniesienia środka zaskarżenia. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, w postępowaniu przed sądem bezprzedmiotowość zachodzi wówczas, gdy w toku postępowania wystąpią zdarzenia, które powodują, że dalsze jego prowadzenie nie jest uzasadnione. W ocenie Sądu taka właśnie sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Jak wynika bowiem z przepisów art. 8 pkt 14) ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz. U. z 2013 poz. 829) z dniem 1 stycznia 2014 r. uchylone zostały przepisy art. 188 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), na podstawie którego były nakładane kary dyscyplinarne na zarządców nieruchomości. Natomiast zgodnie z art. 36 ust. 1 ww. ustawy, postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej pośredników w obrocie nieruchomościami oraz zarządców nieruchomości wszczęte i niezakończone do dnia 1 stycznia 2014 r. umarza się. W przypadku orzeczenia wobec pośrednika w obrocie nieruchomościami lub zarządcy nieruchomości kary dyscyplinarnej jej zatarcie następuje z dniem 1 stycznia 2014 r. (ust. 2 powołanego artykułu). Mając powyższe na uwadze, skoro zatem z dniem 1 stycznia 2014 r. zatarciu uległa kara dyscyplinarna orzeczona wobec skarżącego, to na dzień rozpoznawania niniejszej sprawy nie istnieje przedmiot zaskarżenia. Z tej przyczyny postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jednocześnie wobec wniosku pełnomocnika skarżącego o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym należnych kosztów zastępstwa procesowego należy stwierdzić, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują orzeczenia o kosztach w postanowieniu o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej wyżej ustawy. Zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu jedynie w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 w/w ustawy, a także w razie wystąpienia podstaw z art. 200 ppsa. W tym stanie rzeczy niniejsze postanowienie nie zawiera (ponieważ nie może zawierać) rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów albowiem obowiązujące przepisy uniemożliwiają w rozpatrywanej sprawie zasądzenie kosztów od organu na rzecz skarżącego.