VI SA/Wa 2546/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2017 r. sprawy ze skargi T. Spółka jawna z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia reklamy apteki oraz nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z [...] września 2016 r., nr [...]Główny Inspektor Farmaceutyczny (w skrócie: GIF), na podstawie przepisów art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 115 pkt 4 w zw. z 120 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 281 z późn. zm., dalej: p.f.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania T. sp. j. z siedzibą w [...] (dalej strona, skarżący) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego (dalej również: [...]WIF, organ I instancji) z dnia[...]marca 2016 r. w pkt 1 nakazującej stronie zaprzestanie prowadzenia reklamy działalności apteki ogólnodostępnej pod nazwą [...]w [...] (dalej również przedmiotowa apteka) poprzez organizację oraz udział apteki w [...] noszącym cechy programu lojalnościowego, mającego na celu między innymi zwiększeniu liczby pacjentów korzystających z usług ww. apteki; w pkt 2 nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 15.000 zł; w pkt 3 decyzji, o której mowa w punkcie 1, nadał rygor natychmiastowej wykonalności - utrzymał w całości zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzję wydano w następujących ustaleniach: W dniu [...] czerwca 2015 r. do [...]WIF wpłynęło pismo od mieszkańców [...] o nieetycznych i niezgodnych z obowiązującymi przepisami, a także wprowadzających konsumentów w błąd praktykach w związku z oferowaniem i realizacją [...], stosowanych przez aptekę [...] . Do pisma dołączono Regulamin [...]. W dniu [...] lipca 2015 r. do [...]WIF wpłynęło pismo, w którym wskazano że w [...] została uruchomiona apteka tego samego właściciela, ale pod zmienioną nazwą i prowadzone są w niej praktyki – "jeżeli założysz kartę będziesz płacił mniej". Pismem z [...] listopada 2015 r. [...]WIF zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia przepisów art. 94a ust. 1 p.f. poprzez organizację i udział w [...]noszącym cechy programu lojalnościowego, mającego na celu między innymi zwiększeniu liczby pacjentów korzystających z usług przedmiotowej apteki. Jednocześnie wezwano stronę do złożenia wyjaśnień na piśmie. Po wezwaniu przez [...]WIF, pismami z dnia [...] listopada 2015 r. oraz z dnia [...] lutego 2016 r. strona wyjaśniła, że [...] był wielokrotnie kontrolowany przez [...]WIF, również w kontekście potencjalnego naruszenia prawa, w tym art. 94a ust. 1 p.f. Zauważyła, że o programie pacjent dowiaduje się od farmaceuty w momencie dokonywania zakupów w aptekach ogólnodostępnych prowadzonych przez stronę. Produkty o obniżonej cenie sprzedawane są także uczestnikom programu, rabat nie jest naliczany wyłącznie uczestnikom programu, a jego naliczenie zależy od uznania farmaceuty i jest on naliczany każdorazowo przy zakupie w aptece niezależnie od uczestnictwa pacjenta w programie. W ramach programu apteka nie oferuje pacjentom sprzedaży jakichkolwiek produktów po obniżonej cenie, pacjentom nie udziela się żadnych informacji o rabatach czy ofertach promocyjnych. W [...] może uczestniczyć każdy pacjent, o ile wyrazi zgodę poprzez złożenie własnoręcznego podpisu na formularzu uczestnika. Informacje na temat [...] klient może uzyskać, odwiedzając stronę internetową spółki,; tam też umieszczono [...]. W piśmie z dnia [...] listopada 2015 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu I instancji, Kierownik przedmiotowej apteki - [...]wyjaśniła, że w ramach proponowanej opieki farmaceutycznej istnieje współpraca pomiędzy farmaceutą, pacjentem, a lekarzem. Polega ona na utrzymywaniu kontaktu z pacjentem, w celu bieżącego wyjaśnienia wszelkich wątpliwości pacjenta dotyczących powadzonej farmakologii. Prowadzona opieka farmaceutyczna jest standardowa i taka sama dla wszystkich pacjentów apteki. Apteka przetwarza dane dotyczące przebiegu farmakoterapii w celu: jej kontroli, kontaktu z pacjentem. Sprzedaż produktów po obniżonej cenie oraz rabatowanych, ma wyłącznie uznaniowy charakter i ma zastosowanie do wszystkich pacjentów – to farmaceuta przy każdorazowej sprzedaży dokonuje decyzji o udzieleniu ewentualnego rabatu. Udział w programie nie ma wpływu na tę decyzję ponieważ jego istotą nie jest prowadzenie akcji rabatowych, tylko opieka farmaceutyczna. Adresatem oferty są wszystkie zainteresowane osoby, 1000 pacjentów apteki uczestniczyło w programie. Jednocześnie przedłożono ceny dwóch produktów, których cena detaliczna dla pacjenta będącego uczestnikiem programu, jak i będącego poza programem jest identyczna. Powołaną wyżej decyzją z dnia [...] marca 2016 r. [...]WIF nakazał stronie zaprzestanie prowadzenia reklamy działalności przedmiotowej apteki polegającej na organizacji oraz udziale apteki w [...] noszącym cechy programu lojalnościowego, mającego na celu m.in. zwiększenie liczby pacjentów korzystających z usług ww. apteki; nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 15.000 zł i rozstrzygnięciu zakazującemu reklamę apteki nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu [...]WIF opisał przebieg postępowania w sprawie, zastosowane przepisy, a także wyjaśnił powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych pojęcie reklamy oraz programów lojalnościowych. W oparciu o powyższe ustalenia organ I instancji uznał, że stosowany w przedmiotowej aptece [...] który sprowadza się do wydawania klientom apteki kart [...] nosi cechy karty stałego klienta. Jak bowiem wynika z Regulaminu [...]pacjent otrzymuje Indywidualną [...], w zamian w stosunku do klienta świadczone są usługi farmaceutyczne prowadzone przez farmaceutów w aptece strony. Pisemne wyjaśnienia kierownika apteki, który podaje, że opieka farmaceutyczna świadczona jest w stosunku do każdego z klientów apteki, niezależnie czy bierze on udział w programie czy nie, potwierdza, że wydawana karta jest nieprzydatna dla stosowania opieki farmaceutycznej, stąd jednoznaczny wniosek, że służy innym celom niż wskazane przez stronę. Strona proponując założenie [...], stosowanej wyłącznie w aptekach strony, wzbudza u pacjenta błędne przekonanie, że tylko w aptece przedsiębiorcy świadczona jest opieka farmaceutyczna, co służyć ma zwiększeniu sprzedaży produktów leczniczych w aptekach przedsiębiorcy, stanowiąc tym samym zakazaną reklamę apteki. W dalszej części uzasadnienia decyzji [...]WIF przywołał treść art. 129b ust. 1 p.f. i podajął przesłanki wpływające na wysokość kary pieniężnej. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji [...]WIF oraz zarzucając jej naruszenie przepisów art. 7, art. 8, w zw. z art. 107 § 3, 107 § 1 w zw. z art. 80 i 77 § 1 k.p.a., art. 108 § 3 k.p.a. oraz 94a § 1 p.f. Decyzją wymienioną na wstępie GIF utrzymał w mocy rozstrzygnięcie [...]WIF. Organ odwoławczy podzielił ocenę organu I instancji, co do zakwalifikowania udziału w [...] przedmiotowej apteki jako jednej z form reklamy apteki i działalności, zakazanej przez art. 94a ust. 1 p.f. Organ II instancji, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, wyjaśnił pojęcie reklamy, a także przytoczył fragment regulaminu przedmiotowego programu podnosząc, że w programie może uczestniczyć każdy klient apteki, który posiada pełną zdolność do czynności prawnych i zaakceptuje warunki programu. Zgoda pacjenta na udział w programie jest potwierdzona poprzez dokonanie własnoręcznego podpisu na [...]. Po weryfikacji danych osobowych pacjenta, wydawana jest mu [...]Z treści regulaminu nie wynika, aby pacjent w związku z posiadaną kartą uzyskiwał prawo do korzyści o charakterze ekonomicznym. Organ wyjaśnił też funkcję oraz zasady działania programów lojalnościowych i stwierdził, że są one formą zakazanej przez art. 94a ust. 1 p.f. reklamy aptek oraz ich działalności. Przedmiotowy program naruszał art. 94 ust. 1 p.f., gdyż stanowi zachętę do kupna produktów w konkretnej aptece oraz miał na celu zwiększenie jej obrotu, poprzez wywołanie u pacjenta mylnego wyobrażenia, że udział w tym programie upoważnia do korzystania z usług polegających na: "promocji zdrowia, profilaktyce, prowadzeniu rozmów z pacjentem m.in. w zakresie wyjaśniania działania poszczególnych produktów leczniczych i innych produktów sprzedawanych w aptece oraz informowania o skutkach stosowania określonych produktów i możliwych interakcjach", podczas gdy obowiązek świadczenia opisanej opieki wynika wprost z art. 2a ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich (Dz. U. z 2014 r. poz. 1429). Każdy farmaceuta wykonując swój zawód, ma obowiązek świadczenia opieki farmaceutycznej na rzecz pacjenta. Natomiast czytając [...] pacjent może dojść do wniosku, że wyłącznie uczestnicy tego programu będą beneficjentami usług farmaceutycznych. Tym samym pacjent będzie chętniej odwiedzał aptekę, w której – w jego przekonaniu – może liczyć na "specjalną", "dodatkową" opiekę, co w ocenie GIF stanowi art. 94a p.f. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 7, art. 8, art. 107 § 1, art. 80, art. 77 § 1 k.p.a. organ wyjaśnił, że materiał dowodowy zebrany w sprawie, zwłaszcza wyjaśnienia samej strony jak i kierownika apteki, jednoznacznie wskazywały na prowadzoną reklamę w przedmiotowej aptece. Nie doszło też do naruszenia art. 8 k.p.a., które miało polegać na wydaniu decyzji sprzecznej z decyzjami administracyjnymi Wojewódzkich Inspektorów Farmaceutycznych z innych województw, ponieważ organ I instancji orzekał w oparciu o materiał dowodowy zebrany w oddzielnym postępowaniu, uwzględniając indywidualne okoliczności przedmiotowej sprawy. Uzasadniając nałożoną karę pieniężną GIF przywołał art. 129b ust. 1 p.f. podnosząc, że nałożona kara jest konsekwencją naruszenia art. 94a ust. 1 p.f., zatem zasadne jest jej nałożenie, a w ramach postępowania odwoławczego strona może kwestionować jedynie wysokość kary. Konstrukcja przepisu art. 129b ust. 1 p.f. przesądza o obowiązku – nie zaś możliwości – nałożenia kary pieniężnej w przypadku naruszenia zakazu z art. 94a p.f. Organ opisał szczegółowo okoliczności, którymi kierował się nakładając na stronę karę pieniężną w wysokości 15.000,00 zł. Skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona zaskarżyła ww. decyzję GIF, wnosząc o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania. Decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 94a ust. 1 p.f. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że wykonywane przez skarżącą zadań z zakresu opieki farmaceutycznej stanowi niedozwoloną reklamę apteki i jej działalności; 2. naruszenie przepisów prawa postępowania – art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w szczególności poprzez rażące naruszenie zasady prawdy obiektywnej, które polegało na niedokładnym oraz błędnym przyjęciu stanu faktycznego, poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego; 3. naruszenie przepisów prawa postępowania – art. 8 k.p.a. poprzez rażące naruszenie zasady zaufania obywateli do organów administracji publicznej, które polegało na wydaniu decyzji rażąco sprzecznej z dotychczasową praktyką organów farmaceutycznych; 4. naruszenie przepisów prawa postępowania – art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę GIF wniósł o jej oddalanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości dokonanego przez organy administracji ustalenia, że Tomczuk Sp. j. z siedzibą w Warszawie naruszyła zakaz reklamy aptek, określony w art. 94a ust. 1 .p.f. poprzez organizację i udział apteki ogólnodostępnej [...] w [...], noszącym cechy programu lojalnościowego, mającego na celu m.in. zwiększenie liczby pacjentów korzystających z usług tej apteki. Należy podnieść, że przepisem art. 94a ust. 1 p.f., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2012 r., ustawodawca wprowadził całkowity zakaz reklamy aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności, uznając, że reklamy nie stanowi tylko informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Ustawa – Prawo farmaceutyczne nie zawiera definicji reklamy apteki. Jednak już z treści art. 94a ust.1 p.f. wynika, że ustawodawca potraktował pojęcie reklamy apteki szeroko, wyłączając z jej zakresu jedynie informacje o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Na tle art. 94a ust. 1 p.f. w orzecznictwie przyjmuje się, że reklamą jest każde działanie, które ma na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług (por. wyroki NSA z dnia 25 sierpnia 2016 r. sygn. akt II GSK 59/15, Lex nr 2142327, z dnia 10 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 2921/14, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl, tak też Wielki Słownik Wyrazów Obcych pod red. M. Bańki, PWN, Warszawa 2003). Stanowisko takie zaprezentował również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt II CSK 289/07 (opubl. OSNC 2008/12/140, Biul.SN 2008/1/16), wedle którego przy rozróżnieniu informacji od reklamy trzeba mieć na względzie, że podstawowym wyznacznikiem przekazu reklamowego jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupna towaru, ale i faktyczne intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez jego adresatów. Wypowiedź jest reklamą, gdy nad warstwą informacyjną przeważa zachęta do nabycia towaru - taki cel przyświeca nadawcy wypowiedzi i tak odbiera ją przeciętny odbiorca, do którego została skierowana. Wszelkie promocje, w tym cenowe, są reklamą towaru i firmy, która ich dokonuje. Podobnie reklamę zdefiniowano w art. 2 Dyrektywy 2006/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej (Dz. U. UE L z 2006 r. Nr 376, s. 21), w którym przyjęto, że reklama oznacza przedstawienie w jakiejkolwiek formie w ramach działalności handlowej, gospodarczej, rzemieślniczej lub wykonywania wolnych zawodów w celu wspierania zbytu towarów lub usług, w tym nieruchomości, praw i zobowiązań. Przenosząc powyższe ogólne rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że działalność T. sp. j. z została prawidłowo przeanalizowana i oceniona przez organy administracji obu instancji z punktu widzenia znamion reklamy. W Regulaminie [...] , nie kwestionowanym przez stronę (dołączonym do donosu), a równocześnie nie dostarczonym przez stronę mimo ponawianych wezwań (pisma [...]WIF z dnia [...] listopada 2015 r. i z dnia [...] lutego 2016r., w aktach adm.) w słowniczku podano, że [...] - to program opieki farmaceutycznej prowadzony przez organizatora, która stanowi zespół działań prowadzonych przez farmaceutów w aptece, zmierzający do poprawy skuteczności i bezpieczeństwa farmakoterapii. Działalność ta jest skorelowana z opieką lekarską i pielęgniarską i ma stanowić jej uzupełnienie. Następnie w pkt 2.3 wspomnianego Regulaminu doprecyzowano, jakie działania w ramach [...] będą realizowane i ich cele: "W ramach[...]w aptece świadczone są usługi farmaceutyczne polegające w szczególności na promocji zdrowia, profilaktyce, prowadzeniu rozmów z pacjentem m.in. w zakresie wyjaśniania działania poszczególnych produktów leczniczych i innych produktów sprzedawanych w aptece oraz informowania o skutkach stosowania określonych produktów i możliwych interakcjach. W ramach [...] będzie prowadzona również posprzedażowa opieka nad klientem apteki polegająca na telefonicznym kontakcie z pacjentem mająca na celu skontrolowanie jakości obsługi oraz czuwanie nad prawidłowym przebiegiem farmakoterapii w celu poprawy jakości życia pacjenta.". Zapisy ujęte w cytowanym [...] są odzwierciedleniem zapisów ustawowych – ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich (Dz. U. z 2014 r., poz. 1496). Według treści art. 2a ust. 1 pkt 7 ustawy o izbach aptekarskich wykonywanie zawodu farmaceuty ma na celu ochronę zdrowia publicznego i obejmuje udzielanie usług farmaceutycznych polegających w szczególności na: sprawowaniu opieki farmaceutycznej polegającej na dokumentowanym procesie, w którym farmaceuta, współpracując z pacjentem i lekarzem, a w razie potrzeby z przedstawicielami innych zawodów medycznych, czuwa nad prawidłowym przebiegiem farmakoterapii w celu uzyskania określonych jej efektów poprawiających jakość życia pacjenta. Z powołanego uregulowania ustawy o izbach aptekarskich wynika dla farmaceuty opisana powinność. Skarżąca nie wskazała argumentów i nie podjęła nawet próby wyjaśnienia, dlaczego w Regulaminie [...] w Zasadach Uczestnictwa powołała obowiązki spoczywające na farmaceucie z mocy ustawy. Słusznie organy obu instancji przyjęły, że omawiane sformułowania Regulaminu – jako nałożone ustawą obowiązki – dla pacjenta przesądzały o atrakcyjności tego [...] i takie właśnie wrażenie na pacjencie wywoływały. W pkt 2.4 tego samego [...] bowiem zawarto, że wv może uczestniczyć każdy klient apteki, który zaakceptuje warunki v. Zatem pacjent po analizie zapisów Regulaminu nabierał przekonania, że może uczestniczyć w[...] i będzie otoczony opieką farmaceutyczną, taką jak w [...] opisaną, dopiero po przystąpieniu do tego [...] ten stawał się atrakcyjny dla klienta właśnie przez to, że zapowiadał szerszy bezpłatny wachlarz działań apteki w odniesieniu do niego niż w odniesieniu do pacjenta, który w tym [...] nie uczestniczył. A przecież według powołanych uregulowań ustawy o izbach aptekarskich ten szerszy obowiązek powinien być realizowany przez farmaceutę w odniesieniu do każdego klienta apteki i nie musiał być gwarantowany w specjalnie stworzonym [...]. Zapewnienia skarżącej, że każdy klient apteki mógł uzyskać taką samą opiekę, a Program nie dawał żadnych dodatkowych bonusów jego uczestnikom, charakterystycznych dla programów lojalnościowych (co też zapisano w pkt 2.11 Reglaminu), podważały sens wdrażania tego [...]. Zauważyć bowiem należy, że dla strony wiązał się on z kosztami (por. uregulowania dotyczące Ochrony danych osobowych, strona organizacyjna [...] a miał na celu wykonywanie przez farmaceutów obowiązków wynikających z ustawy (według skarżącej). Ponadto liczba dorosłych pacjentów (tego wymagał Regulamin w pkt 2.4) korzystających z tego [...] w aptece skarżącej w [...] w okresie realizacji tego [...] (od dnia [...] sierpnia 2015 r. do chwili wydania zaskarżonej decyzji) wynosiła około 1000 osób. Na gruncie obowiązku wynikającego z art. 2a ust. 1 pkt 7 ustawy o izbach aptekarskich opieka farmaceutyczna, niezależnie od udziału w programie, powinna być świadczona przez każdego farmaceutę. Wskazywanie, że będzie sprawowana opieka farmaceutyczna w dodatkowym i specjalnym programie rabatowym stanowiło zachętę do kupna produktów wyłącznie we wskazanych, konkretnych aptekach. Zatem organ prawidłowo przyjął, że okoliczności faktyczne rozpatrywanej sprawy w pełni uzasadniają stwierdzenie, że udział w [...] był przedsięwzięciem mającym w dużej mierze na celu motywowanie do korzystania z usług apteki. Za lojalność wobec takiej apteki klient uważał, że będzie otoczony szerszą opieką niż zwykły klient, nie uczestniczący w tym [...]. Nie ma więc podstaw do zakwestionowania stanowiska organów nadzoru farmaceutycznego, że w tej sprawie doszło do naruszenia przez skarżącą zakazu reklamy aptek. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 129b ust. 1 i 2 p.f. Przepis ten stanowi odzwierciedlenie art. 94a p;f., który zakazuje reklamy działalności aptek i nie ma żadnych przeszkód do jego zastosowania w tej samej decyzji, w której organ nakazuje zaprzestania prowadzenia reklamy apteki, czyli w przypadku, kiedy zakaz zostanie naruszony. Przepis art. 129b p.f. stanowi w ust. 1, że karze pieniężnej w wysokości do 50.000 zł. podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności. Karę pieniężną, określoną w ust. 1, nakłada wojewódzki inspektor farmaceutyczny w drodze decyzji administracyjnej. Przy ustalaniu wysokości kary uwzględnia się w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów. Oznacza to, że wymiar kary jest ściśle uzależniony od ustaleń faktycznych związanych z naruszeniem zakazu reklamy apteki i jej działalności, jest bezpośrednią konsekwencją tych ustaleń. W ocenie Sądu, organ prawidłowo objął zaskarżoną decyzją zarówno nakazanie - na podstawie art. 94a p.f. - zaprzestania prowadzenia reklamy działalności apteki ogólnodostępnej prowadzonej przez skarżącą jak i nałożenie kary pieniężnej, co znajduje podstawę w art. 129b ust. 1 i 2 p.f. Sąd nie znalazł podstaw do podważenia argumentów organu co do wysokości nałożonej kary, choćby kierując się długością realizacji tego[...] (od 2015 r. do chwili wydania II decyzji), liczba osób w [...] uczestniczących, okolicznością, że już wcześniej spółka dopuszczała się naruszenia zakazu z art. 94a p.f. Za nietrafny uznać należy również zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Organ administracji publicznej obowiązany był do działania na podstawie i w granicach przepisów prawa i wydając w niniejszej sprawie administracyjnej decyzję prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i procesowego. Wbrew zarzutom skarżącej nie można organom odmówić respektowania wyrażonej w art. 7 k.p.a.. zasady prawdy obiektywnej. Przeprowadzone postępowanie administracyjne jednocześnie zakończyło się wydaniem decyzji o nałożeniu kary, ale organ dowiódł w sposób niewątpliwy naruszenia zakazu określonego w art. 94a ust. 1 pf. Zdaniem Sądu, ocena dokonana została po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego i poprzedziło ją wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego związane ściśle z zasadą swobodnej oceny dowodów, która także została zachowana. (art. 77 i art. 80 k.p.a.). Uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., bowiem wynika z nich ocena faktów, prawa i subsumcji oraz cele i skutki rozstrzygnięcia, co w konsekwencji oznacza, że postępowanie administracyjne w sprawie było prowadzone z poszanowaniem zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. W świetle tego, co powyżej wskazano, nie doszło także do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Z powyższych względów, uznając skargę za niezasadną Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.