VI SA/Wa 2552/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania czynności dotyczącej obowiązku uiszczenia opłaty w sprawie ze skargi Z. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na czynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie obowiązku uiszczenia opłaty za wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w międzynarodowym transporcie drogowym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej czynności W skardze na czynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie obowiązku uiszczenia opłaty za wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w międzynarodowym transporcie drogowym – skarżąca Z. Sp. z o.o. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności. Podała, że w jej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż w dniu 13.06.2013 r. otrzymała upomnienie wzywające do uregulowania opłaty, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego, w celu przymusowego ściągnięcia należności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (por. postanowienie NSA z 9 września 2010 r., sygn. I OZ 671/10). Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej czynności. W szczególności nie przedstawiła żadnych dokumentów źródłowych obrazujących jej sytuację finansową, umożliwiających dokonanie oceny, czy wykonania czynności w formie dobrowolnej lub przymusowej rzeczywiście spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody, bądź spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Zważyć przy tym należy, że obowiązek zapłaty świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy jest odwracalny, ponieważ w przypadku ewentualnego uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia zaskarżonej czynności, skarżący będzie uprawniony do zwrotu uiszczonej opłaty (por. np. postanowienie NSA z dnia 5 października 2012 r. sygn. akt II OZ 858/12, LEX nr 1270305), a egzekucja świadczeń stanowi zagrożenie wyrządzenia znacznej szkody, jeżeli należność, co do której prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, znacznie przekracza możliwości finansowe wnioskodawcy (por. np. postanowienie NSA z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt I GSK 615/12, LEX nr 1295789). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.