VI SA/Wa 2552/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Asesor WSA Agnieszka Jendrzejewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi U. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Rzecznika Finansowego z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Rzecznik Finansowy w dniu [...] grudnia 2023 r., na podstawie art. 61 § 1 i 4 kpa w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1809 ze zm., dalej jako: "ustawa o Rzeczniku Finansowym"), wszczął postępowanie administracyjne o sygn. [...] w sprawie nałożenia na U. [...] S.A. z siedzibą w W. kary pieniężnej w związku z naruszeniem przez spółkę obowiązków wynikających z art. 31 ustawy o Rzeczniku Finansowym. Pismem z dnia [...] stycznia 2024 r. organ poinformował spółkę, że zgodnie z art. 10 § 1 kpa, strona ma prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji ma możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pismem z dnia [...] lutego 2024 r. na podstawie art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID w zw. z art. 58 § 2 k.p.a. Rzecznik Finansowy zawiadomił spółkę że uchybiła obowiązkowi wskazanemu w art. 31 ustawy o Rzeczniku Finansowym udzielając jej dodatkowego 30- dniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu w trybie przewidzianym w art. 15zzzzzn2 ustawy COV1D. Jednak z uwagi na to, iż spółka przedłożyła stosowny wniosek z uchybieniem terminu organ w dniu [...] kwietnia 2024 r. wydał postanowienie o odmowie przywrócenia terminu. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2024r. Rzecznik Finansowy działając na podstawie art. 32 ust. 1, 1a i 2 w związku z art. 31 ustawy o Rzeczniku Finansowym oraz art. 104 k.p.a., nałożył na U. [...] S.A. karę pieniężną w wysokości 4 000 zł w związku z naruszeniem przez spółkę obowiązków wynikających z art. 31 ustawy o Rzeczniku Finansowym. Z niniejszą decyzją nie zgodziła się strona, która pismem z dnia [...] maja 2024r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją Rzecznika Finansowego, wskazując na naruszenie art. 7 k.p.a. oraz że zawiadomienie z dnia [...] lutego 2024 rok skierowane na podstawie art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID o uchybieniu obowiązkowi przewidzianemu w art. 31 ustawy o Rzeczniku Finansowym wraz z zakreśleniem terminu 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, zostało błędnie zaadresowane tj. na dane pełnomocnika strony w postępowaniu sankcyjnym, który nie był umocowany do postępowania w zakresie wniosku w trybie art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID. Strona podnosząc powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania bądź odstąpienie przez Rzecznika Finansowego od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w oparciu o art. 189f § 1 pkt 1) k.p.a. ewentualnie o art.189f § 2 pkt 1) w zw. z §3 k.p.a. Decyzją z dnia [...] czerwca 2024r. Rzecznik Finansowy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej jako: "k.p.a.") w związku z art. 127 § 3 k.p.a., w związku z art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o Rzeczniku Finansowym oraz w związku z art. 31 ustawy o Rzeczniku Finansowym, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w związku z decyzją wydaną przez Rzecznika Finansowego w dniu [...] kwietnia 2024 r. nr [...], na mocy której nałożono na U. [...] S.A. z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 4 000 zł w związku z naruszeniem obowiązków wynikających z art. 31 ustawy o Rzeczniku Finansowym, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że z dokumentacji zgromadzonej w sprawie w szczególności w postępowaniu interwencyjnym o sygn. [...] wynika, iż pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. Rzecznik Finansowy wezwał spółkę do udzielenia wyjaśnień dotyczących procesu likwidacji w szczególności o zajętym stanowisku wraz z uzasadnieniem dot. szkody o nr [...]. W treści niniejszego wezwania zaznaczono spółce, aby wnioskowane wyjaśnienia i dokumenty przesłała niezwłocznie, zgodnie z dyspozycją art. 31 ustawy o Rzeczniku Finansowym. Spółka udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie z opóźnieniem wynoszącym 131 dni tj. dopiero w dniu [...] stycznia 2022 r. Przewidziany art. 31 ustawy 30-dniowy termin na udzielenie odpowiedzi na wezwanie Rzecznika z dnia 13 sierpnia 2021 r. upłynął w dniu 11 września 2021 r. Konsekwencją stwierdzonych naruszeń było nałożenie na spółkę kary pieniężnej na podstawie art.32. ust. 1 ustawy o Rzeczniku Finansowym. W świetle art. 32 ust. 2 ustawy przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, organ uwzględnił się stopień naruszenia przepisów, okoliczności tego naruszenia oraz możliwości finansowe podmiotu, który dokonał naruszenia. W wyniku rozpatrzonej ponownie sprawy, na skutek wniesionego wniosku o ponowne rozpatrzenie przez stronę, biorąc pod uwagę cały materiał dowodowy ustalony stan faktyczny tj. naruszenie przez stronę obowiązku wynikającego z art. 31 ustawy o Rzeczniku Finansowym, organ odwoławczy uznał karę pieniężną w wysokości określonej decyzją z dnia [...] kwietnia 2024 roku za zasadną i zgodną z przesłankami wymiaru kary wskazanymi w art. 32 ust. 2 ustawy o Rzeczniku Finansowym. Organ jednocześnie wskazał, że w odniesieniu do ww. naruszeń oraz ustalonego stanu faktycznego, nie dopatrzył się przesłanek, które przemawiałyby za uchyleniem zaskarżonej decyzji bądź jej zmianą. W całości podtrzymał wszelkie argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji, uzasadniające nałożenie na stronę kary pieniężnej oraz jej wysokość. Zdaniem organu ponieważ naruszenie prawa miało konkretne i praktyczne konsekwencje dla trwającego tzw. postępowania interwencyjnego oraz zakłóciło jego bieg, brak jest racjonalnych powodów do przyjęcia, by naruszenie prawa miało charakter znikomy, co przesądza o braku możliwości zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Pismem z dnia [...] lipca 2024r. U. [...] S.A. z siedzibą w W., skierowało do WSA w Warszawie skargę, zarzucając naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, to jest art. 15zzzzzn2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, poprzez niewykonanie w sposób prawidłowy obowiązku wynikającego z tego przepisu, ponieważ z przepisu tego jasno wynika, co potwierdza także orzecznictwo sądów administracyjnych, że przed zastosowaniem wobec adresata norm prawnych negatywnych konsekwencji z powodu mającego miejsce w okresie epidemii COVID-19 uchybienia terminowi przewidzianemu przepisami prawa administracyjnego właściwy organ zobowiązany jest zastosować procedurę określoną w ww. przepisie w celu umożliwienia takiemu podmiotowi uzyskania przywrócenia uchybionego terminu, w tym rozstrzygnąć w przedmiocie przywrócenia terminu. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ tej procedury nie dochował, bowiem najpierw decyzją z dnia [...] kwietnia 2024r. nałożył na Towarzystwo karę pieniężną z powodu uchybienia przez Towarzystwo terminowi na udzielnie odpowiedzi na wezwanie Rzecznika z dnia [...] sierpnia 2021r. w postępowaniu interwencyjnym zgodnie z art. 31 ustawy o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej, a dopiero następnie (postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2024r.) wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu na udzielenie odpowiedzi na Wezwanie w trybie art. 15zzzzzn2 ustawy COVID- 19. Ten nieprawidłowy stan organ spetryfikował wydając w dniu [...] czerwca 2024 r. zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2024 r. oraz postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] kwietnia 2024 r.; 2) przepisów prawa materialnego, to jest art. 15zzzzzn2 ust. 1 i 2 ustawy COVID-19 oraz przepisu postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 40 § 1 i 2 kpa - poprzez brak prawidłowej realizacji przez Rzecznika obowiązku przewidzianego w art. 15zzzzzn2 ust. 1 i 2 ustawy COVID-19 w związku z przypadkiem uchybienia przez Towarzystwo udzielenia terminowej odpowiedzi na wezwanie, co polegało na wystosowaniu zawiadomienia w trybie art. 15zzzzzn2 ust. 1 i 2 UCOVID-19 nie do Towarzystwa, lecz do pełnomocnika ustanowionego przez Towarzystwo w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie nałożenia na Towarzystwo przez Rzecznika kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązku udzielania odpowiedzi na wezwanie, gdy tymczasem pełnomocnik ustanowiony został wyłącznie w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, a nie został ustanowiony w postępowaniu w przedmiocie przywrócenia terminu do udzielenia odpowiedzi na wezwanie, zaś to drugie postępowanie jest odrębną, autonomiczną procedurą, i pełnomocnika ustanowiony w sprawie w przedmiocie nałożenia kary nie jest umocowany w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 15zzzzzn2 UCOVID- 19. W konsekwencji, zawiadomienie wystosowane przez Rzecznika w trybie art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 nie zostało skutecznie doręczone Towarzystwu, bowiem skutecznym doręczeniem nie jest doręczenie do osoby, która nie jest pełnomocnikiem adresata takiego zawiadomienia; 3) przepisu postępowania mające wpływ na wynik sprawy, to jest art. 8 § 2 kpa w związku z art. 8 § 1 kpa, poprzez odstąpienie w ramach wydawania zaskarżonej decyzji od utrwalonej praktyki funkcjonowania organu, w ramach której organ procedurę uregulowaną w art. 15zzzzzn2 COVID-19 traktuje jako autonomiczną, stosowaną w oderwaniu od jakiegokolwiek postępowania administracyjnego i bez potrzeby wszczynania takiego postępowania, zaś na potrzeby niniejszej sprawy Organ przyjął całkowicie odmienne podejście, postrzegając postanowienia rozstrzygające w przedmiocie przywrócenia terminu na podstawie art. 15zzzzzn2 COVID-19 jako rozstrzygnięcia wpadkowe, proceduralne, wydawane w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiocie zastosowania kary pieniężnej; 4) przepisu postępowania mające wpływ na wynik sprawy, to jest art. 127 § 3 kpa w związku z art. 32 ust. 5 ustawy o rzeczniku oraz w związku z art. 107 § 3 kpa, art. 7 kpa, art. 75 § 1 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 78 § 1 i 2 kpa, art. 80 kpa i art. 136 § 1 kpa poprzez brak kompleksowego ponownego rozpatrzenia sprawy, przejawiające się w szczególności w następujący sposób: a) brak odniesienia się do zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy twierdzeń faktycznych i sformułowanych w tym zakresie wniosków dowodowych (tj. wyjaśnień strony), a wręcz zawarcie w zaskarżonej decyzji stwierdzenia, że "organ odwoławczy ustalił stan faktyczny na podstawie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy", co wyraźnie sugeruje, że nie zostały uwzględniane inne dowody, a w szczególności wyjaśnienia Towarzystwa jako strony zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Co więcej, pomimo wyraźnego wniosku dowodowego zawartego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ nie wydał stosownego postanowienia dowodowego; b) brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do argumentacji prezentowanej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazującej na fakt, że do uchybienia w udzieleniu odpowiedzi na wezwanie doszło w wyniku kumulacji kilku okoliczności: obostrzeń związanych ze stanem epidemii, zmianami organizacyjnymi w Towarzystwie związanymi z przejęciem przez Grupę Kapitałową U. oraz nieuczciwego zachowania pracownika, który niezgodnie ze stanem rzeczywistym dokonywał w rejestrach Towarzystwa zapisów wskazujących na wysłanie odpowiedzi na wezwanie (choć czynność taka nie została przezeń wykonana). Rzecznika w decyzji odnosi się do tych okoliczności z osobna, nie traktując ich jako kumulacji zdarzeń, tymczasem na taki efekt kumulacji powoływało się Towarzystwo we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; c) brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do argumentacji prezentowanej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazującej na fakt, że z pracownikiem, który dopuścił się wprowadzania do systemów Towarzystwa wpisów niezgodnych ze stanem rzeczywistym, rozwiązano z tej przyczyny umowę o pracę; d) brak odniesienia się do zawartego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy żądania rozważenia zastosowania w sprawie art. 189f § 2 pkt 1 w związku z § 3 kpa (w decyzji odniesiono się tylko do kwestii zastosowania art.189f § 1 pkt 1 kpa); e) skonstruowanie uzasadnienia decyzji jedynie w formule odniesienia się do wybranych zarzutów sformułowanych przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, bez kompleksowego przeanalizowania całokształtu okoliczności sprawy, przepisów prawa materialnego, to jest art. 32 ust. 1 ustawy o rzeczniku ewentualnie art. 189f § 2 pkt 1 w związku z § 3 kpa poprzez niezasadne nałożenie na Towarzystwo kary pieniężnej w stanie faktycznym, w których zachodziły podstawy do umorzenia postępowania w ramach uznania administracyjnego, ewentualnie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, a to z uwagi na brak jakiejkolwiek celowości stosowania wobec Towarzystwa kary pieniężnej w sytuacji, w której do uchybienia terminowi udzielenia odpowiedzi na wezwanie doszło nie tylko w okolicznościach pozostających poza racjonalnie możliwym wpływem Towarzystwa (przy dołożeniu przezeń wcześniej należytej staranności), ale wręcz w której to Towarzystwo miało status pokrzywdzonego, bowiem padło ofiarą nieuczciwego zachowania pracownika, który dokonał w rejestrach Towarzystwa niezgodnego ze stanem faktycznym wpisu o wysłaniu odpowiedzi na wezwanie. Brak celowości nałożenia kary wynika również z odpadnięcia jakiegokolwiek elementu prewencji indywidualnej, bowiem Towarzystwo usprawniło swój sposób działania w obszarze, w którym doszło do zarzucanej nieprawidłowości, a nadto rozwiązało umowę o pracę z osobą, której zachowanie doprowadziło do powstania tej nieprawidłowości. Rzecznik w decyzji zamiast konieczności rozważenia celowości karania przyjął zasadę automatyzmu stosowania kary z racji samego wystąpienia naruszenia prawa. Wobec podniesionych zarzutów skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji. W uzasadnieniu rozwinięto podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2024 poz.935, dalej "p.p.s.a."). Podkreślenia wymaga również, że stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Rozpatrując sprawę, w ramach wskazanych wyżej kompetencji, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Rzecznika Finansowego utrzymująca w mocy decyzję tego organu, którą orzeczono o nałożeniu na U. [...] S.A. karę pieniężną w wysokości 4 000 zł w związku z naruszeniem przez spółkę obowiązków wynikających z art. 31 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej, dalej jako: ustawa o Rzeczniku Finansowym. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 32 ust. 1,1a i 2 ustawy o Rzeczniku Finansowym. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 ww. ustawy na podmiot rynku finansowego, który narusza obowiązki nałożone w art. 4, art. 6-10, art. 30 i art. 31, Rzecznik może, w drodze decyzji, nałożyć karę pieniężną do wysokości 1 000 000 zł. Zaś zgodnie z art. 32 ust. 1a ustawy na podmiot wskazany w art. 25 ust. 1 pkt 1, który narusza obowiązek nałożony w art. 31, Rzecznik może, w drodze decyzji, nałożyć karę pieniężną do wysokości, o której mowa w ust. 1. W świetle art. 189c k.p.a. jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony. W związku z powyższym, organ zastosował przepis względniejszy dla strony, który w brzmieniu obowiązującym w chwili dokonanego przez nią naruszenia przepisów, upoważniał do nałożenia kary pieniężnej do wysokości 100 000 zł. Zgodnie z art. 31 ustawy o Rzeczniku Finansowym, strona powinna nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku, poinformować Rzecznika o podjętych działaniach lub zajętym stanowisku oraz przekazać żądane dokumenty lub informacje. Z dokumentacji zgromadzonej w sprawie, w postępowaniu interwencyjnym o sygn. [...] wynika, iż pismem z dnia [...] sierpnia 2021r. Rzecznik Finansowy wezwał spółkę do udzielenia wyjaśnień dotyczących procesu likwidacji w szczególności o zajętym stanowisku wraz z uzasadnieniem dotyczącym szkody o nr [...]. W treści niniejszego wezwania zaznaczono spółce, aby wnioskowane wyjaśnienia i dokumenty przesłała niezwłocznie, zgodnie z dyspozycją art. 31 ustawy o Rzeczniku Finansowym. Spółka udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie z opóźnieniem wynoszącym 131 dni tj. dopiero w dniu 20 stycznia 2022 roku. Przewidziany art. 31 ustawy 30-dniowy termin na udzielenie odpowiedzi na wezwanie Rzecznika z dnia 13 sierpnia 2021 r. upłynął w dniu 11 września 2021 r. Strona nie dochowała należytej staranności i w tym zakresie uchybiła ustawowemu terminowi przewidzianemu w art. 31 ustawy na udzielenie Rzecznikowi odpowiedzi na wezwanie z dnia 13 sierpnia 2021 r. zwłaszcza biorąc pod uwagę, iż podmiot udzielił Rzecznikowi odpowiedzi z opóźnieniem wynoszącym 131 dni i dopiero po skierowaniu drugiego wezwania monitującego z dnia [...] grudnia 2021r. (opatrzonego datą [...].12.2022 r.) zwlekając przy tym ze skierowaniem odpowiedzi aż do [...] stycznia 2022 roku. Usprawiedliwienia dla naruszenia przepisów, zdaniem sądu nie mogło stanowić ani poważne zaniedbania jednego z byłych pracowników podmiotu jak i sytuacja epidemiczna. Strona jako profesjonalista prowadząca działalność w formie spółki akcyjnej zna przepisy powszechnie obowiązującego prawa, w związku z czym powinna organizować działalność w sposób umożliwiający wykonywanie nałożonych na nią obowiązków ustawowych, jak również prowadzić swoją działalność przy zachowaniu wyższego niż przeciętny standardu staranności, w tym również prowadzić nadzór nad podległymi mu pracownikami celem weryfikacji zleconych zadań. Ponadto wskazać należy, że stan epidemii został ogłoszony z dniem 20 marca 2020 r. (Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii. Dz. U. 2020 poz. 491), a zatem do dnia skierowania wezwania z dnia [...] sierpnia 2021r. podmiot miał czas aby podjąć stosowne działania w tym organizacyjne, pozwalające na wywiązywanie się z ustawowych terminów. Konsekwencją stwierdzonych naruszeń było nałożenie na spółkę kary pieniężnej na podstawie art.32 ust. 1 ustawy o Rzeczniku Finansowym. W świetle art. 32 ust. 2 ustawy przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, organ uwzględnił się stopień naruszenia przepisów, okoliczności tego naruszenia oraz możliwości finansowe podmiotu, który dokonał naruszenia. W ocenie sądu wysokość nałożonej kary została ustalona w sposób proporcjonalny do stanu finansowego strony skarżącej, wynikającego z dostępnych organowi w dniu orzekania dokumentów finansowych. Organ zasadnie uznał, że naruszenie prawa przez spółkę miało konkretne, praktyczne konsekwencje dla trwającego tzw. postępowania interwencyjnego i zakłóciło jego bieg. Brak zatem powodów do przyjęcia, by naruszenie prawa miało charakter znikomy, co przesądza o braku możliwości zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Słusznie organ nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej mając również na uwadze fakt, iż waga naruszenia prawa przez stronę nie jest znikoma w szczególności, że naruszenie podlegające ocenie i w konsekwencji usankcjonowaniu karą pieniężną było rażące. Zdaniem sądu, zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowe przez organ uznać należy za bezzasadne. Organ w toku postępowania podjął w sprawie wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, wyczerpująco zbierając i rozpatrując cały materiał dowodowy, jak też oceniając na podstawie całokształtu tego materiału, czy dana okoliczność została udowodniona. Wbrew zarzutom strony skarżącej w sposób prawidłowy został wykonany przez organ obowiązek wynikający z art. 15zzzzzn2 ust. 1 i 2 ustawy COVID, albowiem zawiadomienie w powyższym trybie skierowano do strony pismem z dnia [...] lutego 2024 r. w ramach toczącego się postępowania o sygn. [...] prawie dwa miesiące przed wydaniem decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Zawiadomienie zostało doręczone stronie w dniu 28 lutego 2024 r. zatem zakreślony powyższym wezwaniem termin upłynął w dniu 29 marca 2024 r. Strona natomiast przedłożyła wniosek w dniu 3 kwietnia 2024 roku tj. po upływie wymaganego przez przepis art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID 30-dniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Wobec powyższego to strona uchybiła warunkom skutecznego złożenia wniosku o przywrócenie terminu w trybie art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID. W ocenie sądu organ prawidłowo zaadresował zawiadomienie skierowanego w trybie art. 15zzzzzn2 ustawy COVID tj. U. [...] S.A. reprezentowanego przez pełnomocnika, którego pełnomocnictwo zostało przedłożone wcześniej w ramach toczącego się postępowania administracyjnego. Pełnomocnictwo dla r.pr. B. S. upoważnia ją do stałego reprezentowania U. [...] S.A. we wszelkich postępowaniach administracyjnych przed urzędami, organami administracji i sądami administracyjnymi, w tym w postępowaniach administracyjnych przed Rzecznikiem Finansowym. Niniejsze pełnomocnictwo zostało udzielone na czas nieokreślony, a na dzień zarówno skierowania zawiadomienia w trybie art. 15zzzzzn2 ustawy COVID, wydania zaskarżonego postanowienia jak i rozpoznawania wniosku o ponowne rozpatrzenie pełnomocnictwo nie zostało odwołane. Wobec powyższego pełnomocnictwo dla r.pr. B. S. nie ograniczało się wyłącznie do prowadzenia postępowania w przedmiocie nałożenia kary, ale zgodnie z jego treścią do wszelkich postępowań administracyjnych przed organami administracji w tym przed Rzecznikiem Finansowym. Ponadto skierowanie zawiadomienia w trybie art. 15zzzzzn2 ustawy COVID nie inicjowało żadnego nowego postępowania, a zostało skierowane w ramach już toczącego się postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej zatem argumentacja strony w tym zakresie jest niezasadna. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd skargę oddalił.