VI SA/Wa 2553/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Anna Głowacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2016 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego P.K. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...][...] Komendant Wojewódzki Policji, stosując art. 29 ust. 6 pkt 1, ust. 8 i 9 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1099), a także art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), skreślił P. K. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, stwierdzając przy tym, że decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu. Powyższa decyzja została skierowana do P. K. i doręczona zainteresowanemu w dniu [...] czerwca 2015 r. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu Policji, P. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, decyzję tę uczynił przedmiotem odwołania do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ewentualnie o uchylenie decyzji i zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. Strona, zarzucając zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, podniosła zarzut wadliwego doręczenia przedmiotowej decyzji, wskazując, że w chwili wydawania rozstrzygnięcia organ Policji I instancji wiedział o ustanowionym w sprawie pełnomocniku, a mimo tego ww. decyzję doręczył P. K., zamiast jego pełnomocnikowi. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Komendant Główny Policji, mając za podstawę art. 134 w związku z art. 127 § 1 i art. 268a kpa, stwierdził niedopuszczalność odwołania. W motywach postanowienia organ podał, że P. K. w dniu [...] maja 2015 r. udzielił adwokatowi J. F. pełnomocnictwa do reprezentowania go w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, zatem organ I instancji zobowiązany był doręczyć decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, nie zaś stronie. Organ I instancji dostrzegł swój błąd i w dniu 29 czerwca 2015 r. uwierzytelnioną kserokopię decyzji nadał przesyłką poleconą do pełnomocnika strony, który odebrał ją w dniu [...] lipca 2015 r., toteż doręczenie decyzji P. K. w dniu [...] czerwca 2015 r. ma - zdaniem organu II instancji - wyłącznie wymiar informacyjny. Doręczenie to ma bowiem tylko taki skutek, że strona została poinformowana o treści decyzji. Natomiast skutki prawne związane z doręczeniem tej decyzji rozpoczęły się dopiero z dniem [...] lipca 2015 r., tj. w dacie skutecznego jej doręczenia ustanowionemu przez stronę pełnomocnikowi. W ocenie Komendanta Głównego Policji, przekazanie decyzji przez stronę jej pełnomocnikowi nie może wpływać na skuteczność odwołania, które zostało nadane w dniu [...] do obrotu prawnego, czyli przed rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia odwołania od niej. Stanowi to więc przesłankę przedmiotową niedopuszczalności odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Komendanta Głównego Policji P. K. wniósł o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Skarżący podniósł zarzut naruszenia art.7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 112, art. 134 kpa, poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, które doprowadziły organ do wyprowadzenia nieprawidłowych wniosków w zakresie doręczeń, a także poprzez przerzucenie skutków błędnego procedowania na stronę postępowania i obciążenie jej tymi skutkami, w tym również w zakresie nieprawidłowego pouczenia w decyzji co do prawa wniesienia od niej odwołania. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w motywach zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przepis ten ma zastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, ewentualnie, gdy środek zaskarżenia został przez nią wniesiony z uchybieniem terminu. W rozpoznawanej sprawie Komendant Główny Policji zaskarżonym postanowieniem stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], uznając, że nie może być ono rozpatrzone merytorycznie, bowiem odwołanie to zostało złożone przez pełnomocnika strony, a ww. decyzja została doręczona stronie, nie zaś jej pełnomocnikowi. Zdaniem organu Policji, wskutek błędnego doręczenia decyzja nie została wprowadzona do obrotu prawnego, toteż wniesione przez pełnomocnika strony odwołanie od tej decyzji jest niedopuszczalne. Rozpoznający niniejszą sprawę Sąd stanowiska tego jednak nie podziela. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że ww. decyzja została doręczona stronie przesyłką pocztową w dniu [...] czerwca 2015 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru tej decyzji. W aktach sprawy znajduje się również pełnomocnictwo procesowe z dnia [...] maja 2015 r., mocą którego P. K. ustanowił swym pełnomocnikiem w sprawie skreślenia go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej adwokata J. F.. Pełnomocnictwo to zostało złożone do akt sprawy przed wydaniem powyższej decyzji, a zatem nie powinno budzić wątpliwości, że decyzja ta winna zostać doręczona temuż pełnomocnikowi, a nie skarżącemu. Zgodnie bowiem z art. 40 § 2 kpa, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Tymczasem wbrew temu przepisowi, organ I instancji doręczył przedmiotową decyzję stronie, co świadczy o naruszeniu tej regulacji. Niemniej jednak - wbrew twierdzeniom organu Policji - decyzja ta weszła do obrotu prawnego, bowiem skarżący, choć nie miał takiego obowiązku, doręczoną mu decyzję przekazał swemu pełnomocnikowi, który skierował od niej odwołanie w dniu 22 czerwca 2015 r., a więc w terminie. Wprawdzie organ I instancji powinien decyzję tę przesłać wprost pełnomocnikowi skarżącego, czego nie uczynił i co mogłoby pozbawić stronę obrony jej praw, gdyby do przekazania decyzji pełnomocnikowi nie doszło, ale skarżący skierowaną bezpośrednio do niego decyzję doręczył swemu pełnomocnikowi. W takich okolicznościach można wobec tego przyjąć, że działanie samego skarżącego konwalidowało błąd organu I instancji, który zaniechał przesłania decyzji jego pełnomocnikowi. Tym samym w analizowanym przypadku [...] Komendant Wojewódzki Policji za pośrednictwem strony doręczył wydaną w sprawie decyzję ustanowionemu pełnomocnikowi i w ten sposób decyzja ta została wprowadzona do obrotu prawnego. Innymi słowy, pełnomocnik strony, choć nie bezpośrednio, ale otrzymał przedmiotową decyzję, która wskutek tego weszła do obrotu prawnego, o czym świadczy chociażby fakt, że pełnomocnik skarżącego złożył od niej w ustawowym terminie odwołanie. Natomiast, wnosząc odwołanie, pełnomocnik potwierdził, że otrzymał decyzję, choć nastąpiło to z naruszeniem art. 40 § 2 kpa, o czym także zaznaczył w treści skierowanego do organu II instancji odwołania. Jakkolwiek naruszenie tego przepisu niewątpliwie miało miejsce, jednakże nie wywołało ujemnych konsekwencji dla samej strony i nie pozbawiło jej możliwości obrony jej praw, a jedynie z tego punktu widzenia należy oceniać to uchybienie organu. Z kolei następcze doręczenie decyzji pełnomocnikowi skarżącego w zaistniałych okolicznościach należy traktować jedynie jako próbę konwalidowania ze strony organu powyższego uchybienia, która w aspekcie dokonanego już wcześniej doręczenia decyzji i złożenia od niej odwołania nie może wywoływać skutków prawnych. Trzeba bowiem podkreślić, że uprzednie doręczenie decyzji pełnomocnikowi strony, nawet z naruszeniem art. 40 § 2 kpa, nie może powodować dla strony negatywnych konsekwencji i następstw, tylko dlatego, że organ zmierza do konwalidowania swego błędu, który to błąd naprawiła już sama strona i to we własnym zakresie. W takim przypadku Komendant Główny Policji powinien przejść do merytorycznego rozpatrzenia wniesionego odwołania. Z powyższych względów Sąd zdecydował o wyeliminowaniu z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, uchylając je. Uznając zatem skargę za uzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. "ć' ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego P. K. kwotę 357 zł, w tym kwotę 100 zł, stanowiącą wartość uiszczonego wpisu od skargi, kwotę 240 zł, poniesioną tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. " c " w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.) oraz kwotę 17 zł, poniesioną tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.