VI SA/Wa 2559/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego R. B. kwotę 596 (pięćset dziewięćdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. VI SA/Wa 2559/13 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 1b pkt 1, ust. 2, art. 40c, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst. jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 260) dalej cyt. jako "u.d.p.", oraz lp. 6 pkt 4 lit. b), lp. 6 pkt. 10 lit. d) i e), lp. 9 pkt 15 lit. c) załącznika nr 2 do ww. ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), art. 5 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy — Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2011 r. Nr 222, poz. 1321), po rozpoznaniu odwołania R. B., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] o nałożeniu na R. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]", kary pieniężnej w wysokości 19860 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Decyzję wydano w oparciu o następujący stan faktyczny oraz prawny: W dniu [...] kwietnia 2012 r. na drodze powiatowej nr [...] o dopuszczalnych naciskach osi do 8 t, pomiędzy miejscowością [...] a Miejscowością [...], zatrzymano do kontroli czteroosiowy pojazd samochodowy marki [...] o nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej (dmc) do 32000kg i ładowności do 16100kg, którym wykonywany był przewóz materiału sypkiego - piachu. Pojazdem kierował pracownik C. Z.. Pojazd skierowano do wstępnego zważenia na wadze znajdującej się na terenie [...] w [...]. Pomiar na wadze posiadającej świadectwo legalizacji ponownej nieautomatycznej (znak fabryczny [...], numer fabryczny [...]) wykazał znaczne przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu (wykazana waga 44.140 kg). W celu ustalenia dokładnych danych oraz nacisków osi na drogę pojazd skierowano do punktu ważenia pojazdów w miejscowości P. przy drodze krajowej nr [...], sporządzając z przeprowadzonej czynności protokół kontroli. Pojazd poddano kontroli na stanowisku do ważenia pojazdów zatwierdzonym protokółem z pomiaru pochylenia terenu przez uprawnionego geodetę z dnia 6 czerwca 2005 r. Do kontroli użyto dwóch wag typu SAW 10C/IIII z ważnością legalizacji ponownej do 31 lipca 2013 r. Kierujący kontrolowanym pojazdem został zapoznany z procedurą ważenia oraz wynikami kontroli podpisując protokół kontroli bez zgłaszania uwag. W wyniku kontroli ustalono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: - nacisk 15,5 t na podwójnej osi nie napędowej pojazdu – przekroczenie o 1,.0 t, - nacisk 27,6 t na podwójnej osi napędowej pojazdu – przekroczenie 0 12,4 t, - masa całkowita zespołu pojazdów 43,1 t – przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 11.1 t, - przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem niemormatywnym. W toku kontroli przesłuchano o godz. 12.30 w charakterze świadka kierującego pojazdem, który zeznał, że jest zatrudniony w przedsiębiorstwie R. B. na stanowisku kierowcy, w dniu kontroli był to jego pierwszy przejazd z piachem, przy wyjeździe od załadowcy pojazd nie był ważony, jak również przy rozładunku na budowie drogi [...]-nowy odcinek. Pismem [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 maja 2012 r. zawiadomiono R. B., dalej zwanego "skarżącym", o wszczęciu postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń przepisów ustawy o drogach publicznych oraz wezwano do przedłożenia posiadanych dokumentów oraz do złożenia wyjaśnień. W odpowiedzi skarżący pismem z dnia 15 maja 2012 r. wystąpił o wydanie aktualnego protokołu legalizacji stanowiska ważenia pojazdów i dokumentów legalizacyjnych wag użytych podczas kontroli. Wyjaśnił ponadto, iż pozyskał umowę dostawy kruszywa na budowę drogi [...]-, z której wynika, że odbiorcą kruszywa naturalnego była [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], a dostawcą [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...].[...] Sp. z o.o. w piśmie z dnia 28 czerwca 2012 r. podał, że nigdy nie współpracowała z firmą R. B. w zakresie dostawy kruszywa, ani w zakresie wykonywania usług transportowych. Skarżący wnioskiem z dnia 13 sierpnia 2012 r. wystąpił o przeprowadzenie dowodu z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku do ważenia pojazdów na parkingu w miejscowości [...], droga krajowa nr [...], oraz powołania biegłego w celu wypowiedzenia się co do możliwości ustalenia dwoma wagami SAW 10C/II nacisków osi wielokrotnych pojazdu. Pełnomocnik podnosił, że z informacji zamieszczonej w Internecie w dniu 10 września 2009 r. na oficjalnej stronie Wojewódzkiego Inspektora Wojewódzkiego wynika, iż w dniu 10 września 2009 r. inspektorzy stwierdzili, że wskazany punk ważenia pojazdów został zdewastowany. W związku z tym legalizacja tego punku z dnia 6 czerwca 2005 r. stała się nieważna. Natomiast według instrukcji producenta wag SAW 10C/II dla skontrolowania nacisków osi potrójnej pojazdu wymagane jest użycie 6 wag, a w czasie kontroli używane były tylko dwie wagi. W dniu 24 października 2012 r. w obecności pełnomocnika skarżącego dokonano oględzin kwestionowanego stanowiska do ważenia pojazdów. Uprawniony geodeta w tym samym dniu sporządził protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów oraz szkic pomiaru aktualnego stanu stanowiska. Pismem z dnia 19 listopada 2012 r. powiadomiono pełnomocnika strony o zakończeniu postępowania w sprawie oraz o prawach przysługujących stronie. Pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy 6 grudnia 2012 r. składając pismo z tej samej daty, w którym podniósł nieprawidłowość użycia wag w czasie kontroli oraz nieodpowiedni stan stanowiska do ważenia pojazdu z powodu jego zdewastowania – skutkiem czego wnęki dla wag znajdowały się na różnych wysokościach. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją administracyjną z dnia [...] kwietnia 2013 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 19.860 zł, w tym: - za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu w kwocie 2880 zł; - za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na drogach, na których dopuszczalny jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, dla podwójnej osi pojazdu silnikowego przy odległościach pomiędzy osiami składowymi nie mniej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m o sumie nacisków powyżej 14,5 t do 15,5 t w kwocie 840 zł; - za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na drogach, na których dopuszczalny jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległościach pomiędzy osiami składowymi nie mniej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne, a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 7,6 t, o sumie nacisków powyżej 17,2 t do 18,2 t w kwocie 1740 zł; - za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na drogach, na których dopuszczalny jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległościach pomiędzy osiami składowymi nie mniej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne, a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 7,6 t, za każde rozpoczęte przekroczenie o 1,0 t powyżej 18,2 t w kwocie 1440 zł; W odwołaniu od decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania przez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego zgłoszonego w tej sprawie. W szczególności Skarżący zarzucił przeprowadzenie ważenia pojazdu ilością wag niewystarczających do dokonania ustaleń oraz przeprowadzenie kontroli na stanowisku ważenia pojazdu, które na skutek dewastacji nie spełniało ku temu wymagań. Wnęki fundamentowe były naruszone i nierówne co powodowało z kolei nierówne umieszczenie w nich przedmiotowych wag i miało wpływ na uzyskane wyniki ważenia. Kierowcy okazano jedynie protokół pomiaru stanowiska ważenia lecz nie okazano instrukcji ważenia wagami użytymi do kontroli. Nie mógł zatem wiedzieć, że ważenia dokonano nieprawidłowo. Przeprowadzona ponowna kontrola stanowiska ważenia przez uprawnionego geodetę potwierdziła nieprzydatność stanowiska ważenia w czasie kontroli. Pomiary te wykazały różną głębokość wnęk fundamentowych zatem po pomiarach zalegalizowano w praktyce nowe stanowisko do ważenia pojazdów. Inspektorzy przeprowadzający kontrolę mieli świadomość nieprzydatności poprzedniego stanowiska pomiarowego, gdyż byli inspektorami miejscowymi, a więc wiedzieli o jego uprzedniej dewastacji. Same wagi powinny być użyte do kontroli w ilości większej od zastosowanej, gdyż pomiaru dokonywano w zakresie osi wielokrotnej. Zatem użycie jednej pary wag nie spełniało wymagań instrukcji wag Typu SAW 10C dla kontroli wielokrotnych osi bliźniaczych. W związku z tym skarżący złożył wniosek o powołanie biegłego celem ustalenia możliwości dokonania pomiarów osi wielokrotnej jedną parą tych wag. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzją organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2013 r. Opisując przebieg postępowania i cytując powołane przepisy organ odwoławczy stwierdził, że wagi miały aktualne legalizacje ponowne o czym kierowca był poinformowany i nie zgłosił uwag w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutów dotyczących stanowiska ważenia pojazdów także podkreślono brak uwag kierowcy w zakresie jego stanu. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem skarżącego w tym zakresie stwierdzając, że przeprowadzona weryfikacja stanowiska ważenia pojazdu przez uprawnionego geodetę potwierdziła spełnianie wymagań w zakresie spadków terenu. Nadto zdaniem organu odwoławczego pomiary ponowne stanowiska ważenia wykonano kilka miesięcy po kontroli, w związku z tym wcale nie musiały odzwierciedlać stanu stanowiska ważenia na dzień przeprowadzania kontroli. W związku z tym zarzut co do stanowiska ważenia nie był trafny, abstrahując od tego, że organy Inspekcji nie są ich właściwym adresatem. Organ odwoławczy podkreślał, że dokument z pomiaru terenu z roku 2005 r. był dokumentem urzędowym, który kontrolujący mieli prawo uznać za wiarygodny i odpowiadający stanowi faktycznemu. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących wag użytych do kontroli ponownie wskazano na ich aktualną legalizację stwierdzając, że wagi mogą być używane do jednoczesnego pomiaru wszystkich osi pojazdu lub etapowo do pomiaru poszczególnych osi przez zsumowanie wyników. Instrukcja wskazuje na ważenie jednoczesne lecz nie wyklucza drogiego ze sposobów. W pierwszym sposobie ważenia używa się podkładek, a w drugim nie i wówczas wagi umieszcza się we wnękach dołów fundamentowych tak, że płyty wag znajdą się na poziomie drogi. Zdaniem organu odwoławczego wagi użyte do kontroli posiadały właściwe świadectwa homologacji, w związku z tym nie można podzielić stanowiska Głównego Urzędu Miar co do nieprzydatności tych wag dla pewnego rodzaju pomiarów. Nadto, wskazując na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślał, że instrukcje ważenia nie są przepisami prawa powszechnie obowiązującego, przez co nie mogą uzasadniać niewłaściwości wag SAW 10C do określania konkretnych parametrów pojazdów. Głównym i zasadniczym dokumentem stwierdzającym przydatność wag jest ich świadectwo legalizacji ponownej, a takie świadectwa wagi użyte do kontroli posiadały. W związku z tym organ odwoławczy odrzucił wniosek strony w przedmiocie powołania biegłego. Wskazując na rodzaj przewożonego ładunku (piach) organ odwoławczy podkreślał konieczność takiego jego rozmieszczenia by nie dochodziło do przemieszczania ładunku powodującego nieprawidłowe naciski na osie pojazdu. Zdaniem organu odwoławczego nie wystąpiły przesłanki z art. 5 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy — Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, gdyż przewożony był ładunek sypki i stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Jednocześnie zdaniem organu skarżący miał wpływ i godził się na stwierdzone naruszenie przez niedochowanie należytej staranności na skutek przeładowania pojazdu. Od powyższej decyzji R. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postepowania. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 8, art. 76 k.p.a.) przez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz nieprzeprowadzenie dowodu z opinii wnioskowanego biegłego (art. 75 i art. 78 k.p.a.), zarzucając także naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnieniu decyzji. W ocenie skarżącego użyte w czasie kontroli wagi nieautomatyczne stwarzają więcej wymagań od wag dynamicznych. Muszą bowiem zostać spełnione precyzyjne warunki umieszczenia tych wag, aby odczyt ich wyników był wiarygodny. Tymczasem miejsce ważenia tych warunków nie spełniało, co skarżący podnosił w toku postępowania administracyjnego i w odwołaniu. Jak wynika z protokołu pomiaru stanowiska ważenia z 2005 r. i z ponownego jego pomiaru z 24 października 2012 r., spadki terenu znacząco się różnią podobnie jak głębokości dołów fundamentowych. Skarżący wskazał także na nieprzestrzeganie przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego instrukcji wag ani zarządzenia Głównego Inspektora Transportu Drogowe z dnia 16 listopada 2011 r. nr 50/2011 w sprawie zasad prowadzenia kontroli, gdzie podkreśla się konieczność przeprowadzania kontroli nacisku osi i dmc pojazdu zgodnie z instrukcją obsługi producenta wag oraz konieczność umieszczenia płyt wag w jednym poziomie z nawierzchnią drogi. W przypadku, gdy na stanowisku ważenia znajdują się wnęki fundamentowe, płyty wag powinny również znajdować na jednym poziomie. Te same wymagania ważeniu pojazdów stawia instrukcja obsługi wag SAW 10C. Jeżeli zatem wnęki są za głębokie, nie sposób dokładnie wypoziomować wagi zgodnie ze wskazaniami wymienionego zarządzenia i instrukcją wag. W czasie oględzin stanowiska ważenia w dniu 24 października 2012 r. spełniało ono jedynie wymagania co do pochylenia terenu, nie spełniając wymagań w zakresie głębokości wnęk fundamentowych, co miało wpływ na wynik ważenia. Odnosząc się do braku zastrzeżeń kierowcy odnośnie stanowiska kontroli pojazdu, skarżący podnosił, że kierowca nie miał wystarczającej wiedzy w zakresie wymagań, które stanowisko to powinno spełniać, ponadto żadnej szczegółowej informacji w tym zakresie nie podano kierowcy w czasie kontroli. Natomiast za niezasadne skarżący uznał stwierdzenie organu odwoławczego, że głębokość dołów fundamentowych mogła ulec zmianie od czasu kontroli. Stwierdzeniem tym organ administracji sugeruje, iż od czasu kontroli doły fundamentowe wypiętrzyły się do wartości pomierzonej w dniu 24 października 2012 r., czego nie uzasadniono żadnymi dowodami ze wskazaniem na jakiekolwiek ustalenia faktyczne. Nadto stwierdzenie organu odwoławczego jest nielogiczne, gdyż na skutek przeprowadzanych kontroli doły fundamentowe powinny pogłębić się przez najeżdżanie pojazdów, a nie odwrotnie. Wskazał, że instrukcja obsługi wag SAW 10C wymaga dla określenia nacisku osi bliźniaczych 2 lub 3 osiowego pojazdu użycia 4 wag. W czasie kontroli natomiast posługiwano się jedynie jedną parą wag. W związku z tym skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z biegłego, na który organ odwoławczy odpowiedział w uzasadnieniu decyzji podając jako dowód odmowy, że wniosek dotyczył wag SAW 10C/II, a do ważenia użyto wagi SAW 10C/I. Z tych względów skarżący uznał odmowę organu jako nie odnoszącą się do stanu faktycznego. Jednocześnie podkreślił, wskazując na wypowiedź Głównego Urzędu Miar zawartą w dokumencie urzędowym, iż uznanie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego tego stanowiska za niewiążące, jest niezrozumiałe. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej cyt. jako "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga okazała się zasadna. Skargę oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego, jak i naruszeniu przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem rozważyć należało zasadność zarzutów o charakterze procesowym, albowiem zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny tylko w stosunku do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Skarżący w toku postępowania administracyjnego, w odwołaniu i w skardze konsekwentnie podnosił dwa zarzuty, dotyczące wadliwości stanowiska do ważenia pojazdów i zbyt małej ilości wag użytych podczas kontroli. Za rozstrzygający w przypadku badanej sprawy należy uznać przede wszystkim zarzut dotyczący nieprawidłowego stanu stanowiska ważenia pojazdów, zlokalizowanego w miejscowości Potok przy drodze krajowej nr 14. Zdaniem skarżącego stanowisko do ważenia pojazdów nie odpowiadało wymogom Instrukcji obsługi wag SAW 10C/IIII (takie zostały zgodnie z przedstawionymi świadectwami legalizacji ponownej użyte do kontroli), ani z zarządzeniem Głównego Inspektora Transportu Drogowe z dnia 16 listopada 2011 r. nr 50/2011 w sprawie zasad prowadzenia kontroli (...). Jak bowiem podkreślał skarżący "stanowisko to (prawdopodobnie na skutek dewastacji) uległo zniszczeniu – doły fundamentowe przestały odpowiadać wymaganiom i być może zmieniły się parametry jego pochylenia, w związku z czym legalizacja tego stanowiska z roku 2005 przestała być aktualna". Wskazać należy, że organ administracji przeprowadził w dniu 24 października 2012 r. oględziny stanowiska do ważenia pojazdów usytułowanego w miejscowości [...] przy drodze krajowej nr [...], a więc tego samego, na którym przeprowadzono kontrolę pojazdu skarżącego w dniu [...] kwietnia 2012 r. Oględziny wykonał geodeta uprawniony dokonując pomiarów i wykonując ponowny jego szkic oraz sporządzając drugi protokół z pomiaru pochylenia terenu na tym stanowisku ważenia pojazdów. W tym miejscu, mając na względzie dokonane ustalenia organu administracji, Sąd zauważa, ze dokumenty sporządzone przez uprawnionego geodetę w roku 2005 i w dniu 24 października 2012 r. nie są identyczne. Z protokołu pomiaru nachylenia terenu z roku 2005 wynika, że stanowisko zostało usytułowane przy drodze krajowej nr [...] "kilometr 77+600", natomiast wg. protokołu z dnia [...] października 2012 r. usytuowano go "kilometr 105+400". Spadki pomierzone w roku 2005 wynosiły "spadek podłużny 0,60%" i "spadek poprzeczny 0,31%", a według pomiaru z dnia 24 października 2012 r. "spadek podłużny 0,59%" i "spadek poprzeczny 0,81%". Chociaż oba spadki wykazane w obu protokołach pomiaru mieszczą się w granicach procentowo dozwolonych, jednakże wykazują różnice, co do których organ administracji nie odniósł się, w szczególności co do przyczyn zaistniałych różnic i możliwości ich wpływu na wynik ważenia poddanego kontroli w dniu [...] kwietnia 2102r. pojazdu. Organ nie odniósł się także do kwestii wykazanej różnicy w kilometrach usytuowania przedmiotowego stanowiska do ważenia pojazdów wskazanych w protokołach z 2005 r. oraz 2012 r. Najistotniejsze w przypadku badanej sprawy są zarzuty skarżącego odnoszące się do stanu stanowiska ważenia pojazdów. W tej kwestii skarżący podnosił, że doły fundamentowe, w których umieszczano wagi podczas kontroli pojazdu były nierówne, co miało w jego ocenie istotne znaczenia dla ustalonych wyników pomiaru. Zgodnie z ustaleniami geodety w dniu 24 października 2012 r. wnęki te były wyższe w stosunku do wskazanych w protokole z pomiaru terenu z roku 2005. Zatem już taka okoliczność wskazuje, że stanowisko do ważenia pojazdów nie dopowiadało legalizacji dokonanej w roku 2005. Ocena organu odwoławczego, iż powyższe stwierdzenie nie odzwierciedla stanu tego stanowiska ważenia w dniu kontroli, bowiem od przeprowadzenia kontroli do powtórnego pomiaru tego stanowiska upłynęło kilka miesięcy, nie może stanowić wystarczającej podstawy dla wyjaśnienia tej kwestii, tym bardziej że organ dalej stwierdza, iż organy Inspekcji nie są właściwym adresatem tego zarzutu skarżącego, a dokument z pomiaru terenu z roku 2005 r. był dokumentem urzędowym, który kontrolujący mieli prawo uznać za wiarygodny i odpowiadający stanowi faktycznemu. Należy bowiem podkreślić, że stanowisko do ważenia pojazdów spełnia szczególną rolę w przypadku przedmiotowej kontroli. Jeżeli zatem różniło się od zalegalizowanego w 2005 r. to stwierdzenie organu odwoławczego o możliwości powstania zmian przez kilka miesięcy od dnia kontroli jest wyłącznie domniemaniem nie popartym żadnymi ustaleniami faktycznymi, a zatem dokonanym z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stanowiło naruszenie art. 80 k.p.a., w związku z art. 107 § 3 k.p.a. Stwierdzając naruszenie przepisów postępowania w zakresie dotyczącym stanu faktycznego sprawy, Sąd nie analizował kwestii naruszenia przepisów prawa materialnego, co może mieć miejsce dopiero po ponownym ustaleniu przez organ stanu faktycznego badanej sprawy, poprzez usunięcie wskazanych wyżej wątpliwości. Z tych też powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku, postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.